Mapa witryny XML. Jak ją wygenerować i co powinno się w niej znaleźć?

Mapa witryny XML to plik, w którym właściciel strony podaje wyszukiwarce listę adresów przeznaczonych do pokazania w wynikach. Brzmi to technicznie, ale w praktyce chodzi o zwykły spis podstron ułożony według ustalonego wzoru. Kłopot w tym, że wiele firm albo nie ma takiego pliku wcale, albo ma go w wersji, która wprowadza Google w błąd: z adresami usuniętymi, przekierowanymi lub zablokowanymi.

Ta instrukcja jest przeznaczona dla osób, które prowadzą firmową stronę lub sklep i chcą samodzielnie uporządkować ten temat. Nie wymaga znajomości programowania. Wystarczy dostęp do panelu strony, a w jednym z wariantów także do plików na serwerze.

Po lekturze czytelnik będzie umiał sprawdzić, czy strona ma już mapę, wygenerować ją w WordPressie albo przygotować ręcznie, ocenić, które adresy powinny się w niej znaleźć, przekazać plik do Google i rozpoznać, czy wszystko działa poprawnie.

Czym jest mapa witryny XML i czy każda strona jej potrzebuje?

Dokumentacja Google opisuje mapę witryny jako plik z informacjami o stronach, filmach i innych plikach w witrynie oraz o związkach między nimi. Wyszukiwarka odczytuje go, aby sprawniej poruszać się po serwisie. Robot Google standardowo odkrywa podstrony, przechodząc po linkach. Mapa jest dla niego drugą, niezależną drogą: gotową listą adresów, które właściciel uważa za ważne.

Trzeba od razu wyjaśnić jedno nieporozumienie. Mapa witryny jest wskazówką, a nie poleceniem. Google zaznacza w dokumentacji, że przesłanie pliku nie gwarantuje ani jego pobrania, ani wykorzystania. Umieszczenie adresu w mapie nie daje więc pewności, że podstrona trafi do wyników, i nie podnosi jej pozycji. Daje natomiast to, że robot dowie się o jej istnieniu, nawet jeśli nie prowadzi do niej żaden link.

Google obsługuje kilka formatów: XML, kanały RSS, mRSS i Atom oraz zwykły plik tekstowy z listą adresów. Format XML jest najbardziej uniwersalny, ponieważ pozwala dodatkowo opisać obrazy, filmy, wiadomości i wersje językowe. Z tego powodu w dalszej części mowa jest wyłącznie o nim.

Kiedy mapa jest potrzebna, a kiedy można się bez niej obejść?

Nie każda, i Google mówi o tym wprost. Według dokumentacji mapa może nie być potrzebna, gdy witryna jest mała, czyli liczy do 500 stron, gdy jej podstrony są dobrze połączone linkami i gdy nie zawiera wielu filmów, obrazów ani stron z wiadomościami, które mają się pojawiać w wynikach.

Mapa jest natomiast zalecana w trzech sytuacjach. Pierwsza to duża witryna, w której trudno dopilnować, aby do każdej podstrony prowadził choć jeden link. Druga to witryna nowa, do której prowadzi niewiele linków z innych serwisów, przez co robot może jej podstron nie wykryć. Trzecia to serwis z dużą liczbą filmów i obrazów albo obecny w Wiadomościach Google.

W praktyce radzę przygotować mapę zawsze, także dla małej strony firmowej. Jej wykonanie zajmuje niewiele czasu, a korzyść jest konkretna: w Search Console można potem zobaczyć, ile adresów z mapy Google faktycznie zindeksował i z jakiego powodu pominął pozostałe. Bez mapy taka kontrola jest dużo trudniejsza.

Mapa nie zastąpi jednak porządnej struktury serwisu. Podstrona, do której nie prowadzi żaden link, nadal jest dla wyszukiwarki słabym sygnałem, nawet jeśli znajduje się w pliku. Dlatego mapę należy traktować jako uzupełnienie dobrze ułożonych linków, a nie ich zamiennik.

Jak sprawdzić, czy strona ma już mapę witryny?

Zanim powstanie nowy plik, trzeba ustalić, czy jakiś już nie istnieje. Wiele systemów tworzy mapę samodzielnie, a właściciel o tym nie wie. Zdarza się też sytuacja odwrotna: na serwerze leży stary plik sprzed przebudowy strony, a Google nadal go odczytuje. Sprawdzenie zajmuje kilka minut.

1. W pasku adresu przeglądarki wpisuje się adres strony z dopiskiem /sitemap.xml, na przykład https://www.przyklad.pl/sitemap.xml. To najczęściej stosowana nazwa pliku.
2. Jeśli przeglądarka pokaże błąd 404, należy kolejno sprawdzić adresy zakończone na /wp-sitemap.xml (mapa wbudowana w WordPressa), /sitemap_index.xml (stosowany między innymi przez wtyczki Yoast SEO i Rank Math) oraz /sitemaps.xml (stosowany przez wtyczkę SEOPress).
3. Następnie otwiera się plik robots.txt, wpisując adres strony z dopiskiem /robots.txt. Wiersz zaczynający się od słowa Sitemap: wskazuje adres mapy, o ile został tam podany.
4. Na koniec warto zajrzeć do Google Search Console. W menu po lewej stronie znajduje się raport „Mapy witryn”, a w nim tabela z plikami, które zostały kiedykolwiek zgłoszone, wraz z kolumnami „Przesłano”, „Ostatni odczyt” i „Stan”.

Jeżeli któryś z adresów otwiera stronę z listą linków albo surowy kod zaczynający się od znacznika <urlset> lub <sitemapindex>, mapa istnieje. Wtedy nie trzeba jej tworzyć od nowa, lecz ocenić jej zawartość według zasad z następnej sekcji.

Częsty kłopot to dwie mapy jednocześnie, na przykład wbudowana w WordPressa i druga z wtyczki, albo aktualna i stara, pozostawiona na serwerze. Należy wtedy zostawić jedną, tę aktualną, a pozostałe wyłączyć lub skasować z serwera i z raportu w Search Console. Dwa różne spisy tych samych podstron utrudniają późniejszą analizę.

Co powinno się znaleźć w mapie witryny, a czego nie należy do niej wpisywać?

Zasada jest prosta: do mapy trafiają wyłącznie te adresy, które właściciel chce widzieć w wynikach wyszukiwania. Google podaje w dokumentacji, że w mapie należy umieszczać adresy kanoniczne, czyli właściwe wersje podstron. Każdy adres w pliku jest deklaracją: „to jest strona, którą chcę pokazać”. Jeśli deklaracja nie zgadza się ze stanem faktycznym, mapa traci wiarygodność.

W mapie powinny się znaleźć:

• strona główna oraz podstrony usług i ofert,
• kategorie i produkty w sklepie, które są dostępne i mają własną treść,
• wpisy na blogu, artykuły i strony z odpowiedziami na pytania klientów,
• strony kontaktowe, strony oddziałów i podstrony lokalne,
• inne podstrony, które odpowiadają z kodem 200, nie mają znacznika noindex i wskazują same siebie jako wersję kanoniczną.

Do mapy nie należy wpisywać:

• adresów, które zwracają błąd 404 lub 410, oraz adresów przekierowanych na inne,
• podstron ze znacznikiem noindex i adresów zablokowanych w pliku robots.txt,
• duplikatów: wersji z parametrami sortowania i filtrowania, stron wyników wewnętrznej wyszukiwarki, wersji do druku,
• podstron technicznych, takich jak koszyk, kasa, panel klienta, logowanie czy podziękowanie za zamówienie,
• adresów w innej wersji niż właściwa, na przykład z http zamiast https albo bez www, gdy strona działa z www.

Ostatni punkt sprawia najwięcej kłopotów po zmianach na stronie. Jeśli podstrona ma kilka wariantów adresu, w mapie podaje się tylko ten, który został wskazany jako właściwy. Jak to ustalić, opisałem we wpisie o tym, jak tagiem kanonicznym wskazać Google właściwą wersję podstrony. Gdy witryna ma osobne adresy dla telefonów i komputerów, Google zaleca umieszczenie w mapie tylko jednej z tych wersji.

Jakie wymagania techniczne musi spełniać plik mapy?

Wymagania wynikają z protokołu map witryn, a Google streszcza je w dokumentacji w części o sprawdzonych metodach. Jest ich niewiele, ale każde ma znaczenie, ponieważ błąd w jednym miejscu potrafi sprawić, że plik nie zostanie odczytany.

Pojedynczy plik mapy nie może mieć więcej niż 50 MB po rozpakowaniu i nie może zawierać więcej niż 50 tysięcy adresów. Plik musi być zakodowany w UTF-8. Adresy podaje się w pełnej, bezwzględnej formie, razem z protokołem i domeną, czyli https://www.przyklad.pl/oferta/, a nie samo /oferta/. Google próbuje odwiedzać adresy dokładnie w takim brzmieniu, w jakim zostały zapisane.

Znaczenie ma także położenie pliku. Google zaleca umieszczenie mapy w katalogu głównym witryny, ponieważ wtedy obejmuje ona wszystkie pliki w serwisie. Mapa położona w podkatalogu dotyczy tylko tego katalogu i katalogów leżących niżej, chyba że zostanie przesłana przez Search Console.

Które znaczniki są potrzebne, a które Google pomija?

Każdy adres w mapie zapisuje się w znaczniku <loc>, umieszczonym wewnątrz znacznika <url>. To jedyna informacja, która jest wymagana. Protokół przewiduje jeszcze trzy pola dodatkowe: <lastmod>, <changefreq> i <priority>.

Google informuje w dokumentacji, że wartości <priority> i <changefreq> ignoruje. Ustawianie „priorytetu” podstron w mapie nie wpływa więc na ich pozycję ani na częstotliwość odwiedzin robota, choć wiele starszych opracowań twierdzi inaczej. Nie trzeba tych pól kasować, jeśli generator je wstawia, ale nie ma sensu poświęcać im czasu.

Inaczej jest z polem <lastmod>, czyli datą ostatniej zmiany. Google bierze je pod uwagę, o ile jest podawane rzetelnie i daje się potwierdzić. Data powinna odpowiadać ostatniej istotnej zmianie treści, danych strukturalnych lub linków na podstronie, a nie drobnej zmianie w stopce. Jeśli generator wpisuje wszystkim adresom dzisiejszą datę przy każdym odświeżeniu pliku, lepiej to pole wyłączyć. Datę zapisuje się w formacie W3C Datetime, najprościej jako rok, miesiąc i dzień oddzielone dywizami.

Co zrobić, gdy adresów jest więcej, niż mieści jeden plik?

Gdy serwis przekracza limit rozmiaru lub liczby adresów, mapę dzieli się na kilka mniejszych plików, a nad nimi umieszcza plik indeksu map witryn. Indeks jest po prostu spisem map: zamiast adresów podstron zawiera adresy poszczególnych plików. Do Google wystarczy wtedy zgłosić sam indeks.

Według dokumentacji plik indeksu może zawierać do 50 tysięcy znaczników <loc>, a w Search Console można przesłać do 500 plików indeksu dla jednej witryny. Mapy wymienione w indeksie muszą leżeć w tym samym katalogu co indeks albo niżej. Indeks nie może też wskazywać innego indeksu, ponieważ zagnieżdżanie jest zgłaszane jako błąd.

Kto woli nie zajmować się tym samodzielnie, może zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na info@lukaszwudyka.pl. Przejmę sprawę: sprawdzę, co obecnie znajduje się w mapie, ustawię ją tak, aby zawierała wyłącznie właściwe adresy, i zgłoszę ją do Google.

Jak wygenerować mapę witryny w WordPressie?

W WordPressie mapa powstaje samoczynnie i aktualizuje się po każdej publikacji. Do wyboru są dwie drogi: mapa wbudowana w sam system albo mapa z wtyczki SEO. Należy korzystać z jednej z nich, nie z obu jednocześnie.

Mapa wbudowana w WordPressa

Od wersji 5.5 WordPress sam tworzy podstawową mapę pod adresem zakończonym na /wp-sitemap.xml. Jest to plik indeksu, który prowadzi do osobnych map dla wpisów, stron, kategorii, tagów i archiwów autorów. Jedna mapa mieści domyślnie do 2 tysięcy adresów, a WordPress sam dopisuje adres indeksu do pliku robots.txt.

Mapa wbudowana ma dwa ograniczenia. Po pierwsze, nie da się jej ustawić w panelu: wykluczenie pojedynczej podstrony albo całego rodzaju treści wymaga zmian w kodzie. Po drugie, domyślnie zawiera same adresy, bez daty ostatniej zmiany, i nie obsługuje map obrazów, filmów ani wiadomości.

Jeśli pod adresem /wp-sitemap.xml nic się nie wyświetla, najczęstszą przyczyną jest zaznaczona opcja „Proś wyszukiwarki o nieindeksowanie tej witryny” w menu „Ustawienia”, w części „Czytanie”. Przy włączonej opcji WordPress wyłącza mapę. Na działającej stronie firmowej to pole powinno być odznaczone, bo jego pozostawienie po pracach nad stroną szkodzi dużo bardziej niż brak mapy.

Mapa z wtyczki SEO

Większość firmowych stron na WordPressie korzysta z wtyczki SEO, a każda z popularnych wtyczek ma własny moduł map witryn. Po jego włączeniu wtyczka zwykle zastępuje mapę wbudowaną własną. Przewaga jest wyraźna: w ustawieniach można wskazać, które rodzaje treści trafiają do mapy, a podstrony oznaczone jako noindex są z niej usuwane automatycznie.

Nazwy zakładek różnią się między wtyczkami i zmieniają się wraz z aktualizacjami, dlatego opisuję kolejność czynności, a nie dokładne położenie przełączników.

1. W panelu WordPressa otwiera się ustawienia używanej wtyczki SEO i odszukuje część dotyczącą map witryn XML.
2. Należy upewnić się, że moduł map jest włączony, a następnie otworzyć podgląd mapy odnośnikiem dostępnym w ustawieniach. W nowej karcie pojawi się indeks z listą map cząstkowych.
3. W ustawieniach rodzajów treści wyłącza się z mapy te, które nie mają trafiać do Google. Typowe przykłady to tagi bez własnej treści, archiwa autorów na stronie prowadzonej przez jedną osobę, archiwa dat i strony załączników.
4. Podstrony techniczne, takie jak podziękowanie za kontakt, oznacza się w edytorze danej podstrony jako niewidoczne dla wyszukiwarek. Wtyczka sama usunie je wtedy z mapy.
5. Po zapisaniu zmian trzeba ponownie otworzyć adres mapy i przejrzeć kolejno mapy cząstkowe. Jeśli strona korzysta z pamięci podręcznej, przed sprawdzeniem należy ją wyczyścić, bo inaczej wyświetli się stara wersja pliku.
6. Na koniec sprawdza się plik robots.txt. Powinien wskazywać jedną mapę: tę z wtyczki, a nie wbudowaną.

Jak przygotować mapę, gdy strona nie działa na WordPressie?

Google wymienia w dokumentacji trzy sposoby: skorzystanie z funkcji systemu, na którym działa strona, ręczne napisanie pliku albo wygenerowanie go automatycznie. Wybór zależy od wielkości serwisu i od tego, kto nim zarządza.

Kreator stron, platforma sklepowa lub inny system

Kreatory stron i platformy sklepowe zazwyczaj tworzą mapę same. Google podaje jako przykłady WordPressa, Wix i Bloggera. W takim przypadku wystarczy odszukać adres mapy w dokumentacji danego systemu albo w jego ustawieniach dotyczących wyszukiwarek, otworzyć go w przeglądarce i ocenić zawartość. Jeśli system nie pozwala usunąć z mapy wybranych podstron, rozwiązaniem jest oznaczenie ich jako niewidocznych dla wyszukiwarek w ustawieniach samej podstrony.

Ręczne przygotowanie pliku

Według Google ręczne tworzenie mapy ma sens przy witrynach liczących mniej niż kilkadziesiąt adresów. Dotyczy to na przykład prostej strony wizytówki napisanej w czystym HTML. Plik można przygotować w zwykłym edytorze tekstu, takim jak Notatnik. Edytory w rodzaju Worda nie nadają się do tego, ponieważ dopisują do pliku własne formatowanie.

Gotowy wzór mapy z dwiema podstronami wygląda następująco:

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<urlset xmlns="http://www.sitemaps.org/schemas/sitemap/0.9">
  <url>
    <loc>https://www.przyklad.pl/</loc>
  </url>
  <url>
    <loc>https://www.przyklad.pl/oferta/</loc>
  </url>
</urlset>

1. W edytorze tekstu tworzy się nowy plik i wkleja do niego powyższy wzór. Pierwszy wiersz musi zaczynać się od samego początku pliku, bez spacji i pustych wierszy przed nim.
2. Przykładowe adresy zastępuje się własnymi. Każda podstrona otrzymuje osobny blok od <url> do </url> z jednym znacznikiem <loc>.
3. Adresy przepisuje się dokładnie w tej postaci, w jakiej otwierają się w przeglądarce: z https, z www albo bez, z ukośnikiem na końcu albo bez niego. Najbezpieczniej kopiować je prosto z paska adresu.
4. Jeśli adres zawiera znak &, w pliku zapisuje się go jako &. Niezakodowane znaki specjalne są częstą przyczyną błędu odczytu całej mapy.
5. Plik zapisuje się pod nazwą sitemap.xml, z kodowaniem UTF-8. W większości edytorów kodowanie ustawia się w oknie zapisu.
6. Plik przesyła się do katalogu głównego strony przez menedżer plików w panelu hostingu albo przez program FTP. To ten sam katalog, w którym leży plik strony głównej.
7. Po przesłaniu otwiera się w przeglądarce adres strony z dopiskiem /sitemap.xml. Powinna pojawić się lista adresów albo uporządkowany kod, bez komunikatu o błędzie.

Mapa pisana ręcznie ma jedną wadę: nie aktualizuje się sama. Po dodaniu, usunięciu lub przeniesieniu podstrony plik trzeba poprawić i przesłać ponownie. Na stronie, która często się zmienia, to rozwiązanie szybko przestaje się sprawdzać.

Generator map witryn

Przy większej liczbie podstron Google zaleca automatyczne tworzenie mapy, na przykład przez pobranie adresów z bazy danych serwisu. Na stronie pisanej na zamówienie jest to zadanie dla programisty: mapa powinna powstawać z tej samej bazy, z której powstają podstrony, i odświeżać się bez udziału człowieka.

Drugą możliwością są programy i serwisy, które przechodzą po stronie tak jak robot i zapisują znalezione adresy do pliku XML. Wynik takiego narzędzia zawsze wymaga przejrzenia. Generator wpisuje wszystko, do czego dotarł po linkach, a więc również adresy z parametrami, duplikaty i podstrony techniczne. Nie znajdzie natomiast podstron, do których nie prowadzi żaden link. Przed wgraniem pliku na serwer trzeba go oczyścić według listy z wcześniejszej sekcji.

Jak przekazać gotową mapę do Google?

Sam plik na serwerze to połowa pracy. Google musi się dowiedzieć, gdzie go szukać. Dokumentacja wskazuje dwa podstawowe sposoby dostępne dla każdego właściciela strony: zgłoszenie w Search Console i wpis w pliku robots.txt. Radzę zastosować oba.

1. Po zalogowaniu do Google Search Console wybiera się właściwą usługę, a w menu po lewej stronie raport „Mapy witryn”.
2. W polu „Dodaj nową mapę witryny” wpisuje się adres pliku, na przykład sitemap.xml albo sitemap_index.xml.
3. Należy kliknąć „Prześlij”. Mapa pojawi się w tabeli przesłanych plików.
4. W pliku robots.txt umieszcza się osobny wiersz z pełnym adresem mapy: Sitemap: https://www.przyklad.pl/sitemap.xml. Wiersz może znajdować się w dowolnym miejscu pliku, a map można w ten sposób wskazać kilka.

Wpis w robots.txt ma tę zaletę, że odczytują go także inne wyszukiwarki, nie tylko Google. Zmiany w tym pliku wymagają jednak ostrożności, ponieważ jeden błędny wiersz potrafi zablokować robotom dostęp do całej strony. Zasady opisałem we wpisie o tym, jak ustawić plik robots.txt.

Zgłoszenie mapy wykonuje się raz. Google wraca potem do pliku samodzielnie, we własnym tempie, i nie trzeba przesyłać go po każdej zmianie na stronie. Ponowne przesłanie ma sens po większej przebudowie serwisu albo po zmianie adresu mapy. Samo zgłoszenie, razem z weryfikacją usługi, opisałem dokładnie w osobnym wpisie: zgłoszenie mapy witryny w Google Search Console.

Po czym poznać, że mapa działa poprawnie?

Pierwszy sygnał pojawia się w raporcie „Mapy witryn”, w kolumnie „Stan”. Stan „Sukces” oznacza, że Google pobrał plik i odczytał go bez błędów. Kolumna „Ostatni odczyt” pokazuje, kiedy robot ostatnio zajrzał do pliku, a kolumna „Wykryte strony” podaje, ile adresów w nim znalazł.

Liczbę wykrytych stron należy porównać z tym, ile podstron faktycznie powinno się znaleźć w wynikach. Wyraźnie mniejsza wartość oznacza, że części adresów w mapie brakuje. Wyraźnie większa wskazuje, że do pliku trafiły duplikaty albo podstrony techniczne.

Drugi, ważniejszy sygnał to raport indeksowania stron ograniczony do adresów z danej mapy. Otwiera się go z raportu „Mapy witryn”, przez odnośnik w kolumnie „Zobacz stan w indeksie”. Widać tam, ile adresów z mapy zostało zindeksowanych, a ile nie, wraz z podaniem przyczyny. To najprostszy sposób, aby sprawdzić, czy mapa i rzeczywisty stan strony są ze sobą zgodne.

Na wyniki trzeba poczekać. Google odczytuje mapę zwykle szybko po przesłaniu, ale odwiedzenie poszczególnych adresów trwa dłużej i zależy od wielkości oraz wieku serwisu. Pojedynczą, ważną podstronę można w tym czasie skontrolować ręcznie. Sposób opisałem we wpisie o tym, jak sprawdzić, czy Google zaindeksował stronę.

Co oznaczają błędy mapy witryny i jak je usunąć?

Gdy w kolumnie „Stan” pojawia się coś innego niż „Sukces”, kliknięcie wiersza z mapą otwiera stronę szczegółów z opisem problemu. Search Console rozróżnia dwie sytuacje: pliku nie udało się pobrać albo plik został pobrany, ale zawiera błędy.

Stan „Nie udało się pobrać”

Ten stan oznacza, że Google w ogóle nie dotarł do pliku. Dokumentacja wymienia kilka możliwych przyczyn: mapa jest zablokowana w pliku robots.txt, adres mapy jest nieprawidłowy i zwraca błąd 404, na witrynę nałożono ręczne działania albo serwer był chwilowo niedostępny.

Kontrolę należy zacząć od otwarcia adresu mapy w przeglądarce w trybie prywatnym. Jeśli plik się wyświetla, trzeba porównać jego adres z adresem wpisanym w Search Console, litera po literze, łącznie z www i https. Jeśli się nie wyświetla, przyczyna leży po stronie serwera, wtyczki albo pamięci podręcznej. Zdarza się również, że stan zmienia się na poprawny sam po kilku dniach, ponieważ Google ponawia próby pobrania.

Stan „Zawiera błędy”

W tym przypadku plik został pobrany, a Search Console podaje nazwę konkretnego błędu. Najczęściej spotykane to:

• „Adresy URL są niedostępne” – Google nie może otworzyć adresu podanego w mapie. Adres należy sprawdzić narzędziem do sprawdzania adresów URL i albo naprawić podstronę, albo usunąć ją z mapy.
• „Niedozwolony adres URL” – adres leży poza katalogiem mapy albo należy do innej domeny lub innego protokołu. Typowy przykład to adresy z http w mapie strony działającej na https.
• „Błąd analizy składni” – plik nie jest poprawnym XML. Przyczyną bywa niezamknięty znacznik albo niezakodowany znak specjalny w adresie.
• „Nieprawidłowa data” – pole z datą ostatniej zmiany ma zły format. Trzeba je poprawić zgodnie ze standardem W3C Datetime albo wyłączyć.
• „Pusta mapa witryny” – plik nie zawiera żadnego adresu. W WordPressie zdarza się to, gdy cały rodzaj treści został wyłączony z indeksowania.
• „Zbyt wiele adresów URL” – przekroczony limit 50 tysięcy adresów w jednym pliku. Mapę trzeba podzielić i spiąć indeksem.

Po usunięciu przyczyny mapę przesyła się ponownie w tym samym raporcie. Google zaznacza, że problemy z pojedynczymi adresami nie przeszkadzają w dalszym odczytywaniu pliku, o ile sama mapa jest dostępna i czytelna. Jeden błędny adres nie przekreśla więc pozostałych, ale powinien zostać poprawiony.

Jakich błędów unikać przy tworzeniu i utrzymaniu mapy?

Większość kłopotów z mapą nie wynika z samego pliku, tylko z tego, że nikt do niego nie zagląda po uruchomieniu strony. Poniżej pomyłki, które spotykam najczęściej.

• Mapa pozostawiona bez zmian po przebudowie strony albo zmianie domeny. Plik wskazuje wtedy stare adresy, które są przekierowane lub już nie istnieją.
• Sprzeczne sygnały: adres znajduje się w mapie, a jednocześnie ma znacznik noindex albo jest zablokowany w robots.txt.
• Zablokowanie w robots.txt samego pliku mapy lub katalogu, w którym on leży.
• Mieszanie wersji adresów: część z www, część bez, część z http. W pliku powinna występować jedna, obowiązująca wersja.
• Sztuczne odświeżanie daty ostatniej zmiany we wszystkich adresach w nadziei na częstsze odwiedziny robota. Google przestaje wtedy ufać temu polu.
• Poświęcanie czasu na ustawianie priorytetów i częstotliwości zmian, których Google nie bierze pod uwagę.
• Traktowanie mapy jako sposobu na słabe podstrony. Jeśli podstrona ma mało treści albo powiela inną, wpisanie jej do pliku niczego nie zmieni.

Najczęstsze pytania

Czy mapa witryny poprawia pozycję strony w Google?

Nie bezpośrednio. Mapa pomaga wyszukiwarce dowiedzieć się o istnieniu podstron i szybciej zauważyć zmiany, ale nie wpływa na ocenę ich jakości. O pozycji decydują treść, budowa strony i linki. Mapa sprawia jedynie, że Google ma pełną listę adresów, które właściciel uważa za ważne.

Jak długo trwa, zanim Google odczyta nową mapę?

Google podejmuje próbę odczytania mapy zaraz po jej przesłaniu, a później wraca do niej we własnym tempie. Zindeksowanie adresów z mapy to osobna sprawa i może zająć od kilku dni do kilku tygodni. Dokumentacja nie podaje żadnego gwarantowanego terminu, dlatego nie należy go nikomu obiecywać.

Czy mapę trzeba przesyłać ponownie po każdym nowym wpisie?

Nie. Jeśli mapa tworzy się automatycznie, nowy adres pojawi się w niej sam, a Google odczyta go przy kolejnej wizycie. Ponowne przesłanie w Search Console jest potrzebne tylko wtedy, gdy zmienił się adres pliku albo gdy mapa została gruntownie przebudowana. Mapę pisaną ręcznie trzeba natomiast każdorazowo poprawić na serwerze.

Czy plik musi nazywać się sitemap.xml?

Nie musi. Nazwa może być dowolna, a o tym, że plik jest mapą witryny, decyduje jego zawartość oraz to, że został wskazany w Search Console lub w robots.txt. Nazwa sitemap.xml jest po prostu przyjętym zwyczajem i ułatwia odnalezienie pliku osobom, które zajmą się stroną w przyszłości.

Czy w mapie powinny się znaleźć obrazy i filmy?

Mogą, ale nie muszą. Format XML pozwala opisać obrazy i filmy w specjalnych rozszerzeniach, co według Google jest przydatne w serwisach z dużą liczbą multimediów. Na zwykłej stronie firmowej wystarcza mapa z adresami podstron. Część wtyczek SEO dopisuje obrazy do mapy samodzielnie i nie wymaga to żadnej dodatkowej pracy.

Czy usunięcie adresu z mapy usuwa podstronę z wyników Google?

Nie. Usunięcie adresu z mapy oznacza tylko, że właściciel przestaje go zgłaszać. Jeśli podstrona nadal istnieje i prowadzą do niej linki, może pozostać w wynikach. Aby faktycznie zniknęła, trzeba ją usunąć z serwera, przekierować albo oznaczyć znacznikiem noindex. Podobnie usunięcie całej mapy z raportu w Search Console nie sprawia, że Google zapomina o pliku.

Co zrobić, gdy liczba zindeksowanych stron jest dużo mniejsza niż liczba adresów w mapie?

Należy otworzyć raport indeksowania dla tej mapy i przeczytać przyczyny podane przy niezindeksowanych adresach. Jeśli dotyczą przekierowań, błędów 404 lub znacznika noindex, problem leży w zawartości mapy i trzeba ją oczyścić. Jeśli Google zna adresy, ale ich nie indeksuje, przyczyny należy szukać w jakości i unikalności samych podstron, a nie w pliku.

Brak czasu albo ochoty, żeby zająć się tym samodzielnie?

Mapa witryny to jedna z tych spraw, które łatwo odkładać, bo strona działa także bez niej. Rozumiem to i chętnie wezmę ten temat na siebie. Sprawdzę, czy strona ma już mapę i co się w niej znajduje, usunę z niej adresy, których Google nie powinien dostawać, ustawię automatyczne odświeżanie pliku, zgłoszę go w Search Console i dopiszę do robots.txt. Na koniec przekażę krótkie, zrozumiałe podsumowanie: co było nie tak, co zostało zmienione i na co patrzeć w raportach w kolejnych tygodniach.

Wystarczy zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl i podać adres strony. Odpowiem, od czego zacznę i czego będę potrzebować, aby zająć się sprawą od początku do końca.