Podstrona została usunięta: produkt wycofano z oferty, ogłoszenie wygasło, stary wpis przestał być aktualny. Serwer odpowiada wtedy zwykle kodem 404, czyli „nie znaleziono”. Istnieje jednak drugi kod, 410, który mówi coś więcej: zasób był pod tym adresem, został usunięty celowo i nie wróci. Wielu właścicieli stron zastanawia się, czy zamiana jednego kodu na drugi przyspieszy zniknięcie adresu z Google i czy w ogóle warto się tym zajmować.
Ten tekst jest instrukcją dla osób, które prowadzą firmową stronę albo sklep i same podejmują decyzje o usuwaniu podstron. Opieram się na oficjalnej dokumentacji Google i serwera Apache oraz na własnej praktyce. Kod 410 nie jest przełącznikiem, który natychmiast czyści wyniki wyszukiwania, ale w kilku sytuacjach porządkuje sprawę lepiej niż 404.
Po lekturze czytelnik będzie umiał ocenić, który kod pasuje do jego przypadku, sprawdzić, co serwer zwraca obecnie, ustawić kod 410 w pliku .htaccess lub w WordPressie, usunąć ślady po nieistniejącej podstronie w serwisie i potwierdzić w Google Search Console, że adres rzeczywiście wypadł z indeksu.
Czym różni się kod 410 od kodu 404?
Każda odpowiedź serwera zaczyna się od trzycyfrowego kodu stanu. Kody z grupy 4xx oznaczają, że żądania nie da się zrealizować z przyczyn leżących po stronie adresu, a nie awarii serwera. Dwa z nich dotyczą treści, której nie ma.
Kod 404 („Not Found”) to informacja ogólna: serwer nie znalazł niczego pod tym adresem. Nie mówi, czy strona kiedykolwiek istniała, czy zniknęła na chwilę, czy ktoś po prostu pomylił się w adresie. Jest odpowiedzią domyślną, którą serwer wysyła sam, bez żadnej konfiguracji.
Kod 410 („Gone”) jest deklaracją. Standard protokołu HTTP opisuje go jako sygnał, że zasób nie jest już dostępny i że ten stan będzie najpewniej trwały. Serwer nie wyśle go samodzielnie, ponieważ nie wie, które strony usunięto celowo. Ktoś musi mu to wskazać regułą dla konkretnego adresu lub grupy adresów.
Dla odwiedzającego różnica jest niewidoczna: w obu przypadkach widzi stronę błędu. Różnica dotyczy programów, czyli robotów wyszukiwarek, narzędzi do kontroli linków i własnych dzienników serwera. Kod 410 pozwala odróżnić w nich świadome usunięcie od przypadkowej usterki.
Jak Google traktuje oba kody według własnej dokumentacji?
W dokumentacji dla właścicieli witryn Google opisuje błędy 4xx wspólnie. Treść z adresów zwracających taki kod nie jest używana, nowe adresy z takim kodem nie są przetwarzane, a adresy wcześniej zindeksowane są usuwane z indeksu. Dokumentacja podaje wprost, że wszystkie błędy 4xx poza kodem 429 są traktowane tak samo: roboty przekazują dalej informację, że treść nie istnieje.
Wynika z tego trzeźwy wniosek. Google nie obiecuje, że adres z kodem 410 zniknie szybciej niż adres z kodem 404. Oba prowadzą do tego samego skutku: usunięcia z indeksu po tym, jak robot odwiedzi adres i odczyta kod. Z mojej praktyki wynika, że adresy z kodem 410 bywają obsługiwane nieco sprawniej, ale różnica jest niewielka i nie należy na niej budować planów.
Dokumentacja dodaje jeszcze jedną ważną rzecz: po odczytaniu błędu częstotliwość odwiedzin danego adresu powoli się zmniejsza. Robot nie przestaje więc zaglądać od razu. Przez pewien czas wraca, żeby upewnić się, że strona nie została przywrócona. Wizyty robota pod usuniętym adresem są zjawiskiem normalnym i nie świadczą o błędzie w konfiguracji.
Warto też wiedzieć, czego kody 4xx nie robią. Poza kodem 429 nie wpływają na szybkość skanowania całego serwisu. Pojedyncze, a nawet liczne adresy 404 lub 410 po usuniętych treściach nie są karą i nie obniżają oceny pozostałych podstron. W raporcie Search Console sam Google zaznacza, że odpowiedź 404 nie musi być problemem, jeśli strona została usunięta bez zamiennika.
Kiedy warto ustawić 410, a kiedy wystarczy 404?
Skoro skutek w Google jest podobny, decyzja zależy od porządku w serwisie i od tego, jak bardzo zależy właścicielowi na jednoznacznym komunikacie. Uważam, że kod 410 ma sens wtedy, gdy usunięcie jest przemyślane, ostateczne i dotyczy adresów, które Google już zna.
Sytuacje, w których kod 410 jest dobrym wyborem
- Produkt, usługa lub kategoria zostały wycofane na stałe i nie mają odpowiednika, do którego można by odesłać klienta.
- Ogłoszenia, oferty pracy, wydarzenia lub promocje wygasły i ich adresy nie będą użyte ponownie.
- Po włamaniu na stronę powstały setki obcych podstron, które trzeba było usunąć, a które nadal widnieją w wynikach wyszukiwania.
- Treść usunięto z powodów prawnych lub wizerunkowych, na przykład zawierała dane osobowe albo nieaktualne informacje o firmie.
- Serwis porządkuje stare, słabe wpisy i właściciel chce w dziennikach serwera odróżnić je od prawdziwych usterek.
Ostatni punkt jest często pomijany, a w codziennej pracy daje najwięcej. Jeśli wszystkie celowo usunięte adresy zwracają 410, to każdy nowy błąd 404 w dziennikach lub w narzędziu do kontroli linków jest sygnałem prawdziwego problemu: literówki w odnośniku, zepsutego menu, brakującego pliku. Bez tego rozróżnienia usterki giną wśród adresów, które zniknęły zgodnie z planem.
Sytuacje, w których wystarczy zwykły kod 404
Kod 404 jest w pełni poprawną odpowiedzią dla adresu, który nie istnieje. Wystarcza, gdy usunięto kilka mało znaczących podstron, gdy adres nigdy nie był zindeksowany, gdy ktoś wpisał błędny adres albo gdy nie ma pewności, czy treść kiedyś nie wróci. Nie ma potrzeby zamieniać wszystkich odpowiedzi 404 w serwisie na 410. Byłoby to wręcz błędem, ponieważ kod 410 dla adresu, który nigdy nie istniał, podaje nieprawdę.
Ważniejsze od wyboru między tymi kodami jest to, by strona błędu naprawdę zwracała kod błędu i pomagała odwiedzającemu wrócić do serwisu. Opisałem to osobno w tekście o tym, jak ustawić własną stronę błędu 404 i sprawdzić zwracany kod.
Sytuacje, w których lepsze od obu kodów jest przekierowanie 301
Kod 410 i kod 404 oznaczają koniec adresu. Jeśli treść została przeniesiona albo istnieje jej rzeczywisty następca, właściwą odpowiedzią jest przekierowanie 301 do nowego adresu. Google opisuje je jako mocny sygnał, że to strona docelowa ma być przetwarzana. Dzięki temu nie przepadają linki prowadzące do starego adresu, a klient trafia tam, gdzie powinien.
Przekierowanie ma sens tylko wtedy, gdy strona docelowa odpowiada na tę samą potrzebę. Odsyłanie wszystkich usuniętych adresów na stronę główną jest złym pomysłem: użytkownik jest zdezorientowany, a Google może uznać taki adres za pozorny błąd 404. Sposób wykonania opisuje instrukcja przekierowania 301 w pliku .htaccess.
Kto woli nie zajmować się tym samodzielnie, może zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na info@lukaszwudyka.pl, a przejmę sprawę: przejrzę listę usuniętych adresów, wskażę, które powinny zwracać 410, które 404, a które przekierowanie, i dopilnuję wdrożenia na serwerze.
Jak sprawdzić, jaki kod zwraca teraz usunięta podstrona?
Przed jakąkolwiek zmianą trzeba ustalić stan obecny. Sam wygląd strony w przeglądarce niczego nie dowodzi, ponieważ napis „Nie znaleziono” może być wyświetlany razem z kodem 200, czyli kodem poprawnej strony. Liczy się wyłącznie kod stanu w odpowiedzi serwera.
Najpewniejszym źródłem jest Google Search Console, ponieważ pokazuje to, co widzi robot Google. Czynności wyglądają następująco:
- Po zalogowaniu do Search Console należy wybrać właściwą usługę, czyli domenę, której dotyczy usunięta podstrona.
- W polu wyszukiwania u góry ekranu wpisuje się pełny adres usuniętej podstrony, razem z początkiem https, i zatwierdza klawiszem Enter.
- Po wyświetleniu wyniku trzeba kliknąć przycisk „Sprawdź URL wersji opublikowanej”. Narzędzie pobierze adres na żywo, co trwa zwykle do kilku minut.
- W wyniku testu, w części „Dostępność”, należy odczytać pole „Pobranie strony”. Wartość „Udało się” oznacza, że serwer nadal podaje stronę. Wartość „Niepowodzenie” pojawia się z przyczyną, na przykład błędem „Nie znaleziono”.
- Po kliknięciu „Wyświetl przetestowaną stronę” można przejść do szczegółów odpowiedzi, w tym nagłówków HTTP, i tam odczytać dokładny kod stanu.
Drugi sposób nie wymaga dostępu do Search Console. W przeglądarce Chrome otwiera się narzędzia dla programistów klawiszem F12, przechodzi na kartę z ruchem sieciowym i ponownie wczytuje usunięty adres. Pierwszy wiersz na liście dotyczy samej strony, a w kolumnie ze stanem widać kod: 200, 301, 404 albo 410. Osoby korzystające z wiersza poleceń mogą wpisać curl -I https://adres-strony.pl/usunieta-podstrona/ i odczytać kod z pierwszego wiersza odpowiedzi.
Co oznacza kod 200 albo przekierowanie pod usuniętym adresem?
Jeśli usunięty adres zwraca kod 200 i wyświetla komunikat o braku treści, pustą stronę albo listę „brak produktów”, Google oznaczy go w raporcie jako „Pozorny błąd 404”. Taki adres nie jest ani poprawną stroną, ani prawidłowo usuniętą. To pierwsza rzecz do naprawy, ważniejsza od wyboru między 404 a 410.
Jeśli adres zwraca kod 301 lub 302 i odsyła na stronę główną, przyczyną jest zwykle wtyczka albo reguła, która automatycznie przekierowuje wszystkie błędy. Takie ustawienie należy wyłączyć dla adresów usuniętych na stałe, ponieważ reguła 410 dodana obok niego może nigdy nie zadziałać.
Jak ustawić kod 410 w pliku .htaccess?
Na serwerach Apache oraz na zgodnych z nim serwerach LiteSpeed, z których korzysta większość polskich firm hostingowych, kod 410 ustawia się w pliku .htaccess w głównym katalogu strony. Dokumentacja Apache przewiduje do tego dwie drogi: dyrektywę Redirect ze słowem gone oraz regułę RewriteRule z flagą [G].
Plik .htaccess jest wrażliwy. Jedna literówka potrafi wyłączyć całą stronę i wywołać błąd serwera o kodzie 500. Dlatego przed każdą zmianą trzeba zapisać kopię pliku na dysku, a po zmianie od razu sprawdzić, czy serwis działa. W razie błędu wystarczy wgrać kopię z powrotem.
- Zalogowanie do panelu hostingu i otwarcie menedżera plików albo połączenie z serwerem przez program FTP.
- Odszukanie pliku .htaccess w głównym katalogu strony. Jeśli go nie widać, w ustawieniach menedżera plików należy włączyć wyświetlanie plików ukrytych.
- Pobranie pliku na dysk jako kopii zapasowej, najlepiej pod zmienioną nazwą, żeby nie pomylić wersji.
- Otwarcie pliku do edycji i dopisanie reguły na samej górze, przed blokiem zaczynającym się od wiersza
# BEGIN WordPress, jeśli strona działa na WordPressie. - Zapisanie pliku i natychmiastowe otwarcie strony głównej oraz dwóch lub trzech innych podstron, żeby potwierdzić, że serwis działa.
- Sprawdzenie usuniętego adresu jedną z metod opisanych wcześniej. Oczekiwany wynik to kod 410.
Reguła dla jednego adresu
Najprostszy zapis dla pojedynczej podstrony wygląda tak:
Redirect gone /stara-oferta/Po słowie gone podaje się wyłącznie ścieżkę, bez nazwy domeny i bez adresu docelowego. Dokumentacja Apache zastrzega, że przy stanie spoza zakresu przekierowań adres docelowy musi zostać pominięty. Dopisanie go z przyzwyczajenia jest częstą przyczyną błędu 500.
Trzeba też znać pułapkę tej dyrektywy: obejmuje ona wszystkie adresy zaczynające się od podanej ścieżki. Zapis Redirect gone /oferta wyłączy więc także adres /oferta/nowa-usluga/. Gdy pod usuwaną ścieżką istnieją działające podstrony, bezpieczniej jest użyć zapisu dokładnego:
RedirectMatch gone ^/stara-oferta/?$Znak ^ oznacza początek ścieżki, znak $ jej koniec, a /? sprawia, że reguła działa z ukośnikiem na końcu i bez niego.
Reguła dla grupy adresów
Gdy usuwany jest cały dział, na przykład archiwum wygasłych ogłoszeń, wystarczy jedna reguła obejmująca wszystkie adresy w katalogu:
RedirectMatch gone ^/ogloszenia-archiwum/Ten sam efekt daje reguła modułu przepisywania adresów. W pliku .htaccess wzorzec podaje się bez początkowego ukośnika:
RewriteEngine On
RewriteRule ^ogloszenia-archiwum/ - [G]Myślnik w miejscu adresu docelowego oznacza, że adres nie jest zmieniany. Według dokumentacji flaga [G] kończy przetwarzanie reguł, więc odpowiedź 410 zostaje wysłana od razu. Ten zapis polecam w WordPressie, ponieważ działa w tym samym module co reguły systemu i nie wchodzi z nimi w konflikt, o ile znajduje się nad nimi.
Przy regułach grupowych radzę zachować szczególną ostrożność. Zbyt szeroki wzorzec wyłączy podstrony, które miały zostać. Przed zapisaniem należy sprawdzić na liście adresów serwisu, czy pod danym początkiem ścieżki nie ma niczego, co jest nadal potrzebne.
Własna treść strony z kodem 410
Po ustawieniu reguły w pliku .htaccess odwiedzający zobaczy surowy komunikat serwera, bez wyglądu serwisu. Można to poprawić wierszem ErrorDocument 410 /usunieta-strona.html, który wskazuje plik wyświetlany przy tym kodzie. Na takiej stronie wystarczy krótka informacja, że treść została usunięta, oraz odnośniki do strony głównej i aktualnej oferty.
Jak ustawić kod 410 w WordPressie i na serwerze nginx?
WordPress nie ma w panelu własnego ustawienia, które pozwalałoby przypisać kod 410 do usuniętego wpisu. Po usunięciu wpisu lub przeniesieniu go do kosza adres zwraca kod 404. Żeby otrzymać 410, potrzebna jest reguła w pliku .htaccess opisana wyżej albo wtyczka do zarządzania przekierowaniami.
Wiele popularnych wtyczek tego typu, także moduły przekierowań w rozbudowanych wtyczkach SEO, pozwala wybrać dla adresu źródłowego rodzaj odpowiedzi 410 zamiast przekierowania. Nazwy pól różnią się między wtyczkami i zmieniają się z wersjami, dlatego opisuję tylko ogólny przebieg:
- Otwarcie w panelu WordPressa ekranu wtyczki, na którym dodaje się nowe przekierowania.
- Wpisanie w polu adresu źródłowego ścieżki usuniętej podstrony, w takiej postaci, w jakiej występowała w serwisie.
- Wybranie rodzaju odpowiedzi oznaczonego liczbą 410 i pozostawienie pustego pola adresu docelowego.
- Zapisanie reguły i sprawdzenie usuniętego adresu w Search Console lub w przeglądarce.
Przed instalacją nowej wtyczki należy zajrzeć do ustawień tych, które już działają na stronie. Niepotrzebne dublowanie funkcji obciąża serwis i utrudnia ustalenie, która reguła odpowiada za dany adres. Trzeba też mieć świadomość, że reguła zapisana we wtyczce działa tylko tak długo, jak wtyczka jest włączona. Reguła w pliku .htaccess jest od niej niezależna.
Pamięć podręczna i sieć CDN
Jeśli strona korzysta z wtyczki pamięci podręcznej albo z sieci CDN, usunięty adres może być jeszcze przez pewien czas podawany z zapisanej kopii, z kodem 200. Po wdrożeniu reguły należy wyczyścić pamięć podręczną dla usuniętych adresów w obu miejscach, a dopiero potem wykonać test.
Serwer nginx
Serwer nginx nie czyta pliku .htaccess. Kod 410 ustawia się w pliku konfiguracyjnym serwera, w bloku dotyczącym danej domeny:
location = /stara-oferta/ { return 410; }Zmiana wymaga dostępu administratora i ponownego wczytania konfiguracji. Na hostingu współdzielonym z nginx właściciel strony zwykle nie ma takiej możliwości i powinien poprosić o dopisanie reguły dział pomocy firmy hostingowej albo użyć wtyczki.
Co uporządkować w serwisie po ustawieniu kodu 410?
Sam kod informuje robota dopiero wtedy, gdy ten odwiedzi adres. Serwis nie powinien jednocześnie zapraszać pod adres, który ogłosił jako usunięty. Dlatego po wdrożeniu reguły trzeba uporządkować trzy miejsca.
Mapa witryny
Mapa witryny ma zawierać wyłącznie adresy, które właściciel chce widzieć w Google. Usunięty adres powinien z niej zniknąć. Wtyczki tworzące mapę automatycznie pomijają usunięte wpisy, ale mapy przygotowane ręcznie lub wygenerowane jednorazowo trzeba poprawić. Stan mapy widać w Search Console w raporcie „Mapy witryn”, a sposób jej przesłania opisałem w tekście o zgłoszeniu mapy witryny w Google Search Console.
Linki wewnętrzne
Odnośniki do usuniętej podstrony pozostają w menu, w stopce, w treści wpisów, w opisach produktów i w blokach „podobne artykuły”. Każdy taki link prowadzi klienta na stronę błędu. Należy je odszukać i usunąć albo zamienić na odnośnik do aktualnej treści. W małym serwisie wystarczy wyszukiwarka w panelu WordPressa, do której wpisuje się końcówkę usuniętego adresu. W większym przydaje się program, który przechodzi po całej stronie i wypisuje linki prowadzące do adresów z błędem.
Plik robots.txt
Usuniętego adresu nie wolno blokować w pliku robots.txt. Robot, któremu zabroniono wejścia, nie odczyta kodu 410, więc adres może pozostać w wynikach wyszukiwania, tylko bez opisu. Pomoc Search Console ostrzega wprost, by nie używać tego pliku do usuwania stron z wyników. Jeżeli w pliku jest reguła obejmująca usunięte adresy, należy ją zdjąć na czas, którego Google potrzebuje na odczytanie nowego kodu.
Jak przyspieszyć zniknięcie adresu z wyników wyszukiwania?
Kod 410 działa w tempie robota. Jeśli treść powinna zniknąć z wyników pilnie, na przykład zawiera nieaktualne ceny, dane osobowe albo ślady po włamaniu, do dyspozycji jest narzędzie „Usunięcia” w Google Search Console. Trzeba rozumieć jego naturę: ukrywa ono adres w wynikach tymczasowo, na około 6 miesięcy, i nie usuwa go z indeksu na stałe.
Oba działania uzupełniają się. Narzędzie daje szybki efekt w wynikach, a kod 410 sprawia, że po upływie tego okresu adres nie wróci. Pomoc Google podaje, że trwałe usunięcie wymaga między innymi tego, by serwer zwracał kod 404 albo 410. Kolejność czynności jest następująca:
- W menu po lewej stronie Search Console, w części „Indeksowanie”, należy otworzyć pozycję „Usunięcia”.
- Na karcie „Tymczasowe usunięcia” trzeba kliknąć przycisk „Nowa prośba”.
- W oknie pozostaje się przy opcji „Tymczasowe usunięcie adresu URL” i wkleja pełny adres usuniętej podstrony.
- Dla pojedynczej podstrony zaznacza się „Usuń tylko ten URL”. Dla całego usuniętego działu można wybrać „Usuń wszystkie URL-e z tym prefiksem”, pamiętając, że obejmie to każdy adres zaczynający się od podanego początku.
- Po kliknięciu „Dalej” i potwierdzeniu prośba pojawia się na liście ze stanem „Przetwarzam prośbę”, a po przyjęciu ze stanem „Tymczasowe usunięcie”.
Opcja z prefiksem jest ryzykowna przy nieuważnym użyciu. Wpisanie zbyt krótkiego początku adresu ukryje w Google także działające podstrony. Pomyłkę da się cofnąć poleceniem „Anuluj prośbę” w menu przy danym wierszu, ale lepiej jej nie popełnić.
Narzędzie „Usunięcia” jest przeznaczone dla właściciela witryny. Gdy nieaktualna treść znajduje się na cudzej stronie, właściwą drogą jest osobne narzędzie opisane w tekście o usuwaniu nieaktualnych treści z Google.
Po czym poznać, że Google przyjął zmianę, i co zrobić, gdy adres nadal widnieje w wynikach?
Potwierdzenie składa się z dwóch części. Pierwsza dotyczy serwera: test na żywo ma pokazać kod 410. Druga dotyczy indeksu Google i wymaga cierpliwości, ponieważ robot musi odwiedzić adres ponownie. Nie da się podać uczciwie jednego terminu. Popularne podstrony są odwiedzane często, a głęboko ukryte stare adresy znacznie rzadziej.
- W Search Console, w części „Indeksowanie”, należy otworzyć raport „Strony”.
- Pod wykresem znajduje się tabela z powodami, dla których strony nie są indeksowane. Usunięte adresy trafiają do tej części raportu, z mojej praktyki najczęściej do wiersza „Nie znaleziono (404)”.
- Po kliknięciu wiersza wyświetla się lista przykładowych adresów. Trzeba odszukać na niej usunięte podstrony i porównać z własną listą.
- Dla pojedynczego adresu pewniejsze jest narzędzie do sprawdzania adresów URL: po wpisaniu adresu w polu u góry wynik powinien informować, że adresu nie ma w Google.
Obecność usuniętych adresów w wierszu „Nie znaleziono (404)” jest w tej sytuacji wynikiem prawidłowym, a nie usterką do naprawienia. Przycisk „Sprawdź poprawkę” służy do zgłaszania, że błąd został usunięty i strona znów działa. Przy adresach usuniętych celowo nie ma czego weryfikować, a uruchomiona weryfikacja zakończy się stanem „Niepowodzenie”, ponieważ adresy nadal zwracają błąd.
Adres nadal jest w wynikach po dłuższym czasie
Jeśli po kilku tygodniach adres wciąż pojawia się w Google, przyczynę ustala się po kolei. Najpierw ponowny test na żywo: czy serwer na pewno zwraca 410 robotowi, a nie tylko w przeglądarce właściciela. Następnie plik robots.txt: czy nie blokuje dostępu do adresu. Potem pamięć podręczna i sieć CDN: czy nie podają starej kopii z kodem 200. Na końcu wersje adresu: z www i bez www, z ukośnikiem na końcu i bez niego, z parametrami po znaku zapytania.
Ostatnia przyczyna jest najczęstsza. Reguła napisana dla jednej postaci adresu nie obejmuje innych, a Google mógł zindeksować właśnie tę inną. Każdą postać widoczną w wynikach należy sprawdzić osobno i w razie potrzeby rozszerzyć regułę.
Strona została usunięta przez pomyłkę
Kod 410 nie zamyka drogi powrotu. Wystarczy usunąć regułę, przywrócić treść pod tym samym adresem, dodać adres do mapy witryny i w narzędziu do sprawdzania adresów URL kliknąć „Poproś o zindeksowanie”. Google potraktuje stronę jak każdą inną, choć odzyskanie wcześniejszej widoczności może potrwać i nie jest gwarantowane. Jeżeli adres został wcześniej ukryty narzędziem „Usunięcia”, trzeba dodatkowo anulować tamtą prośbę.
Jakich błędów unikać przy usuwaniu podstron?
Większość kłopotów z kodem 410 nie wynika z samego kodu, lecz z pośpiechu. Poniższe pomyłki spotykam najczęściej.
- Ustawienie 410 dla podstrony, która ma wartościowe linki z innych serwisów i oczywistego następcę. W takim przypadku właściwe jest przekierowanie 301.
- Zamiana wszystkich błędów 404 w serwisie na 410 jedną regułą. Adresy z literówkami i przypadkowe zapytania nie są treścią usuniętą na stałe.
- Zbyt szeroki wzorzec w pliku .htaccess, który wyłącza działające podstrony o podobnym początku adresu.
- Edycja pliku .htaccess bez kopii zapasowej i bez sprawdzenia strony zaraz po zapisaniu.
- Blokada usuniętych adresów w pliku robots.txt, przez którą robot nie może odczytać nowego kodu.
- Pozostawienie usuniętych adresów w mapie witryny i w linkach wewnętrznych.
- Poprzestanie na narzędziu „Usunięcia” bez zmiany kodu na serwerze. Po wygaśnięciu prośby adres może wrócić do wyników.
Osobną sprawą jest ponowne użycie adresu. Jeżeli pod tym samym adresem ma w przyszłości pojawić się nowa treść, na przykład sezonowa oferta, kod 410 nie jest dobrym wyborem. Lepiej zostawić stronę z informacją o przerwie albo zastosować zwykły kod 404 i przywrócić treść, gdy będzie gotowa.
Najczęstsze pytania
Czy kod 410 usuwa stronę z Google szybciej niż kod 404?
Dokumentacja Google tego nie obiecuje i opisuje oba kody jako traktowane tak samo. W praktyce adresy z kodem 410 bywają obsługiwane nieco sprawniej, ale różnica jest zbyt mała, by miała znaczenie w planowaniu. Gdy liczy się czas, należy połączyć kod 410 z narzędziem „Usunięcia” w Search Console.
Czy duża liczba adresów 404 lub 410 szkodzi pozycjom strony?
Nie, o ile dotyczą treści rzeczywiście usuniętych. Google wskazuje, że odpowiedź 404 nie musi być problemem, gdy strona została usunięta bez zamiennika, a błędy 4xx poza kodem 429 nie wpływają na szybkość skanowania serwisu. Szkodzą natomiast linki wewnętrzne prowadzące do takich adresów, ponieważ psują wrażenia odwiedzających.
Jak długo trzeba utrzymywać regułę z kodem 410?
Nie ma oficjalnego terminu. Reguła nie obciąża serwera, więc radzę zostawić ją na stałe, a przynajmniej do czasu, gdy adres zniknie z raportów Search Console i z dzienników serwera przestaną wynikać wizyty robotów. Usunięcie reguły nie przywraca strony, adres zacznie po prostu zwracać kod 404.
Czy do usunięcia strony z Google wystarczy znacznik noindex?
Znacznik noindex jest przeznaczony dla stron, które mają nadal działać dla odwiedzających, ale nie powinny być widoczne w wyszukiwarce, na przykład dla podziękowania po wysłaniu formularza. Jeśli treść została usunięta, właściwszą i prostszą odpowiedzią jest kod 404 albo 410. Pomoc Google określa zresztą noindex jako metodę mniej pewną od usunięcia treści lub ograniczenia dostępu.
Dlaczego Google nadal odwiedza adres, który od dawna zwraca 410?
Robot wraca pod znane adresy, żeby sprawdzić, czy nic się nie zmieniło, a częstotliwość tych wizyt zmniejsza się powoli. Dodatkowo każdy link z innej strony internetowej przypomina mu o adresie. Takie wizyty nie zużywają zasobów w sposób odczuwalny dla zwykłego serwisu firmowego i nie wymagają żadnej reakcji.
Co z plikami PDF i zdjęciami, które zostały usunięte?
Obowiązuje ta sama zasada co przy podstronach: adres pliku ma zwracać kod 404 albo 410. Pomoc Google zaznacza, że pliki inne niż strony HTML, na przykład dokumenty PDF, należy całkowicie usunąć z serwera. Samo usunięcie odnośnika do pliku nie wystarcza, ponieważ plik pozostaje dostępny pod bezpośrednim adresem.
Czy kod 410 można ustawić w kreatorze stron bez dostępu do serwera?
To zależy od dostawcy. Wiele kreatorów pozwala jedynie usunąć podstronę, po czym adres zwraca kod 404, i nie udostępnia wyboru innego kodu. Taki stan jest w pełni wystarczający. Trzeba tylko upewnić się testem na żywo, że usunięty adres nie zwraca kodu 200 ani nie odsyła na stronę główną.
Brak czasu albo ochoty, żeby zająć się tym samodzielnie?
Porządkowanie usuniętych podstron wymaga dostępu do kilku miejsc naraz i odrobiny ostrożności, a nie każdy właściciel firmy chce edytować pliki na serwerze. Chętnie zajmę się tym od początku do końca: sprawdzę, jakie kody zwracają usunięte adresy, podzielę je na te do przekierowania i te do trwałego usunięcia, przygotuję i wdrożę reguły, uporządkuję mapę witryny oraz linki w serwisie, a potem dopilnuję w Search Console, żeby adresy zniknęły z wyników.
Wystarczy zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl i podać adres strony. Odpowiem, co da się zrobić i od czego najlepiej zacząć.
