„Alternatywna strona zawierająca prawidłowy tag strony kanonicznej”. Czy to błąd?

W raporcie „Indeksowanie stron” w Google Search Console pojawia się wiersz „Alternatywna strona zawierająca prawidłowy tag strony kanonicznej”, a obok niego liczba adresów, czasem bardzo duża. Raport umieszcza te adresy wśród stron niezindeksowanych, dlatego wielu właścicieli firm odbiera ten stan jako usterkę, która odbiera stronie widoczność. W zdecydowanej większości przypadków jest odwrotnie: to potwierdzenie, że Google zrozumiał wskazówki zapisane w serwisie.

Ta instrukcja jest przeznaczona dla osób, które prowadzą stronę firmową lub sklep i same zaglądają do Search Console, a także dla tych, którzy chcą sprawdzić pracę swojego wykonawcy. Nie wymaga znajomości programowania, wystarczy dostęp do Search Console i do panelu strony.

Po lekturze czytelnik będzie umiał odczytać ten stan, pobrać listę adresów, ocenić, które z nich znalazły się tam słusznie, wychwycić te, które trafiły tam przez pomyłkę w ustawieniach, poprawić je i sprawdzić, czy Google przyjął zmianę.

Co dokładnie oznacza ten komunikat?

Pomoc Search Console opisuje ten stan jednoznacznie: strona jest oznaczona jako alternatywa innej strony, prawidłowo wskazuje stronę kanoniczną, a strona kanoniczna została zindeksowana. Dokumentacja dodaje, że w takiej sytuacji nie trzeba nic robić. Google zna więc dany adres, odczytał z niego wskazanie innego adresu jako głównego i się do niego zastosował.

Jako przykłady Google podaje stronę AMP, której wersją kanoniczną jest zwykła strona na komputery, oraz osobną wersję mobilną powiązaną z wersją komputerową. W praktyce w tym wierszu lądują także inne adresy, które same wskazują inny adres jako kanoniczny, na przykład adresy z parametrami dopisanymi po znaku zapytania. Wspólny mianownik jest jeden: strona ma poprawny znacznik kanoniczny prowadzący do innego adresu, a ten inny adres jest w indeksie.

Jest też jedno zastrzeżenie zapisane w dokumentacji: Search Console nie wykrywa alternatywnych wersji językowych stron. Stan ten nie służy więc do oceny, czy wersje językowe serwisu są ze sobą poprawnie powiązane.

Odpowiedź na pytanie z tytułu brzmi zatem: sam komunikat nie jest błędem. Błędem bywa to, co się pod nim kryje, czyli sytuacja, w której na liście znalazła się strona ważna dla firmy, a jej znacznik kanoniczny wskazuje inny adres przez przypadek. Dalsza część tekstu pokazuje, jak odróżnić jedno od drugiego.

Czym jest strona kanoniczna i skąd biorą się adresy alternatywne?

Ta sama treść bardzo często jest dostępna pod kilkoma adresami. Google nie chce pokazywać w wynikach kilku kopii tej samej strony, dlatego z grupy podobnych adresów wybiera jeden, nazywany kanonicznym, i to on trafia do indeksu. Pozostałe adresy z tej grupy są traktowane jako duplikaty lub wersje alternatywne.

Właściciel strony może wskazać Google, który adres uważa za główny. Najczęściej robi się to znacznikiem umieszczonym w części nagłówkowej kodu strony, który wygląda tak: <link rel="canonical" href="https://example.com/oferta/" />. Jeżeli Google zgodzi się z tym wskazaniem i zindeksuje adres główny, stronę z takim znacznikiem pokaże właśnie w omawianym wierszu raportu.

Adresy alternatywne powstają w serwisach firmowych i sklepach niemal samoczynnie. Najczęstsze źródła to:

• parametry dopisywane do adresu przez systemy reklamowe, narzędzia do wysyłki wiadomości i media społecznościowe, które służą do mierzenia skuteczności kampanii,
• sortowanie i filtrowanie produktów w sklepie, gdy każda kombinacja ustawień tworzy osobny adres tej samej listy,
• warianty produktu, na przykład kolor lub rozmiar, dostępne pod własnymi adresami, ale wskazujące produkt główny,
• wersje strony do druku oraz adresy z identyfikatorem sesji,
• strony AMP i osobne wersje mobilne w subdomenie,
• ten sam wpis dostępny w kilku kategoriach, jeśli system tworzy dla niego kilka ścieżek.

W każdym z tych przypadków znacznik kanoniczny spełnia swoje zadanie: zbiera sygnały z wielu adresów w jednym miejscu i chroni serwis przed powielaniem treści w indeksie. Liczba w raporcie rośnie wtedy razem z ruchem i liczbą kampanii, co nie świadczy o pogarszaniu się stanu strony.

Gdzie znaleźć ten stan w Search Console i jak pobrać listę adresów?

Ocena zaczyna się od listy konkretnych adresów. Sama liczba w wierszu raportu nic nie mówi, dopóki nie wiadomo, jakie strony się na nią składają.

1. Po zalogowaniu do Google Search Console należy wskazać właściwą usługę, czyli stronę, której dotyczy sprawdzenie.
2. W menu po lewej stronie, w grupie „Indeksowanie”, otwiera się raport „Strony”. W pomocy Google nosi on nazwę „Indeksowanie stron”.
3. Pod wykresem znajduje się tabela z przyczynami, dla których adresy nie zostały zindeksowane. W tabeli trzeba odszukać wiersz „Alternatywna strona zawierająca prawidłowy tag strony kanonicznej”.
4. W tym samym wierszu warto odczytać kolumnę „Źródło”. Zgodnie z pomocą Google pokazuje ona, czy przyczyna leży po stronie witryny, czy po stronie Google.
5. Kliknięcie wiersza otwiera stronę szczegółów z wykresem zmian w czasie i listą przykładowych adresów.
6. Przycisk eksportu w prawym górnym rogu pozwala pobrać listę do arkusza. W arkuszu łatwiej posortować adresy i pogrupować je według powtarzających się fragmentów.

Lista przykładów ma ograniczenie zapisane w dokumentacji: nie musi zawierać wszystkich adresów z danym stanem i liczy najwyżej 1000 wierszy. W dużym sklepie będzie to więc próbka, a nie pełny spis. Próbka zwykle wystarcza, bo adresy układają się w kilka powtarzalnych wzorów.

Nad raportem znajduje się filtr z opcjami „Wszystkie znane strony”, „Wszystkie przesłane strony” i „Tylko strony nieprzesłane”. Po wybraniu opcji „Wszystkie przesłane strony” raport pokazuje wyłącznie adresy zgłoszone w mapie witryny. To bardzo przydatny test: jeżeli po takim zawężeniu omawiany stan nadal zawiera adresy, w mapie witryny znajdują się strony, które same wskazują inny adres jako główny. Taką niespójność należy usunąć, o czym mowa niżej.

Jak ocenić, czy adresy na liście powinny tam być?

Do każdego adresu z listy trzeba zadać jedno pytanie: czy ta strona powinna samodzielnie pojawiać się w wynikach Google? Jeżeli nie, bo jest tylko inną drogą do tej samej treści, wszystko działa poprawnie. Jeżeli tak, bo jest to osobna usługa, produkt, kategoria lub artykuł, znacznik kanoniczny został ustawiony błędnie.

Przy pobranej liście sprawdza się to grupami. Adresy ze znakiem zapytania i parametrami, adresy sortowania, strony do druku i wersje AMP niemal zawsze trafiają na listę słusznie. Uwagę powinny zwrócić adresy czyste, bez parametrów, które wyglądają jak zwykłe podstrony serwisu.

Każdy wątpliwy adres warto obejrzeć w narzędziu do sprawdzania adresów URL. Pokazuje ono zarówno to, co zadeklarowała strona, jak i to, co wybrał Google.

1. Pełny adres wkleja się w pole wyszukiwania u góry ekranu Search Console i zatwierdza klawiszem Enter. Adres musi należeć do otwartej usługi.
2. Po wczytaniu wyniku należy rozwinąć sekcję „Indeksowanie stron”.
3. W polu „Adres kanoniczny określony przez użytkownika” widać adres, który strona wskazała w swoim znaczniku.
4. W polu „Adres kanoniczny wybrany przez Google” widać adres, który Google uznał za główny. Przy omawianym stanie oba pola powinny pokazywać ten sam adres, inny niż sprawdzany.
5. Wskazany adres główny należy otworzyć w przeglądarce i porównać ze sprawdzaną stroną. Jeżeli treść jest ta sama lub niemal ta sama, ustawienie jest poprawne.
6. Dla pewności adres główny również wkleja się do narzędzia. Powinien mieć stan informujący, że znajduje się w Google.

Trzeba przy tym wiedzieć, że wynik w narzędziu pochodzi z ostatniej wizyty robota, a nie z bieżącej chwili. Aktualny kod strony pokazuje dopiero test uruchamiany przyciskiem „Sprawdź URL wersji opublikowanej”. Pomoc Google zaznacza jednak, że taki test nie mówi, który adres zostanie wybrany jako kanoniczny, bo ten wybór zapada dopiero podczas indeksowania.

Kto woli nie zajmować się tym samodzielnie, może zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na info@lukaszwudyka.pl. Przejmę sprawę: przejrzę listę adresów z raportu, wskażę te, które trafiły tam przez błąd w ustawieniach, i poprawię adresy kanoniczne tak, aby ważne strony wróciły do wyników.

Kiedy ten stan oznacza prawdziwy problem?

Sygnałem ostrzegawczym jest każda strona z listy, która powinna zdobywać ruch z wyszukiwarki. Skoro wskazuje inny adres jako główny, sama w wynikach się nie pojawi. Poniżej opisuję sytuacje, które spotykam najczęściej.

Ważna podstrona wskazuje inny adres

Zdarza się, że strona usługi lub produktu ma w znaczniku adres innej, podobnej strony. Powodem bywa skopiowanie podstrony razem z ustawieniami, ręczny wpis w polu wtyczki pozostawiony po dawnej zmianie albo błąd szablonu. Skutek jest dotkliwy: Google indeksuje tylko stronę wskazaną, a ta druga znika z wyników, mimo że jest dostępna dla odwiedzających.

Wiele podstron wskazuje stronę główną

Jeżeli w kolumnie z adresami widać wiele zwykłych podstron, a narzędzie do sprawdzania adresów przy każdej pokazuje jako główny adres strony głównej, przyczyna leży zwykle w szablonie. Znacznik został wpisany na stałe i powiela się na wszystkich podstronach. Taki błąd wymaga pilnej poprawki, bo dotyczy całego serwisu jednocześnie.

Kolejne strony listy produktów lub wpisów wskazują pierwszą stronę

Druga, trzecia i dalsze strony kategorii nie są kopiami pierwszej, bo zawierają inne produkty lub wpisy. Jeżeli wszystkie wskazują pierwszą stronę jako główną, Google może rzadziej docierać do pozycji dostępnych tylko z dalszych stron listy. Bezpieczniejszym ustawieniem jest znacznik, w którym każda strona listy wskazuje samą siebie.

Wersja językowa wskazuje inną wersję językową

Strona po angielsku nie powinna wskazywać polskiej jako głównej ani odwrotnie. Dokumentacja Google zaleca, aby strona kanoniczna była w tym samym języku co strona, która ją wskazuje. Tłumaczenia nie są duplikatami, a do ich powiązania służą osobne adnotacje hreflang, nie znacznik kanoniczny.

Adres w znaczniku ma inną postać niż adres używany w serwisie

Problemem bywa też drobna różnica: adres w znaczniku z przedrostkiem http zamiast https, z www lub bez, z ukośnikiem na końcu lub bez niego. Jeżeli serwis linkuje do jednej postaci adresu, a znacznik wskazuje drugą, raport wypełnia się adresami, które po uporządkowaniu w ogóle by w nim nie występowały. Sama strona pozostaje w indeksie, ale sygnały są niespójne.

Mapa witryny zawiera adresy alternatywne

Mapa witryny powinna zawierać wyłącznie adresy główne. Google wprost odradza podawanie dla tej samej strony różnych adresów kanonicznych w różnych metodach, na przykład jednego w mapie witryny, a innego w znaczniku. Jeżeli test z filtrem „Wszystkie przesłane strony” wykazał takie adresy, mapę trzeba poprawić.

Jak poprawić błędnie ustawiony adres kanoniczny?

Naprawa polega na tym, aby strona, która ma być widoczna w Google, wskazywała w znaczniku kanonicznym samą siebie. Sposób wykonania zależy od systemu, na którym działa serwis, ale kolejność czynności jest podobna.

1. Najpierw ustala się, skąd pochodzi błędny adres. W przeglądarce otwiera się źródło strony i wyszukuje w nim słowo „canonical”. Znacznik powinien wystąpić dokładnie raz. Dwa znaczniki z różnymi adresami oznaczają, że dodają go dwa różne elementy serwisu, na przykład szablon i wtyczka.
2. W serwisie na WordPressie adres kanoniczny ustawia zazwyczaj wtyczka do optymalizacji pod wyszukiwarki. W edycji wpisu lub strony, w ustawieniach tej wtyczki, znajduje się pole adresu kanonicznego. Należy je otworzyć i sprawdzić, czy nie zawiera ręcznie wpisanego adresu innej strony.
3. Błędny wpis usuwa się z pola. Puste pole w większości wtyczek oznacza, że strona automatycznie wskaże samą siebie. Jeżeli pole jest puste, a znacznik nadal prowadzi gdzie indziej, źródłem jest szablon lub inna wtyczka.
4. Gdy błąd powtarza się na wielu podstronach, zmiany wymaga szablon lub ustawienia ogólne wtyczki. Ręczne poprawianie pojedynczych stron nic wtedy nie da. Zmianę w plikach szablonu najlepiej zlecić osobie, która się nim opiekuje, i wykonać ją po zrobieniu kopii zapasowej.
5. W sklepach i systemach z własnym panelem pole adresu kanonicznego znajduje się zwykle w ustawieniach wyszukiwarek przy produkcie, kategorii lub stronie. Nazwy różnią się między systemami, dlatego warto sięgnąć do pomocy danego dostawcy.
6. Po zapisaniu zmian trzeba opróżnić pamięć podręczną strony, jeżeli serwis z niej korzysta. W przeciwnym razie odwiedzający i robot nadal będą dostawać starą wersję kodu.
7. Ponownie otwiera się źródło strony i sprawdza, czy znacznik zawiera właściwy, pełny adres zaczynający się od https.
8. W Search Console wkleja się poprawiony adres do narzędzia do sprawdzania adresów URL, uruchamia test przyciskiem „Sprawdź URL wersji opublikowanej”, a następnie klika „Poproś o zindeksowanie”.

Znacznik musi spełniać kilka warunków technicznych opisanych w dokumentacji Google. Jest brany pod uwagę tylko wtedy, gdy znajduje się w części nagłówkowej kodu, czyli w sekcji <head>. Adres powinien być bezwzględny, a więc pełny, razem z protokołem i nazwą domeny. Adres nie powinien też kończyć się fragmentem po znaku #, bo Google takich fragmentów co do zasady nie obsługuje.

Jeżeli serwis buduje stronę za pomocą skryptów w przeglądarce, Google zaleca, aby adres kanoniczny znajdował się już w pierwotnym kodzie HTML i nie był później podmieniany przez skrypt. Rozbieżność między tymi dwiema wersjami to częsta przyczyna trudnych do wyjaśnienia wyników w raporcie.

Gdy okaże się, że dwie strony rzeczywiście są do siebie zbyt podobne i dlatego jedna wskazuje drugą, są dwa uczciwe wyjścia. Można pozostawić wskazanie i pogodzić się z tym, że w Google widoczna jest jedna z nich, albo rozbudować drugą stronę tak, aby miała wyraźnie inną treść, i dopiero wtedy ustawić jej własny adres kanoniczny. Samo przestawienie znacznika bez zmiany treści często kończy się stanem opisanym w tekście o tym, co oznacza sytuacja, gdy Google wybrał inną stronę kanoniczną niż użytkownik.

Znacznik, przekierowanie czy mapa witryny: którą metodę zastosować?

Google opisuje kilka sposobów wskazania adresu głównego i porządkuje je według siły. Przekierowanie oraz znacznik kanoniczny określa jako wyraźne sygnały, a obecność adresu w mapie witryny jako sygnał słaby. Metody te się sumują, więc najlepszy efekt daje stosowanie ich zgodnie ze sobą.

Znacznik kanoniczny jest właściwy wtedy, gdy adres alternatywny musi pozostać dostępny dla ludzi. Tak jest z adresami kampanii, sortowaniem, filtrami i wariantami produktu. Odwiedzający nadal korzysta z tych adresów, a Google wie, który z nich pokazywać w wynikach.

Przekierowanie jest właściwe wtedy, gdy stary adres ma zniknąć na stałe. Dokumentacja mówi wprost, że tej metody używa się tylko przy wycofywaniu duplikatu. Dotyczy to na przykład dawnych adresów po zmianie struktury serwisu albo wersji z http, gdy serwis działa już pod https. Sposób wykonania opisałem w tekście o tym, jak przygotować przekierowanie 301 w pliku .htaccess. Po takiej zmianie adres przejdzie w raporcie do wiersza „Strona zawierająca przekierowanie”, co również jest stanem prawidłowym.

Mapa witryny uzupełnia obie metody. Powinna zawierać tylko adresy główne, w tej samej postaci, w jakiej występują w znacznikach. Jeżeli mapa nie została jeszcze przekazana do Google, pomoże w tym tekst o tym, jak wykonać zgłoszenie mapy witryny w Google Search Console.

Dla plików innych niż strony HTML, na przykład dokumentów PDF, znacznika w kodzie umieścić się nie da. Google obsługuje wtedy wskazanie adresu kanonicznego w nagłówku odpowiedzi serwera. To ustawienie wykonuje się po stronie serwera, dlatego zwykle wymaga pomocy administratora lub firmy hostingowej.

Jak ograniczyć liczbę adresów alternatywnych, gdy jest ich bardzo dużo?

W małym i średnim serwisie duża liczba w tym wierszu raportu nie wymaga działania. Google sam radzi sobie z takimi adresami, a ich obecność nie obniża oceny strony. Porządki mają sens w dwóch sytuacjach: gdy serwis jest bardzo rozbudowany i robot poświęca na adresy alternatywne czas, którego brakuje na nowe strony, oraz gdy adresy alternatywne powstają przez niedbałe linkowanie.

Najwięcej daje uporządkowanie linków wewnątrz serwisu. Dokumentacja Google zaleca, aby linki prowadziły do adresów kanonicznych, a nie do ich kopii. W praktyce oznacza to przejrzenie menu, stopki, okruszków i odnośników w treści pod kątem adresów z parametrami, adresów z http i adresów w innej postaci niż główna. Każdy taki link warto zamienić na adres główny.

Drugim miejscem do sprawdzenia jest mapa witryny. Jeżeli tworzy ją wtyczka, zwykle wystarczy wyłączyć w niej typy treści, które nie powinny być indeksowane, i upewnić się, że mapa nie zawiera adresów z parametrami. Po zmianie mapę warto otworzyć w przeglądarce i przejrzeć kilka wpisów.

Trzecim obszarem są filtry i sortowanie w sklepie. Jeżeli system pozwala, dobrze jest ograniczyć liczbę kombinacji, które tworzą osobne adresy, albo ustawić je tak, aby linki do nich nie były widoczne dla robotów w każdym miejscu serwisu. To praca dla osoby technicznej i wymaga ostrożności, bo zbyt szerokie ograniczenie potrafi odciąć Google od produktów.

Odradzam natomiast blokowanie adresów alternatywnych w pliku robots.txt. Google wprost pisze, aby nie używać tego pliku do wskazywania strony kanonicznej. Robot, który nie może pobrać strony, nie odczyta jej znacznika, a zablokowany adres i tak może trafić do indeksu bez treści. Efekt bywa odwrotny do zamierzonego.

Po czym poznać, że poprawka zadziałała, i co zrobić, gdy nie zadziałała?

Zmiana w kodzie strony jest widoczna od razu, ale Google potrzebuje czasu, aby ponownie odwiedzić adres i przeliczyć jego stan. Pomoc Search Console podaje, że po prośbie o zindeksowanie trwa to zwykle od jednego dnia do kilku tygodni, a sama prośba nie gwarantuje przyjęcia strony do indeksu. Sprawdzenie warto przeprowadzić w następującej kolejności.

1. Po kilku dniach poprawiony adres wkleja się ponownie do narzędzia do sprawdzania adresów URL.
2. W sekcji „Indeksowanie stron” odczytuje się datę w polu „Ostatnie skanowanie”. Jeżeli jest wcześniejsza niż dzień poprawki, Google jeszcze nie widział zmiany i trzeba poczekać.
3. Gdy data jest późniejsza, porównuje się pola „Adres kanoniczny określony przez użytkownika” i „Adres kanoniczny wybrany przez Google”. Oba powinny pokazywać sprawdzany adres.
4. Stan u góry wyniku powinien informować, że adres znajduje się w Google.
5. W raporcie „Indeksowanie stron” poprawione adresy powinny z czasem zniknąć z listy w omawianym wierszu i przejść do stron zindeksowanych.

Jeżeli na stronie szczegółów danego stanu widoczny jest przycisk „Sprawdź poprawkę”, można go użyć po poprawieniu wszystkich błędnie oznaczonych adresów. Pomoc Google zastrzega, aby nie klikać go ponownie przed zakończeniem weryfikacji, i podaje, że weryfikacja zajmuje zazwyczaj do 2 tygodni, a czasem znacznie dłużej. Przy tym stanie weryfikacja nie doprowadzi do zera, jeśli na liście pozostają adresy, które słusznie są alternatywami, i nie należy się tym niepokoić.

Gdy mimo poprawki pole z adresem określonym przez użytkownika nadal pokazuje stary adres, przyczyną jest zwykle pamięć podręczna, drugi znacznik dodawany przez inny element serwisu albo skrypt, który podmienia znacznik po wczytaniu strony. Rozstrzyga to test wersji opublikowanej: po jego wykonaniu przycisk „Wyświetl przetestowaną stronę” pokazuje kod, który faktycznie otrzymał robot. W tym kodzie należy wyszukać słowo „canonical” i sprawdzić adres.

Gdy znacznik jest poprawny, a Google mimo to wybiera inny adres, problem leży w treści lub w pozostałych sygnałach: strony są zbyt podobne, linki wewnętrzne prowadzą do innej wersji albo mapa witryny podaje inny adres. Adres trafi wtedy do innego wiersza raportu. Bliźniaczy przypadek, w którym strona nie wskazuje żadnego adresu głównego, opisałem w tekście o stanie „Duplikat, użytkownik nie oznaczył strony kanonicznej”.

Jakich błędów unikać przy porządkowaniu adresów kanonicznych?

Najwięcej szkód powstaje nie z samego stanu w raporcie, lecz z pochopnych prób jego wyzerowania. Poniższych działań radzę unikać.

• Usuwanie znaczników kanonicznych tylko po to, aby liczba w raporcie spadła. Adresy przejdą wtedy do stanów oznaczających duplikaty, a kontrolę nad wyborem strony głównej przejmie Google.
• Dodawanie do adresów alternatywnych dyrektywy noindex. Google nie zaleca używania jej do sterowania wyborem strony kanonicznej w obrębie jednej witryny i wskazuje znacznik kanoniczny jako właściwe rozwiązanie.
• Zgłaszanie adresów alternatywnych w narzędziu do usuwania adresów URL. Według dokumentacji ukrywa ono w wynikach wszystkie wersje danego adresu, a więc także stronę główną.
• Masowe przekierowywanie adresów, z których korzystają odwiedzający, na przykład filtrów w sklepie lub adresów kampanii. Przestają wtedy działać funkcje serwisu i pomiar reklam.
• Wskazywanie jako głównej strony, która sama przekierowuje dalej, zwraca błąd albo ma zakaz indeksowania. Znacznik powinien prowadzić do działającej, dostępnej strony.
• Wielokrotne wysyłanie prośby o zindeksowanie tego samego adresu. Obowiązuje dzienny limit takich próśb, a ponawianie nie przyspiesza pracy robota.

Dobrym nawykiem jest też zapisanie stanu sprzed zmian: wyeksportowanej listy adresów i liczby stron zindeksowanych. Po kilku tygodniach łatwo wtedy porównać, co faktycznie się zmieniło, zamiast polegać na wrażeniu.

Najczęstsze pytania

Czy ten stan obniża pozycje strony w Google?

Nie. Pomoc Search Console podaje, że strony oznaczone jako duplikaty lub alternatywy to zwykle dobry znak, ponieważ Google znalazł wersję kanoniczną i ją zindeksował. Widoczność traci się tylko wtedy, gdy na liście znalazła się strona, która powinna być w wynikach samodzielnie.

Czy liczba adresów w tym wierszu powinna wynosić zero?

Nie ma takiej potrzeby i w większości serwisów nie jest to nawet możliwe. Google przypomina, że celem nie jest zindeksowanie wszystkich adresów witryny, lecz wersji kanonicznej każdej istotnej strony. Adresy kampanii, sortowania i filtrów będą się w tym wierszu pojawiać stale.

Dlaczego liczba adresów nagle wzrosła?

Najczęściej stoi za tym nowa kampania reklamowa lub wysyłka wiadomości, która dopisała do adresów parametry, albo nowa funkcja sklepu, na przykład dodatkowe filtry. Wzrost bywa też skutkiem zmiany szablonu lub wtyczki. Wyjaśnienie przynosi eksport listy i sprawdzenie, jaki wzór adresów przeważa wśród nowych pozycji.

Strona główna jest na tej liście. Co to oznacza?

Zwykle chodzi o inną postać adresu strony głównej, na przykład z parametrem, z http lub z dopiskiem nazwy pliku, która poprawnie wskazuje adres właściwy. Wystarczy sprawdzić w narzędziu do sprawdzania adresów URL, czy właściwy adres strony głównej znajduje się w Google. Jeżeli tak, nic nie trzeba robić.

Czym ten stan różni się od stanów z dopiskiem „Duplikat”?

Tutaj strona sama wskazała adres główny, a Google się z tym zgodził. Przy stanie „Duplikat, użytkownik nie oznaczył strony kanonicznej” strona niczego nie wskazała i wyboru dokonał Google. Przy stanie „Duplikat, wyszukiwarka Google wybrała inną stronę kanoniczną niż użytkownik” strona wskazała adres, ale Google wybrał inny.

Czy strona kanoniczna powinna wskazywać samą siebie?

Tak, to zalecane ustawienie. Strona główna dla danej treści powinna mieć znacznik kanoniczny z własnym adresem. Dzięki temu każdy adres z dopisanym parametrem automatycznie wskaże właściwą wersję, bez dodatkowej pracy.

Czy wersje językowe powinny się znaleźć w tym wierszu?

Nie powinny. Dokumentacja podaje, że Search Console nie wykrywa alternatywnych wersji językowych stron, a każda wersja językowa powinna mieć własny adres kanoniczny w swoim języku. Jeżeli tłumaczenie widnieje na liście, jego znacznik najpewniej wskazuje wersję w innym języku i wymaga poprawy.

Brak czasu albo ochoty, żeby zająć się tym samodzielnie?

To zrozumiałe. Przeglądanie setek adresów w arkuszu i szukanie jednego błędnego znacznika nie jest zajęciem, na które właściciel firmy ma czas. Chętnie wezmę to na siebie od początku do końca: pobiorę dane z Search Console, oddzielę adresy, które znalazły się w raporcie słusznie, od tych, które trafiły tam przez pomyłkę, poprawię ustawienia adresów kanonicznych, mapę witryny i linki wewnętrzne, a potem dopilnuję, aby Google przyjął zmiany. Na koniec przekażę krótkie, zrozumiałe podsumowanie tego, co zostało zrobione.

Wystarczy zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl i podać adres strony. Odpowiem, co widać w raporcie i czy w ogóle jest się czym martwić.