Właściciel firmy, który prowadzi blog albo rozbudowuje stronę o nowe podstrony, prędzej czy później staje przed tym samym pytaniem: o czym pisać, żeby ktoś tego faktycznie szukał. Tematy wymyślane przy biurku często rozmijają się z tym, co klienci wpisują w wyszukiwarkę. Powstają wtedy teksty poprawne, ale nieczytane.
Jednym z najprostszych źródeł prawdziwych pytań klientów są podpowiedzi, które Google wyświetla pod polem wyszukiwania w trakcie pisania. Google nazywa tę funkcję autouzupełnianiem. Kłopot polega na tym, że większość osób korzysta z niej przypadkowo: wpisuje dwa słowa, zerka na listę i zapamiętuje jedną pozycję. Tak zebrany materiał jest niepełny i zniekształcony przez własną historię wyszukiwania.
Ta instrukcja pokazuje, jak zbierać podpowiedzi metodycznie. Po lekturze czytelnik będzie umiał przygotować przeglądarkę tak, żeby wyniki nie były skrzywione, ułożyć zestaw dopisków do sprawdzenia, prowadzić arkusz z zebranymi zapytaniami, oczyścić go, potwierdzić dane w oficjalnych narzędziach Google i zamienić listę w plan konkretnych tekstów.
Czym są podpowiedzi Google i dlaczego nadają się na źródło tematów?
Według pomocy Google autouzupełnianie to funkcja, która przyspiesza wpisywanie wyszukiwanych haseł. Podpowiedzi tworzą automatyczne systemy, a ich podstawą są rzeczywiste wyszukiwania wykonywane przez ludzi. To najważniejsza informacja dla osoby, która szuka tematów: lista pod polem wyszukiwania nie jest wymysłem redakcji, lecz odbiciem tego, o co pytają użytkownicy.
Google wymienia kilka czynników, od których zależy treść podpowiedzi. Są to język zapytania, miejsce, z którego ktoś wyszukuje, rosnące zainteresowanie danym zapytaniem oraz wcześniejsze wyszukiwania danej osoby. Każdy z tych czynników ma znaczenie dla metody zbierania, dlatego wracam do nich w kolejnych częściach.
Trzeba też znać ograniczenia. Google zastrzega, że podpowiedzi nie są doskonałe, nie stanowią stwierdzeń faktów ani opinii i podlegają zasadom, na podstawie których część z nich jest usuwana. Pomoc Google podkreśla ponadto, że autouzupełnianie nie polega wyłącznie na pokazywaniu najczęstszych zapytań z danego tematu i nie należy go porównywać z Trendami Google. Podpowiedź jest więc sygnałem, że takie pytanie pada, a nie dowodem, że pada często.
Z tego wynika prosta zasada pracy: podpowiedzi służą do odkrywania tematów, a do oceny ich wagi służą inne narzędzia. Kto pomyli te dwie role, ten albo zignoruje dobry temat, albo napisze dziesięć tekstów o pytaniach zadawanych bardzo rzadko.
Po czym poznać, że dotychczasowy sposób zbierania tematów zawodzi?
Objawy są dość powtarzalne. Pierwszy to lista tematów, która kończy się po kilkunastu pozycjach, mimo że firma działa w branży od lat i codziennie odpowiada klientom na dziesiątki pytań. Drugi to teksty, które po kilku miesiącach od publikacji nie mają w Google Search Console prawie żadnych wyświetleń. Trzeci to tematy pisane językiem firmy, a nie klienta: fachowe nazwy usług zamiast słów, których używa osoba szukająca pomocy.
Przyczyny bywają różne i dobrze jest ustalić, która zachodzi w danej firmie, bo każda wymaga innej poprawki.
- Podpowiedzi są sprawdzane w zwykłym oknie przeglądarki, na zalogowanym koncie. Lista jest wtedy uzupełniana na podstawie własnych wcześniejszych wyszukiwań i nie pokazuje tego, co widzi klient.
- Sprawdzane są tylko dwie lub trzy najbardziej oczywiste frazy. Wyszukiwarka pokazuje jednorazowo krótką listę, więc bez dopisków większość zapytań pozostaje niewidoczna.
- Nic nie jest zapisywane. Po tygodniu nie wiadomo już, co sprawdzono, a co nie, i pracę zaczyna się od nowa.
- Zebrane podpowiedzi trafiają od razu do planu publikacji, bez sprawdzenia, czy ktoś ich szuka i czy na stronie nie ma już tekstu na ten temat.
Sprawdzenie, która przyczyna dotyczy danej firmy, zajmuje kilka minut. Wystarczy wpisać tę samą frazę w zwykłym oknie i w oknie incognito, a następnie porównać listy. Jeśli się różnią, wcześniejsze notatki są skrzywione przez historię. Jeśli nie istnieje żaden plik z zebranymi zapytaniami, brakuje samej metody. Jeśli plik istnieje, ale nie ma w nim kolumny z oceną popularności ani z adresem istniejącej podstrony, brakuje etapu weryfikacji.
Jak przygotować przeglądarkę, żeby podpowiedzi nie były skrzywione?
Celem przygotowania jest zobaczenie listy możliwie zbliżonej do tej, którą widzi osoba niezwiązana z firmą. Nie da się uzyskać podpowiedzi całkowicie obojętnych, ponieważ Google zawsze uwzględnia język i przybliżoną lokalizację. Da się natomiast wyłączyć wpływ własnej historii oraz dopisywanie zapytań chwilowo popularnych, które nie mają związku z branżą.
Pomoc Google opisuje dwa ustawienia, które mają tu znaczenie. Pierwsze to personalizacja: po jej wyłączeniu wyszukiwarka nie przewiduje zapytań na podstawie wcześniejszych wyszukiwań. Drugie to autouzupełnianie na podstawie wyszukiwań zyskujących popularność. Google zaznacza, że ustawienia usług wyszukiwania są obecnie aktualizowane, więc nazwy w panelu mogą nieznacznie odbiegać od opisanych. Na komputerze kolejność czynności wygląda następująco.
- Otwarcie w przeglądarce strony google.com.
- Na dole strony należy kliknąć „Ustawienia”, a następnie „Ustawienia wyszukiwania”.
- Należy wyłączyć opcję „Personalizacja wyszukiwania”.
- Po lewej stronie trzeba kliknąć „Inne ustawienia”.
- W sekcji „Pulpit” należy wyłączyć opcję „Autouzupełniaj na podstawie wyszukiwań zyskujących popularność”.
- Na koniec otwiera się nowe okno incognito i dopiero w nim prowadzi zbieranie.
Okno incognito jest potrzebne dlatego, że przeglądarka nie korzysta w nim z zapisanej wcześniej historii i plików cookie. Trzeba przy tym wiedzieć, że Google pokazuje osobom niezalogowanym także zapytania podobne do tych wykonanych przed chwilą. Z tego powodu radzę co pewien czas zamknąć wszystkie okna incognito i otworzyć nowe, zwłaszcza przy przejściu do kolejnej grupy fraz.
Ustawienie wyszukiwań zyskujących popularność działa osobno w każdej przeglądarce i osobno w aplikacji Google na telefonie. Kto zbiera podpowiedzi na dwóch urządzeniach, powinien wyłączyć je w obu miejscach. W aplikacji Google na Androidzie ścieżka prowadzi przez zdjęcie profilowe, „Ustawienia”, „Inne ustawienia” i „Ustawienia autouzupełniania”.
Pozostaje kwestia lokalizacji. Firma działająca w jednym mieście powinna zbierać podpowiedzi z tego miasta, bo właśnie takie zobaczą jej klienci. Firma działająca w całym kraju może dodatkowo poprosić o sprawdzenie kilku fraz osobę z innego regionu albo dopisywać nazwy miast ręcznie. Nie polecam maskowania lokalizacji przypadkowymi dodatkami do przeglądarki: nie ma pewności, co naprawdę zobaczy wyszukiwarka, a wynik trudno potem powtórzyć.
Od jakich fraz zacząć zbieranie?
Metodyczne zbieranie zaczyna się od krótkiej listy fraz wyjściowych. Fraza wyjściowa to jedno, dwa lub trzy słowa opisujące usługę, produkt albo problem klienta. Dla gabinetu fizjoterapii będą to na przykład „fizjoterapia”, „ból kręgosłupa”, „rehabilitacja po złamaniu”, a dla biura rachunkowego „księgowość”, „biuro rachunkowe”, „ryczałt”.
Dobra lista wyjściowa powstaje z czterech źródeł: nazw usług z cennika, problemów, z którymi klienci przychodzą, słów używanych przez klientów w wiadomościach i rozmowach telefonicznych oraz nazw kategorii na stronie. Szczególnie cenne jest trzecie źródło. Klient rzadko pisze „terapia manualna odcinka lędźwiowego”, znacznie częściej „boli mnie w krzyżu”.
Na początek wystarczy od dziesięciu do dwudziestu fraz wyjściowych. Większa liczba powoduje, że praca rozciąga się na wiele dni i zostaje porzucona. Lepiej zebrać komplet podpowiedzi dla piętnastu fraz, niż po trochu dla sześćdziesięciu.
Kto woli nie zajmować się tym samodzielnie, może zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na info@lukaszwudyka.pl, a przejmę sprawę: zbiorę podpowiedzi dla całej oferty firmy, sprawdzę je w narzędziach Google i przekażę gotową listę tematów ułożoną według ważności.
Jakie dopiski sprawdzać przy każdej frazie?
Wyszukiwarka pokazuje za każdym razem tylko kilka do kilkunastu podpowiedzi. Żeby zobaczyć kolejne, trzeba zmieniać początek wpisywanego tekstu. Służą do tego dopiski, czyli słowa lub litery dodawane przed frazą wyjściową albo po niej. Stały zestaw dopisków jest sercem całej metody, bo dzięki niemu każda fraza zostaje sprawdzona tak samo.
W praktyce sprawdza się pięć grup dopisków.
- Słowa pytające przed frazą: „jak”, „ile”, „czy”, „dlaczego”, „kiedy”, „gdzie”, „co”, „jaki”, „kto”. Dają gotowe tematy tekstów odpowiadających na pytanie.
- Przyimki po frazie: „dla”, „bez”, „na”, „do”, „po”, „przed”, „w”, „z”. Odsłaniają odmiany usługi i grupy odbiorców, na przykład „dla dzieci” albo „bez skierowania”.
- Słowa porównujące: „czy” i „a” między dwiema nazwami, „albo”, „różnica”. Pokazują, między czym klient się waha.
- Słowa związane z decyzją: „cena”, „koszt”, „ile kosztuje”, „opinie”, „jak wybrać”, „ile trwa”. To zapytania osób bliskich zakupu.
- Kolejne litery alfabetu po frazie i spacji: „a”, „b”, „c” i tak dalej. To najbardziej żmudna część, ale wydobywa podpowiedzi, na które nikt by nie wpadł.
Firmy lokalne dodają szóstą grupę: nazwę miasta, dzielnicy albo słowa „blisko mnie” i „w pobliżu”. Podpowiedzi z nazwą miejscowości pokazują, czy klienci szukają usługi w ujęciu lokalnym i jak to zapisują.
Jak wpisywać dopiski, żeby zobaczyć jak najwięcej?
Podpowiedzi zmieniają się po każdym znaku, dlatego po wpisaniu frazy i dopisku należy odczekać chwilę, aż lista się ustali, i dopiero wtedy ją przepisać. Nie trzeba naciskać klawisza Enter. Zatwierdzenie wyszukiwania nie jest potrzebne do zobaczenia listy, a dodatkowo wpływa na podobne zapytania pokazywane później w tym samym oknie.
Z mojej praktyki wynika, że przydatne bywa także ustawienie kursora na początku pola, przed wpisaną już frazą, i dopisanie tam słowa pytającego. Wyszukiwarka zwykle podaje wtedy inne uzupełnienia niż przy pisaniu od lewej do prawej. Nie jest to zachowanie opisane w dokumentacji, więc nie należy na nim opierać całej pracy, ale jako uzupełnienie sprawdza się dobrze.
Te same czynności dobrze jest powtórzyć na telefonie dla kilku najważniejszych fraz. Lista na urządzeniu mobilnym potrafi różnić się od listy na komputerze, a w wielu branżach to właśnie z telefonu przychodzi większość klientów.
Jak prowadzić arkusz, żeby nie zgubić się w setkach zapytań?
Bez zapisu metoda nie istnieje. Wystarczy zwykły arkusz kalkulacyjny z jednym wierszem na jedną podpowiedź. Najważniejsze jest to, żeby kolumny ustalić przed rozpoczęciem zbierania i nie zmieniać ich w trakcie.
Proponuję następujący układ kolumn, do przepisania w pierwszym wierszu arkusza:
Fraza wyjściowa | Dopisek | Podpowiedź | Urządzenie | Miejsce zbierania | Rodzaj zapytania | Grupa tematyczna | Istniejąca podstrona | Popularność | Decyzja
Pierwsze pięć kolumn wypełnia się w trakcie zbierania, pozostałe pięć dopiero podczas porządkowania i weryfikacji. Kolumna „Urządzenie” przyjmuje wartości „komputer” albo „telefon”. Kolumna „Miejsce zbierania” zawiera nazwę miejscowości, w której wykonano sprawdzenie. Obie informacje pozwalają po kilku miesiącach powtórzyć pracę w tych samych warunkach i porównać wyniki.
Samo zbieranie przebiega zawsze w tej samej kolejności.
- W oknie incognito otwiera się stronę google.com i wpisuje pierwszą frazę wyjściową bez żadnego dopisku.
- Wszystkie widoczne podpowiedzi przepisuje się do arkusza, każdą w osobnym wierszu, z pustą kolumną „Dopisek”.
- Przed frazą wpisuje się kolejno słowa pytające i po każdym z nich przepisuje listę podpowiedzi.
- Po frazie wpisuje się kolejno przyimki, słowa porównujące i słowa związane z decyzją, za każdym razem zapisując wynik.
- Po frazie i spacji wpisuje się kolejne litery alfabetu i zapisuje nowe podpowiedzi.
- Po zakończeniu pracy z jedną frazą zamyka się okno incognito, otwiera nowe i przechodzi do następnej frazy.
Podpowiedzi należy przepisywać dokładnie w takim brzmieniu, w jakim się wyświetlają, łącznie z kolejnością słów i ewentualnymi błędami. Poprawianie ich na tym etapie zaciera informację o tym, jak naprawdę piszą klienci. Wygładzenie języka następuje dopiero przy układaniu tytułu tekstu.
Dla jednej frazy wyjściowej pełne przejście przez zestaw dopisków daje zwykle od kilkudziesięciu do ponad stu wierszy, z czego wiele się powtarza. To normalne. Powtórzenia są wręcz przydatne: zapytanie, które wraca przy kilku różnych dopiskach, zasługuje na uwagę w pierwszej kolejności.
Jak oczyścić zebraną listę?
Surowa lista zawiera powtórzenia, zapytania spoza oferty i takie, na które firma nie powinna odpowiadać. Porządkowanie odbywa się w trzech przejściach, z których każde ma jedno zadanie.
W pierwszym przejściu usuwa się dokładne powtórzenia. Przed usunięciem dobrze jest policzyć, ile razy dana podpowiedź wystąpiła, i wpisać tę liczbę w dodatkowej kolumnie. Większość arkuszy kalkulacyjnych ma do tego wbudowaną funkcję usuwania duplikatów oraz funkcję zliczania.
W drugim przejściu odrzuca się zapytania, które nie dotyczą oferty. Należą do nich zapytania o nazwy innych firm, zapytania o pracę i zarobki w zawodzie, o szkoły i kursy, a także o znaczenie słowa, jeżeli firma nie zamierza prowadzić słownika. Wierszy nie należy kasować z pliku. Lepiej wpisać w kolumnie „Decyzja” słowo „odrzucone” razem z krótkim powodem, żeby przy kolejnym zbieraniu nie analizować ich ponownie.
W trzecim przejściu każdemu pozostałemu zapytaniu przypisuje się rodzaj. Najprostszy podział to pytanie o wiedzę, porównanie, zapytanie o cenę lub wybór wykonawcy oraz zapytanie lokalne. Od rodzaju zależy, czy odpowiedzią ma być wpis na blogu, strona usługi, czy uzupełnienie cennika. Sposób rozpoznawania tego, czego oczekuje szukający, opisałem szerzej w tekście o tym, jak rozpoznać intencję wyszukiwania.
Osobną uwagę trzeba poświęcić zapytaniom dotyczącym zdrowia, finansów i prawa. Jeżeli firma nie ma kompetencji, żeby odpowiedzieć na takie pytanie rzetelnie, temat powinien zostać odrzucony niezależnie od tego, jak atrakcyjnie wygląda.
Jak sprawdzić, czy zebrane tematy mają realny popyt?
Podpowiedź mówi, że pytanie istnieje. Nie mówi, jak często pada. Do oceny popularności służą trzy oficjalne narzędzia Google i każde odpowiada na nieco inne pytanie.
Planer słów kluczowych
Planer słów kluczowych w Google Ads podaje orientacyjną liczbę wyszukiwań w miesiącu dla wklejonej listy fraz. Wynik dla rzadkich, długich zapytań bywa podawany w szerokich przedziałach albo nie pojawia się wcale, co nie oznacza, że nikt o to nie pyta. Sposób pracy z tym narzędziem przedstawiłem w osobnej instrukcji o tym, jak dobrać słowa kluczowe w Planerze Google. Uzyskaną wartość wpisuje się w kolumnie „Popularność”.
Raport skuteczności w Google Search Console
Raport skuteczności pokazuje, przy jakich zapytaniach strona firmy już wyświetla się w wynikach wyszukiwania. W tabeli pod wykresem znajduje się karta „Zapytania”, a nad wykresem dane „Kliknięcia”, „Wyświetlenia”, „CTR” i „Średnia pozycja”. Domyślny widok obejmuje dane z ostatnich trzech miesięcy, a okres zmienia się filtrem daty u góry raportu.
Raport przydaje się na dwa sposoby. Po pierwsze, pozwala sprawdzić, czy zapytanie z arkusza już generuje wyświetlenia. Jeśli tak, a strona znajduje się daleko, temat ma potwierdzony popyt i wymaga lepszej treści. Po drugie, sam raport jest źródłem zapytań: przy filtrowaniu listy po słowach pytających często wychodzą frazy, których podpowiedzi nie pokazały. Dopisuje się je do arkusza z oznaczeniem źródła.
Trendy Google
Trendy Google pokazują, jak zainteresowanie zapytaniem zmienia się w czasie i czy ma charakter sezonowy. W wynikach znajdują się też sekcje podobnych wyszukiwań: „Najpopularniejsze wyszukiwania” oraz „Rosnące wyszukiwania”. Druga z nich bywa źródłem tematów, które dopiero zaczynają interesować klientów. Jak czytać wykresy i wyznaczać terminy publikacji, opisałem w tekście o tym, jak sprawdzić sezonowość popytu w Google Trends.
Żadne z tych narzędzi nie daje pełnego obrazu. Planer zaokrągla, raport skuteczności pokazuje tylko zapytania, przy których strona już się wyświetla, a Trendy podają wartości względne, nie liczby wyszukiwań. Dlatego decyzję podejmuje się na podstawie wszystkich trzech źródeł oraz zwykłej wiedzy o klientach.
Jak zamienić listę zapytań w plan konkretnych tekstów?
Jedno zapytanie nie oznacza jednego tekstu. Kilka podpowiedzi bardzo często dotyczy tej samej sprawy i powinno trafić do jednego, pełnego opracowania. Zapytania „ile trwa rehabilitacja po złamaniu ręki”, „rehabilitacja po złamaniu ręki ile wizyt” i „kiedy zacząć rehabilitację po złamaniu ręki” to jeden temat, a nie trzy.
Grupowanie polega na wpisaniu w kolumnie „Grupa tematyczna” tej samej nazwy przy wszystkich zapytaniach, na które odpowiada jeden tekst. Prostym sprawdzianem jest wpisanie dwóch zapytań w wyszukiwarkę i porównanie pierwszych wyników. Jeżeli w obu przypadkach pojawiają się w większości te same strony, Google traktuje te zapytania jako jedną potrzebę i jeden tekst wystarczy.
Następnie każdą grupę porównuje się z tym, co już jest na stronie. W kolumnie „Istniejąca podstrona” wpisuje się adres tekstu, który porusza dany temat, albo słowo „brak”. Ten krok chroni przed sytuacją, w której dwie podstrony tej samej witryny konkurują o to samo zapytanie i osłabiają się nawzajem.
Na końcu w kolumnie „Decyzja” wpisuje się jedną z czterech wartości: „nowy tekst”, „rozbudowa istniejącego”, „pytanie do sekcji pytań i odpowiedzi” albo „odrzucone”. Pojedyncze, wąskie zapytania rzadko zasługują na osobny wpis. Znacznie lepiej sprawdzają się jako śródtytuł albo pytanie w większym tekście. Więcej o pracy z takimi zapytaniami napisałem w tekście o tym, jak znaleźć frazy z długiego ogona.
W jakiej kolejności pisać?
O kolejności decydują trzy pytania. Czy temat jest blisko decyzji o zakupie? Czy ma potwierdzony popyt w co najmniej jednym narzędziu? Czy firma ma do powiedzenia coś, czego nie ma w pierwszych wynikach wyszukiwania? Tematy, przy których odpowiedź na wszystkie trzy pytania jest twierdząca, trafiają na początek planu.
Podpowiedzi przydają się także przy samym pisaniu. Zapytania z jednej grupy podsuwają gotowe śródtytuły i pytania do końcowej części tekstu, w brzmieniu zbliżonym do tego, jakiego używają klienci. Trzeba jedynie poprawić szyk i odmianę, tak aby nagłówek był poprawnym zdaniem po polsku.
Po czym poznać, że metoda działa, i jakich błędów unikać?
Pierwszy efekt widać od razu: zamiast kilkunastu pomysłów powstaje arkusz z kilkudziesięcioma grupami tematów, z których każda ma przypisaną decyzję i miejsce na stronie. Drugi efekt wymaga cierpliwości. Po opublikowaniu tekstów trzeba odczekać kilka tygodni, a następnie otworzyć raport skuteczności w Google Search Console i sprawdzić na karcie „Zapytania”, czy pojawiły się wyświetlenia dla zapytań z arkusza.
Jeżeli wyświetlenia są, a kliknięć brakuje, tekst trafił w temat, lecz wymaga lepszego tytułu i opisu albo pełniejszej odpowiedzi. Jeżeli nie ma nawet wyświetleń, w pierwszej kolejności trzeba ustalić, czy strona została zaindeksowana, a dopiero potem oceniać dobór tematu.
Co zrobić, gdy podpowiedzi się nie pokazują albo są bardzo ubogie?
Najczęstszą przyczyną jest zbyt wąska fraza wyjściowa. Pomaga skrócenie jej o jedno słowo albo zastąpienie nazwy fachowej słowem potocznym. Drugą przyczyną bywają zasady Google: w przypadku tematów wrażliwych część podpowiedzi jest usuwana, przy czym samo wyszukiwanie pełnego zapytania pozostaje możliwe. Trzecią przyczyną jest po prostu mała liczba wyszukiwań w niszowej branży.
W takiej sytuacji podpowiedzi trzeba uzupełnić innymi źródłami: raportem skuteczności, sekcjami podobnych wyszukiwań w Trendach Google, pytaniami z poczty i z rozmów z klientami. Dla niszowej firmy lista pytań spisana przez osobę odbierającą telefon bywa cenniejsza niż jakiekolwiek narzędzie.
Czego nie robić podczas zbierania?
Najpoważniejszy błąd to masowe, automatyczne odpytywanie wyszukiwarki własnym skryptem. Zasady Google nie zezwalają na wysyłanie zautomatyzowanych zapytań bez zgody, a skutkiem bywają testy sprawdzające, czy po drugiej stronie jest człowiek, oraz czasowe ograniczenie dostępu z danego adresu. Bezpieczna droga to zbieranie ręczne albo korzystanie z oficjalnych narzędzi Google.
Drugi błąd to wpisywanie do tekstu zapytań w surowym brzmieniu, bez odmiany i w nienaturalnym szyku, po kilka razy w akapicie. Taki tekst czyta się źle, a zasady Google dotyczące spamu wprost wymieniają upychanie słów kluczowych jako praktykę niedozwoloną. Zapytanie ma wyznaczyć temat i język, a nie zostać wklejone.
Trzeci błąd to traktowanie podpowiedzi jako informacji o firmie lub osobie. Google zastrzega, że podpowiedzi nie są stwierdzeniami faktów. Podpowiedź „opinie” lub „oszustwo” obok nazwy konkurenta nie jest dowodem na cokolwiek i nie powinna trafiać do tekstów ani materiałów reklamowych.
Czwarty błąd to jednorazowe zebranie listy i odłożenie jej na lata. Podpowiedzi zależą między innymi od rosnącego zainteresowania zapytaniami, więc zmieniają się wraz z rynkiem, przepisami i porami roku. Rozsądnym rytmem jest pełne powtórzenie zbierania raz na kwartał dla najważniejszych fraz i raz na pół roku dla pozostałych, zawsze w tym samym arkuszu, w nowej zakładce.
Najczęstsze pytania
Czy pierwsza podpowiedź na liście jest najczęściej wyszukiwana?
Nie należy tak zakładać. Google podaje, że autouzupełnianie nie polega wyłącznie na pokazywaniu najczęstszych zapytań, a na kolejność wpływają także język, lokalizacja, rosnące zainteresowanie i wcześniejsze wyszukiwania. Kolejność na liście jest wskazówką, natomiast popularność potwierdza się w Planerze słów kluczowych i w raporcie skuteczności.
Czy podpowiedzi są takie same dla wszystkich?
Nie. Różnią się w zależności od języka, miejsca wyszukiwania, urządzenia oraz od tego, czy włączona jest personalizacja. Dlatego w arkuszu zapisuje się urządzenie i miejscowość, a zbieranie prowadzi w oknie incognito z wyłączoną personalizacją. Dwie osoby pracujące w ten sam sposób w tym samym mieście powinny otrzymać listy bardzo zbliżone, choć niekoniecznie identyczne.
Czy da się sprawić, żeby nazwa firmy pojawiała się w podpowiedziach?
Nie ma ustawienia ani formularza, którym można dodać własną podpowiedź. Podpowiedzi powstają automatycznie na podstawie rzeczywistych wyszukiwań. Sztuczne wywoływanie ich przez masowe, zautomatyzowane wpisywanie zapytań jest niezgodne z zasadami Google i odradzam takie próby. Jedyną uczciwą drogą jest rozpoznawalność marki, dzięki której klienci sami wpisują jej nazwę.
Co zrobić, gdy przy nazwie firmy pojawia się krzywdząca podpowiedź?
Google udostępnia zgłoszenie bezpośrednio na liście podpowiedzi. Na komputerze należy wpisać frazę na stronie google.com, kliknąć pod listą link „Zgłoś nieodpowiednią podpowiedź”, zaznaczyć właściwą pozycję, wskazać rodzaj problemu, opisać go i kliknąć „Prześlij”. Google sprawdza zgłoszenia pod kątem własnych zasad i zastrzega, że nie każda zgłoszona podpowiedź zostanie usunięta. Dla treści, które mogą naruszać prawo, przewidziany jest osobny formularz prawny, a przed jego złożeniem rozsądnie jest skonsultować się z prawnikiem.
Czy do zbierania podpowiedzi potrzebne jest płatne narzędzie?
Nie. Opisana metoda wymaga jedynie przeglądarki i arkusza kalkulacyjnego, a weryfikację przeprowadza się w narzędziach Google, które nie wymagają opłat za samo korzystanie. Zewnętrzne programy przyspieszają pracę przy bardzo dużej liczbie fraz, lecz przed ich użyciem trzeba sprawdzić, skąd pobierają dane i czy robią to zgodnie z zasadami wyszukiwarki.
Ile czasu zajmuje zebranie podpowiedzi dla jednej firmy?
To zależy od liczby fraz wyjściowych i długości zestawu dopisków. Pełne przejście przez jedną frazę, razem z alfabetem, trwa zwykle kilkadziesiąt minut. Dla małej firmy usługowej z kilkunastoma frazami wyjściowymi zebranie, oczyszczenie i weryfikacja listy to praca na kilka spokojnych dni, którą można rozłożyć na krótsze odcinki.
Czy podpowiedzi z YouTube i Map Google też się przydają?
Tak, pod warunkiem że firma publikuje w tych miejscach. Pola wyszukiwania w YouTube i w Mapach Google również podają uzupełnienia, ale odzwierciedlają one zachowania użytkowników tych serwisów, a nie wyszukiwarki. Podpowiedzi z YouTube nadają się do planowania filmów, a podpowiedzi z Map pokazują, jak klienci nazywają usługę, gdy szukają jej w okolicy. Zapisuje się je w tym samym arkuszu, z oznaczeniem źródła.
Brak czasu albo ochoty, żeby zająć się tym samodzielnie?
Zbieranie podpowiedzi nie jest trudne, ale wymaga cierpliwości i kilku dni skupienia, o które w prowadzeniu firmy bywa najtrudniej. Chętnie wykonam tę pracę od początku do końca: ustalę z właścicielem frazy wyjściowe, zbiorę podpowiedzi na komputerze i telefonie, oczyszczę listę, sprawdzę popyt w narzędziach Google, porównam tematy z obecną zawartością strony i przygotuję plan tekstów z kolejnością publikacji. Na życzenie zajmę się także napisaniem samych treści.
Wystarczy zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl i w kilku zdaniach opisać, czym zajmuje się firma. Odpowiem, od czego warto zacząć i ile pracy to oznacza.
