Menu to pierwsza rzecz, której klient szuka wzrokiem po wejściu na stronę firmy, i zarazem element, który najczęściej rozrasta się bez planu. Z czasem dochodzi kolejna usługa, zakładka z aktualnościami, galeria, certyfikaty, oferta pracy, a po roku w górnym pasku stoi kilkanaście pozycji w dwóch wierszach. Klient, który chciał tylko sprawdzić zakres usług i numer telefonu, musi przeczytać całość, zanim trafi tam, gdzie zamierzał. Część osób rezygnuje w tym miejscu i wraca do wyników wyszukiwania.
Ta instrukcja jest przeznaczona dla właścicieli firm, którzy sami opiekują się stroną albo przygotowują wytyczne dla wykonawcy. Po lekturze będzie wiadomo, ile pozycji zostawić w menu głównym, co przenieść do stopki, jak nazwać poszczególne pozycje, żeby rozumiał je i klient, i Google, oraz jak wprowadzić zmiany w WordPressie, zarówno w motywie klasycznym, jak i blokowym. Na końcu znajduje się sposób sprawdzenia, czy nowy układ rzeczywiście działa lepiej od poprzedniego.
Najważniejsze w skrócie
- Ani Google, ani WordPress nie podają limitu pozycji w menu, dlatego liczbę wyznacza zasada: w menu głównym zostaje tylko to, czego klient szuka najczęściej.
- Dla typowej strony firmowej radzę przyjąć od pięciu do siedmiu pozycji w jednym wierszu, a strony formalne i rzadko odwiedzane przenieść do stopki.
- Nazwa pozycji powinna być krótka, opisowa i zgodna z tytułem strony docelowej, bo taki tekst odnośnika Google zaleca w swojej dokumentacji.
- W motywie klasycznym menu ustawia się na ekranie „Wygląd” i „Menu”, a w motywie blokowym w edytorze witryny, w bloku „Nawigacja”.
- Kolejność i nazwy pozycji muszą być takie same na każdej podstronie i na każdym urządzeniu, czego wymaga kryterium dostępności dotyczące spójnej nawigacji.
Po czym poznać, że menu strony firmowej wymaga zmiany?
Najprostszy sygnał widać gołym okiem: pozycje nie mieszczą się w jednym wierszu na ekranie laptopa i przeskakują do drugiej linii albo ściskają logo. Drugi sygnał to nazwy, których nie rozumie nikt spoza firmy, na przykład „Rozwiązania”, „Kompetencje” czy „Strefa klienta”, pod którymi kryje się zwykły wykaz usług lub formularz. Trzeci to powtórzenia: ta sama podstrona dostępna pod dwiema różnymi nazwami albo dwie pozycje prowadzące do bardzo podobnych treści. Czwarty sygnał pojawia się w rozmowach z klientami, którzy dzwonią z pytaniem o rzecz opisaną na stronie, bo nie udało im się jej znaleźć.
Warto też spojrzeć na menu oczami wyszukiwarki. Google opisuje w dokumentacji, że jego systemy analizują strukturę odnośników w witrynie i na tej podstawie między innymi dobierają linki do podstron, czyli dodatkowe odnośniki wyświetlane pod głównym wynikiem po wpisaniu nazwy firmy. Jeśli w tym miejscu pojawiają się przypadkowe podstrony, na przykład polityka prywatności albo stary wpis, zamiast oferty i kontaktu, oznacza to, że struktura witryny nie wskazuje jasno, które strony są najważniejsze. Menu jest najmocniejszym narzędziem, którym właściciel może tę strukturę uporządkować, ponieważ jego odnośniki powtarzają się na każdej podstronie.
Przyczyny bałaganu są zwykle trzy i dobrze ustalić, która zachodzi, zanim zacznie się cokolwiek przestawiać. Pierwsza to dopisywanie pozycji bez usuwania starych, co widać po tym, że w menu stoją strony od dawna nieaktualizowane. Druga to budowanie menu według struktury firmy, a nie potrzeb klienta: działy, zespoły i wewnętrzne nazwy produktów zamiast usług i spraw do załatwienia. Trzecia jest techniczna: w motywach blokowych nowe menu zaczyna od bloku listy stron, który sam dopisuje każdą nowo opublikowaną stronę, więc menu rośnie bez czyjejkolwiek decyzji. Każda z tych przyczyn wymaga innego działania i każda została opisana niżej.
Ile pozycji zmieścić w menu głównym?
Uczciwa odpowiedź brzmi: nie istnieje oficjalna liczba. Dokumentacja WordPressa nie nakłada technicznego ograniczenia liczby pozycji, a Google w zaleceniach dotyczących odnośników pisze wprost, że nie ma idealnej liczby linków, dodając, że jeśli wydaje się ich za dużo, to prawdopodobnie tak właśnie jest. Dokumentacja WordPressa zwraca natomiast uwagę, że menu nawigacyjne powinno być uproszczone, aby nie wprowadzać odwiedzających w błąd. Z tych dwóch źródeł wynika zasada, a nie limit: menu główne ma prowadzić do najważniejszych podstron i nic poza tym.
W praktyce radzę przyjąć dla strony firmowej od pięciu do siedmiu pozycji w głównym pasku. To moja rekomendacja wynikająca z doświadczenia, a nie norma: tyle zwykle mieści się w jednym wierszu obok logo na ekranie laptopa przy czytelnej wielkości liter i tyle da się objąć jednym spojrzeniem. Typowy zestaw dla firmy usługowej to oferta lub usługi, realizacje albo opinie, cennik, informacje o firmie, blog i kontakt. Strona główna nie musi mieć własnej pozycji, jeśli prowadzi do niej logo, choć część starszych odbiorców jej szuka, więc przy takiej grupie klientów można ją zostawić jako pierwszą.
O tym, co trafia do paska, powinny decydować dwa pytania zadane przy każdej pozycji. Po pierwsze, czy klient szuka tej strony przed podjęciem decyzji o kontakcie. Po drugie, czy firmie zależy, by tę stronę zobaczył. Pozycja, która nie spełnia żadnego z warunków, należy do stopki albo w ogóle nie potrzebuje odnośnika w nawigacji. Dotyczy to regulaminu, polityki prywatności, deklaracji dostępności, informacji o plikach cookie, mapy strony, a często także oferty pracy i materiałów dla mediów. Te strony muszą być dostępne, ale nie muszą zajmować najcenniejszego miejsca na ekranie.

Osobną decyzją jest liczba poziomów. Jeżeli firma ma kilka wyraźnie różnych usług, rozsądne jest jedno podmenu pod pozycją z ofertą, z osobnym odnośnikiem do każdej usługi. Drugi poziom podmenu, czyli lista rozwijana z kolejnej listy rozwijanej, na stronie firmowej prawie nigdy nie jest potrzebny i sprawia kłopot na telefonie oraz osobom, którym trudno precyzyjnie prowadzić kursor. Gdy usług jest kilkanaście, lepiej zostawić w podmenu kilka grup, a pełny wykaz umieścić na stronie zbiorczej z ofertą. O tym, jak rozłożyć pozostałe odnośniki między treścią a nawigacją, piszę szerzej w tekście o tym, jak ułożyć linki w serwisie.
Jak nazwać pozycje menu, żeby rozumieli je klient i Google?
Nazwa pozycji w menu jest tekstem odnośnika, a Google ma wobec takiego tekstu jasne zalecenia: powinien być opisowy, zwięzły i dawać wyobrażenie o stronie, do której prowadzi. W dokumentacji dotyczącej linków do podstron pojawia się to samo wskazanie w innej formie, czyli krótki tekst odnośników wewnętrznych dopasowany do strony docelowej oraz jasne, trafne sformułowania w tytułach i nagłówkach. Z tego wynika prosta reguła zgodności: nazwa w menu, tytuł strony i jej główny nagłówek powinny mówić to samo, najlepiej tymi samymi słowami. Jeśli pozycja nazywa się „Cennik”, strona docelowa nie powinna mieć nagłówka o inwestycji w rozwój.
Dobra nazwa spełnia cztery warunki. Jest krótka, czyli liczy jedno lub dwa słowa, wyjątkowo trzy. Jest rzeczownikiem albo nazwą sprawy, którą klient chce załatwić, a nie hasłem reklamowym. Pochodzi z języka klienta, a nie z języka firmy, więc „Usługi” zamiast „Portfolio rozwiązań” i „Opinie” zamiast „Głos klientów”. Wreszcie różni się wyraźnie od sąsiednich pozycji, żeby nie trzeba było zgadywać, czym „Oferta” różni się od „Usług”, a „O nas” od „Firmy”. W razie wątpliwości pomaga prosty sprawdzian: osobie spoza firmy pokazuje się samą listę nazw i prosi o powiedzenie, co znajdzie pod każdą z nich.

Częstym błędem jest wpychanie do menu fraz, na które strona ma być widoczna w wyszukiwarce, na przykład pełnej nazwy usługi z miastem w każdej pozycji. Google przestrzega w zaleceniach przed upychaniem słów w tekście odnośnika, a klient dostaje pasek, którego nie da się przeczytać. Miejscem na dokładną nazwę usługi z lokalizacją jest tytuł i nagłówek strony docelowej, a nie nawigacja. W podmenu z usługami nazwa może być pełniejsza, bo tam klient właśnie wybiera konkretną usługę, natomiast w głównym pasku wystarcza słowo zbiorcze. Jak zgrać tytuł strony z jej treścią, opisuję w osobnym tekście o tym, jak napisać tytuł i opis do Google.
Trzeba też ustalić jedną formę zapisu i trzymać się jej w całym menu. Jeżeli pierwsza pozycja zaczyna się wielką literą i jest rzeczownikiem, pozostałe powinny wyglądać tak samo. Pisanie całych nazw wielkimi literami utrudnia czytanie dłuższych pozycji, dlatego przy nazwach dwuwyrazowych lepiej z niego zrezygnować. Pozycja z kontaktem powinna nazywać się po prostu „Kontakt”, ponieważ tego słowa klienci szukają odruchowo, zwykle na końcu paska. Angielskie nazwy w rodzaju „Home” czy „Case studies” na polskiej stronie firmowej nie mają uzasadnienia, jeśli istnieje zrozumiały polski odpowiednik.
Kto woli nie zajmować się tym samodzielnie, może zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl, a przejmę sprawę. Przeglądam wtedy obecne menu i całą strukturę witryny, proponuję nowy układ z nazwami pozycji i podziałem na pasek główny oraz stopkę, a po akceptacji wprowadzam go w panelu strony.
Jak zaplanować nowe menu, zanim zmieni się cokolwiek w panelu?
Zmiany w menu są widoczne dla odwiedzających natychmiast po zapisaniu, dlatego cały układ należy przygotować wcześniej, poza panelem. Wystarczy kartka albo arkusz kalkulacyjny. Planowanie zajmuje zwykle mniej czasu niż późniejsze poprawianie menu ustawionego metodą prób, a przy okazji ujawnia strony, które się dublują, są puste albo nie mają żadnego odnośnika z innych miejsc witryny. Google zaleca, by każda ważna strona miała co najmniej jeden odnośnik z innej strony tej samej witryny, więc przegląd pełnej listy stron jest dobrą okazją, żeby to sprawdzić.
- Spis wszystkich stron witryny W arkuszu wypisuje się każdą opublikowaną stronę: tytuł, adres i informację, czy obecnie znajduje się w menu, w stopce, czy nigdzie.
- Oznaczenie stron dla klienta Przy każdej stronie zaznacza się, czy klient potrzebuje jej przed kontaktem z firmą. Strony oznaczone w ten sposób są kandydatami do paska głównego.
- Łączenie i usuwanie powtórzeń Strony o bardzo podobnej treści łączy się w jedną, a puste lub nieaktualne wycofuje. Jeśli usuwana strona miała ruch z wyszukiwarki, jej adres należy przekierować na stronę, która ją zastępuje.
- Podział na pasek, podmenu i stopkę Kandydatów dzieli się na pięć do siedmiu pozycji głównych, ewentualne podmenu pod ofertą oraz stopkę ze stronami formalnymi.
- Nadanie nazw i kolejności Każdej pozycji nadaje się krótką nazwę zgodną z tytułem strony. Kolejność ustala się od tego, czego klient szuka najpierw, a kontakt umieszcza na końcu.
- Sprawdzian na osobie spoza firmy Gotową listę pokazuje się komuś, kto nie zna firmy, z prośbą o wskazanie, gdzie szukałby cennika, zakresu usług i numeru telefonu.
Przy ustalaniu kolejności przydaje się spojrzenie na drogę typowego klienta. Najpierw chce wiedzieć, czy firma zajmuje się jego sprawą, potem czy można jej zaufać, następnie ile to kosztuje i wreszcie jak się skontaktować. Stąd naturalny porządek: usługi, realizacje lub opinie, cennik, informacje o firmie, blog, kontakt. Jeśli celem strony jest jedno konkretne działanie, na przykład wysłanie zapytania o wycenę, ostatnią pozycję można wyróżnić wyglądem, o ile motyw to umożliwia. Wyróżniona powinna być tylko jedna pozycja, bo dwie wyróżnione obok siebie znoszą się nawzajem.
Jeżeli strona dopiero powstaje, plan menu powinien trafić do wykonawcy razem z resztą wytycznych, zanim zacznie on projektować wygląd. Układ nawigacji przesądza o tym, jakie podstrony w ogóle zostaną zbudowane i jak będą ze sobą powiązane, a jego zmiana po wykonaniu projektu graficznego bywa kosztowna. Co jeszcze przekazać wykonawcy, opisuję w tekście o tym, co przygotować przed zamówieniem strony. Przy istniejącej witrynie plan warto zachować w pliku, żeby za rok było wiadomo, dlaczego dana strona trafiła do stopki, a nie do paska.
Jak ustawić menu w WordPressie?
Sposób pracy zależy od rodzaju motywu. Dokumentacja WordPressa wyjaśnia, że w motywach blokowych nawigacją zarządza się w bloku „Nawigacja”, natomiast ekran „Menu” w części „Wygląd” pozostaje dostępny w motywach klasycznych i hybrydowych. Rozpoznanie jest proste: jeśli w kokpicie w części „Wygląd” widać pozycję „Menu”, obowiązuje pierwsza z opisanych niżej dróg, a jeśli widać tam pozycję „Edytor”, druga. Przed zmianami radzę zapisać zrzut ekranu obecnego menu z rozwiniętymi listami, żeby w razie potrzeby dało się odtworzyć poprzedni układ.
Motyw klasyczny: ekran „Menu”
W motywie klasycznym menu jest osobną listą odnośników przypisaną do miejsca przewidzianego przez motyw, na przykład do górnego paska albo stopki. Najbezpieczniej nie przerabiać działającego menu, lecz utworzyć nowe, ułożyć je w całości i dopiero na końcu przypisać do paska w miejsce starego. Dzięki temu odwiedzający nie oglądają menu w trakcie przebudowy, a powrót do poprzedniej wersji wymaga jedynie ponownego przypisania.
- Otwarcie ekranu menu W kokpicie należy przejść do części „Wygląd” i wybrać „Menu”.
- Utworzenie nowego menu U góry ekranu należy kliknąć odnośnik „utwórz nowe menu”, w polu „Nazwa menu” wpisać nazwę roboczą, na przykład Menu główne nowe, i kliknąć „Utwórz menu”.
- Dodanie stron W panelu „Strony” po lewej stronie należy kliknąć „Zobacz wszystko”, zaznaczyć strony z przygotowanego planu i kliknąć „Dodaj do menu”.
- Zmiana nazw pozycji Strzałka po prawej stronie pozycji rozwija jej ustawienia. W polu „Etykieta nawigacji” wpisuje się nazwę z planu, która może być krótsza niż tytuł strony.
- Ustalenie kolejności i podmenu Pozycje przeciąga się w górę lub w dół, aby zmienić kolejność. Przesunięcie pozycji w prawo, pod inną pozycję, czyni z niej element podmenu.
- Przypisanie do miejsca w motywie Na dole ekranu, w części „Ustawienia menu”, zaznacza się miejsce wyświetlania przewidziane przez motyw dla głównej nawigacji.
- Zapisanie zmian Należy kliknąć „Zapisz menu” i od razu otworzyć stronę w nowej karcie, żeby obejrzeć wynik.
Odnośnik do adresu spoza listy stron, na przykład do konkretnej sekcji strony głównej, dodaje się z panelu „Własne odnośniki”. Jeżeli w ustawieniach pozycji brakuje któregoś pola, należy rozwinąć „Opcje ekranu” w prawym górnym rogu i zaznaczyć potrzebne właściwości. Przypisanie menu do miejsc w motywie można też zmienić na karcie „Zarządzaj rozmieszczeniem”. Stare menu warto zostawić w panelu przez kilka tygodni bez przypisania, zamiast od razu je usuwać, ponieważ usunięcia nie da się cofnąć.

Motyw blokowy: blok „Nawigacja”
W motywie blokowym menu edytuje się w edytorze witryny, do którego prowadzi pozycja „Edytor” w części „Wygląd”. Blok „Nawigacja” znajduje się zwykle w nagłówku witryny. Trzeba wiedzieć o jednej właściwości, która odpowiada za samoczynne rozrastanie się menu: nowy blok bez wcześniej utworzonego menu zaczyna od bloku „Lista stron”, który pokazuje wszystkie opublikowane strony i sam dopisuje każdą kolejną. Dopóki lista nie zostanie zamieniona na pojedyncze odnośniki, nie da się usuwać ani przestawiać pozycji, a po zamianie nowe strony przestają trafiać do menu automatycznie.
- Zamiana listy stron na odnośniki Po zaznaczeniu bloku „Nawigacja” i kliknięciu dowolnej pozycji należy wybrać „Edytuj” na pasku narzędzi bloku i potwierdzić w oknie, które się pojawi.
- Usunięcie zbędnych pozycji Pozycję zaznacza się, otwiera opcje na pasku narzędzi bloku i wybiera usunięcie. Sama strona pozostaje w witrynie, znika tylko odnośnik.
- Dodanie brakujących pozycji Przycisk ze znakiem plusa, opisany jako „Dodaj stronę”, pozwala wyszukać stronę po fragmencie tytułu. Adres spoza listy stron dodaje się przez „Dodaj blok” i „Własny odnośnik”.
- Zmiana nazwy pozycji Po zaznaczeniu pozycji w panelu ustawień po prawej stronie edytuje się pole „Tekst”, czyli nazwę widoczną w menu.
- Ułożenie kolejności i podmenu W widoku listy pozycje przeciąga się w górę i w dół. Przeciągnięcie pozycji pod inną i lekko w prawo tworzy podmenu, podobnie jak przycisk „Dodaj podmenu” na pasku narzędzi.
- Zapisanie nagłówka Zmiany zapisuje się przyciskiem zapisu w edytorze, po czym należy obejrzeć stronę w osobnej karcie.
W ustawieniach bloku znajdują się też opcje podmenu: można zdecydować, czy lista rozwija się po najechaniu kursorem, czy po kliknięciu, oraz czy przy pozycji z podmenu widać strzałkę. Strzałkę radzę zostawić, bo bez niej nie widać, że pod pozycją kryje się coś więcej. W części ustawień zaawansowanych dostępne jest pole „Nazwa menu” oraz odnośnik „Zarządzaj menu”, który prowadzi do listy wszystkich menu w witrynie. Jeśli witryna przeszła z motywu klasycznego, dokumentacja przewiduje w opcjach widoku listy możliwość zaimportowania dawnych menu, co oszczędza układania wszystkiego od nowa.
Co z podmenu, stopką i menu na telefonie?
Podmenu rozwijane sprawia trudność części odbiorców. Wytyczne dotyczące dostępności przygotowane przez W3C zwracają uwagę, że osoby o ograniczonej sprawności rąk często mają kłopot z obsługą list rozwijanych, a dla niektórych jest to niemożliwe. Zalecają dlatego, by do pozycji z podmenu dało się dotrzeć także inną drogą, na przykład przez powtórzenie ich na stronie pozycji nadrzędnej. W praktyce oznacza to, że pozycja „Usługi” powinna prowadzić do prawdziwej strony z wykazem i krótkim opisem wszystkich usług, a nie być pustym napisem, który tylko rozwija listę. Taka strona zbiorcza przydaje się też w wyszukiwarce, o czym piszę w tekście o tym, co powinna zawierać strona usługowa.
Stopka jest drugim menu witryny i warto ją traktować równie starannie. Trafiają do niej strony formalne, pełny wykaz usług, dane firmy oraz odnośniki, których klient szuka rzadko, ale spodziewa się je znaleźć. Jeśli na stronie są dwa menu lub więcej, wytyczne W3C zalecają nadanie każdemu krótkiej, opisowej etykiety, aby osoby korzystające z czytników ekranu mogły je odróżnić. W motywie klasycznym osobne menu dla stopki tworzy się tak samo jak główne i przypisuje do miejsca przewidzianego przez motyw, a w motywie blokowym wstawia się kolejny blok „Nawigacja” w części szablonu ze stopką.
Na telefonie menu zwykle chowa się pod ikoną. W motywie blokowym odpowiada za to ustawienie „Widoczność nakładki” w bloku „Nawigacja”: przy opcji „Wyłączono” menu nigdy się nie zwija i wszystkie nazwy pozostają widoczne, opcja dla urządzeń przenośnych pokazuje ikonę tylko na mniejszych ekranach, a przy opcji „Zawsze” ikona zastępuje menu na każdym ekranie. Dla strony firmowej właściwa jest opcja środkowa. Chowanie menu pod ikoną także na komputerze odbiera klientowi widok najważniejszych pozycji, a zostawienie pełnego paska na telefonie przy siedmiu pozycjach kończy się zawijaniem nazw. W tym samym miejscu można wyłączyć ikonę, żeby zamiast niej wyświetlał się napis „Menu”, który jest zrozumiały dla każdego.
Niezależnie od urządzenia obowiązuje zasada spójności. Kryterium 3.2.3 wytycznych WCAG, na poziomie AA, wymaga, aby mechanizmy nawigacji powtarzane na wielu stronach występowały za każdym razem w tej samej kolejności względem siebie. Wytyczne W3C dotyczące budowy menu dodają, że na małych ekranach część pozycji może być zwinięta, ale te, które się wyświetlają, powinny mieć tę samą kolejność, to samo brzmienie i ten sam cel. Nie należy więc budować osobnego menu na telefon z innymi nazwami ani zmieniać układu paska na wybranych podstronach. Dobrze jest również oznaczyć pozycję odpowiadającą bieżącej stronie, co większość motywów robi samodzielnie.
Jak sprawdzić, czy nowe menu działa, i jakich błędów unikać?
Pierwsze sprawdzenie wykonuje się od razu po zapisaniu, w oknie prywatnym przeglądarki, żeby zobaczyć stronę tak jak osoba niezalogowana. Należy kliknąć każdą pozycję po kolei, łącznie z pozycjami podmenu i stopki, i upewnić się, że żadna nie prowadzi do strony błędu ani do adresu wersji roboczej. Następnie trzeba powtórzyć przegląd na telefonie: otworzyć menu spod ikony, rozwinąć podmenu palcem i sprawdzić, czy da się je zamknąć. Trzecia próba to obsługa samą klawiaturą, klawiszem Tab, która pokazuje, czy do każdej pozycji da się dotrzeć bez myszy i czy widać, która pozycja jest w danej chwili wybrana.
Na efekt w wyszukiwarce trzeba poczekać. Linki do podstron pod wynikiem z nazwą firmy tworzą się automatycznie i Google nie daje narzędzia do ich ręcznego ustawienia, więc zmiana w tym miejscu następuje dopiero po ponownym odwiedzeniu witryny przez roboty i nie jest gwarantowana. Jeżeli wśród linków do podstron uparcie pojawia się strona, której firma nie chce tam widzieć, dokumentacja wskazuje dwa wyjścia: usunięcie tej strony z witryny albo wyłączenie jej z indeksowania. Samo usunięcie odnośnika z menu może nie wystarczyć, gdy strona pozostaje dostępna z innych miejsc.
| Objaw | Przyczyna | Rozwiązanie |
|---|---|---|
| Menu łamie się na dwa wiersze | Zbyt wiele pozycji albo zbyt długie nazwy | Skrócenie nazw i przeniesienie stron formalnych do stopki |
| Nowa strona sama pojawia się w menu | Menu oparte na bloku „Lista stron” | Zamiana listy na pojedyncze odnośniki przyciskiem „Edytuj” |
| Zapisane menu nie wyświetla się na stronie | Menu nie zostało przypisane do miejsca w motywie | Zaznaczenie miejsca wyświetlania w części „Ustawienia menu” |
| Pozycja prowadzi do strony błędu | Strona docelowa została usunięta lub zmieniła adres | Poprawienie odnośnika i przekierowanie starego adresu |
| Podmenu nie otwiera się na telefonie | Lista rozwijana tylko po najechaniu kursorem | Ustawienie otwierania po kliknięciu i sprawdzenie na telefonie |
Jeśli po zmianie klienci nadal pytają o rzeczy opisane na stronie, przyczyna leży najczęściej w nazwach, a nie w liczbie pozycji. Wtedy należy wrócić do sprawdzianu z osobą spoza firmy i zmienić te nazwy, przy których się zawahała. Błędem jest natomiast częste przestawianie kolejności, bo powracający klienci zapamiętują położenie pozycji i każda zmiana zmusza ich do szukania od nowa. Błędem jest też pozycja, która niczego nie otwiera, otwieranie zwykłych podstron w nowej karcie oraz zostawienie w menu odnośnika do strony w budowie. Usuwając pozycję z menu, trzeba pamiętać, że strona nadal istnieje i powinna mieć odnośnik z innego miejsca witryny, jeżeli ma pozostać widoczna w wyszukiwarce.
Najczęstsze pytania
Czy istnieje oficjalny limit liczby pozycji w menu strony?
Nie. WordPress nie ogranicza liczby pozycji, a Google w zaleceniach dotyczących odnośników stwierdza, że nie ma idealnej liczby linków, i dodaje, że jeśli wydaje się ich za dużo, to prawdopodobnie tak jest. Zakres od pięciu do siedmiu pozycji w głównym pasku jest moją praktyczną rekomendacją dla stron firmowych, a nie wymogiem. Właściwą miarą jest to, czy menu mieści się w jednym wierszu i czy osoba spoza firmy od razu wie, gdzie szukać usług oraz kontaktu.
Czy nazwa w menu musi być taka sama jak tytuł strony?
Nie musi być identyczna, ale powinna mówić to samo. W motywie klasycznym pole „Etykieta nawigacji”, a w blokowym pole „Tekst”, pozwalają wpisać krótszą nazwę niż tytuł strony. Google zaleca, by tekst odnośnika dawał wyobrażenie o stronie docelowej, a w tytułach i nagłówkach stosować jasne i zwięzłe sformułowania. Pozycja „Cennik” prowadząca do strony zatytułowanej „Cennik usług” jest poprawna, natomiast prowadząca do strony o zupełnie innym nagłówku wprowadza w błąd.
Czy zmiana menu może obniżyć pozycje strony w Google?
Sama zmiana nazw i kolejności zwykle nie szkodzi. Ryzyko pojawia się wtedy, gdy z menu znika ważna strona i nie prowadzi do niej już żaden inny odnośnik w witrynie, albo gdy przy porządkach strona zostaje usunięta bez przekierowania adresu. Google zaleca, by każda ważna strona miała co najmniej jeden odnośnik z innej strony witryny. Przed zapisaniem nowego menu należy więc sprawdzić, czy każda strona zdjęta z paska jest dostępna ze stopki, ze strony zbiorczej albo z treści.
Jak wpłynąć na linki do podstron pod wynikiem z nazwą firmy?
Bezpośrednio się nie da, ponieważ Google tworzy je automatycznie na podstawie struktury odnośników w witrynie. Dokumentacja wymienia jednak działania, które poprawiają ich jakość: jasne i zwięzłe tytuły oraz nagłówki, logiczna struktura z odnośnikami do najważniejszych podstron, krótki tekst odnośników wewnętrznych dopasowany do strony docelowej i brak powtórzeń w treści. Uporządkowane menu realizuje trzy z tych czterech zaleceń jednocześnie.
Czy menu rozwijane na kilku poziomach to dobry pomysł?
Na stronie firmowej jeden poziom podmenu w zupełności wystarcza. Wytyczne W3C zwracają uwagę, że osoby o ograniczonej sprawności rąk mają kłopot z listami rozwijanymi, i zalecają, by pozycje podmenu były dostępne także inną drogą, na przykład na stronie pozycji nadrzędnej. Każdy kolejny poziom pogłębia tę trudność, a na telefonie wymaga kilku dotknięć w małe elementy. Rozbudowaną ofertę lepiej pokazać na stronie zbiorczej z wykazem usług.
Czym różni się menu od ścieżki nawigacyjnej nad treścią strony?
Menu jest takie samo na każdej podstronie i pokazuje główne działy witryny. Ścieżka nawigacyjna, nazywana też okruszkami, zmienia się zależnie od strony i według dokumentacji Google wskazuje pozycję strony w hierarchii witryny, ułatwiając przejście o poziom wyżej. Oba elementy się uzupełniają: przy witrynie z podstronami usług ścieżka pozwala wrócić do wykazu usług bez sięgania do paska. Google może pokazywać taką ścieżkę w wynikach, a jej wygląd da się wskazać uporządkowanymi danymi.
Źródła
- Sprawdzone metody dotyczące linków w Google, Centrum wyszukiwarki Google
- Linki do podstron, Centrum wyszukiwarki Google
- Jak dodać znaczniki menu nawigacyjnego (BreadcrumbList), Centrum wyszukiwarki Google
- Appearance Menus Screen, Dokumentacja WordPress
- Navigation block, Dokumentacja WordPress
- Menu Structure, W3C Web Accessibility Initiative
- Fly-out Menus, W3C Web Accessibility Initiative
- Understanding Success Criterion 3.2.3: Consistent Navigation, W3C Web Accessibility Initiative
Brak czasu albo ochoty, żeby zająć się tym samodzielnie?
Uporządkowanie menu wygląda na drobiazg, a w praktyce wymaga przejrzenia całej witryny i kilku niełatwych decyzji o tym, co jest naprawdę ważne. Chętnie zrobię to od początku do końca: spiszę wszystkie strony, zaproponuję układ paska głównego, podmenu i stopki, dobiorę krótkie nazwy pozycji zrozumiałe dla klientów, a po akceptacji wprowadzę całość w panelu, niezależnie od tego, czy strona działa na motywie klasycznym, blokowym, czy w kreatorze stron. Sprawdzę też menu na telefonie i dopilnuję, żeby żadna ważna strona nie została bez odnośnika.
Wystarczy zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl i podać adres strony. Po krótkiej rozmowie o tym, czym firma się zajmuje i do kogo kieruje ofertę, przygotuję propozycję nowego menu do spokojnego przejrzenia.



