Linkowanie wewnętrzne to wszystkie odnośniki, które prowadzą z jednej podstrony serwisu do innej podstrony tego samego serwisu. Właściciel firmy ma nad nimi pełną kontrolę: sam decyduje, skąd i dokąd prowadzą oraz jakimi słowami są opisane. Mimo to w większości serwisów linki powstają przypadkiem, przy okazji kolejnych publikacji, i nikt nie patrzy na nie jak na całość.
Skutki widać dość szybko. Ważna strona oferty ma dwa odnośniki z całego serwisu, a regulamin kilkaset. Wpisy sprzed kilku lat nie prowadzą do niczego nowego, a świeże teksty czekają tygodniami, aż robot Google w ogóle je znajdzie. Poniżej opisano, jak ułożyć linki w serwisie tak, żeby pomagały i ludziom, i wyszukiwarce, oraz jak uporządkować je w witrynie, która działa już od dawna.
Czym jest linkowanie wewnętrzne i do czego służy?
Odnośnik wewnętrzny pełni cztery zadania jednocześnie. Po pierwsze jest drogą dla użytkownika. Osoba, która czyta wpis o wyborze pieca, powinna jednym kliknięciem przejść do strony z montażem pieców, a nie szukać jej w menu. Im mniej wysiłku wymaga przejście do kolejnej potrzebnej informacji, tym dłużej czytelnik zostaje w serwisie i tym częściej trafia do oferty.
Po drugie jest drogą dla robota Google. Robot poznaje serwis, przechodząc od linku do linku. Podstrona, do której nie prowadzi żaden odnośnik, może zostać odkryta późno albo wcale, nawet jeśli znajduje się w mapie witryny. Google podaje przy tym jasno, że robot odczytuje link wtedy, gdy jest to zwykły znacznik odnośnika z adresem. Przyciski, które działają wyłącznie dzięki skryptom i nie mają adresu w kodzie, mogą zostać pominięte.
Po trzecie linki wskazują, które podstrony są w serwisie najważniejsze. Strona, do której prowadzi wiele odnośników z różnych miejsc witryny, jest dla wyszukiwarki ważniejsza niż strona, do której prowadzi jeden link ze starego wpisu. To bardzo prosty sygnał, a jednocześnie jeden z nielicznych, które firma ustawia w całości sama.
Po czwarte liczy się treść odnośnika, czyli słowa, w które użytkownik klika. Dla czytelnika to zapowiedź tego, co znajdzie po przejściu. Dla Google to krótki opis tematu strony docelowej. Odnośnik o treści „montaż pomp ciepła” mówi wyszukiwarce znacznie więcej niż odnośnik „więcej informacji”.
Jakie rodzaje linków występują w serwisie i co daje każdy z nich?
Nie każdy link wewnętrzny działa tak samo. Odnośnik w menu powtarza się na każdej podstronie, a odnośnik w treści wpisu występuje raz, ale w otoczeniu zdań na konkretny temat. Dobrze ułożony serwis korzysta ze wszystkich rodzajów, przy czym każdemu powierza inne zadanie.
Menu główne
Menu jest widoczne na każdej podstronie, więc strony w nim umieszczone dostają najwięcej linków w całym serwisie. Powinny się tam znaleźć najważniejsze działy: oferta, główne kategorie, kontakt. Częsty błąd polega na tym, że menu układa się według struktury firmy, a nie według tego, czego szukają klienci. W efekcie zakładka „Aktualności” jest na pierwszym planie, a konkretne usługi są schowane w trzecim poziomie rozwijanej listy.
Stopka
Stopka również powtarza się wszędzie, ale użytkownicy zaglądają do niej rzadziej. Nadaje się na strony, które muszą być dostępne z każdego miejsca, choć nie są najważniejsze sprzedażowo: regulamin, politykę prywatności, dane firmy, czasem listę głównych kategorii. Nie radzę zamieniać stopki w spis kilkudziesięciu odnośników z frazami i nazwami miast. Taki blok niczego nie porządkuje, a wygląda jak próba sztucznego wzmacniania podstron.
Okruszki
Okruszki (breadcrumbs) to ścieżka wyświetlana zwykle nad tytułem, na przykład: strona główna, kategoria, podkategoria, bieżąca strona. Użytkownik widzi dzięki nim, w którym miejscu serwisu się znajduje, i jednym kliknięciem wraca poziom wyżej. Dla robota okruszki są gotowym opisem układu witryny. Każda podstrona niższego poziomu przekazuje w ten sposób link do swojej kategorii, co w sklepach i dużych serwisach daje stronom kategorii bardzo dużo odnośników bez żadnej ręcznej pracy.
Linki w treści
Odnośniki umieszczone w zdaniach uważam za najcenniejsze. Stoją w otoczeniu tekstu na określony temat, mają opisową treść i pojawiają się dokładnie wtedy, gdy czytelnik może chcieć dowiedzieć się więcej. To one najlepiej pokazują związek między dwiema podstronami. Wymagają jednak ręcznej pracy, dlatego w wielu serwisach jest ich najmniej.
Bloki „podobne wpisy”
Bloki z podobnymi wpisami lub produktami dodają linki automatycznie, co jest ich zaletą i wadą. Zaletą, ponieważ żaden wpis nie zostaje bez odnośników. Wadą, ponieważ mechanizm często dobiera treści według daty lub kategorii, a nie według rzeczywistego związku tematów. Warto sprawdzić, na jakiej zasadzie blok działa, i jeśli to możliwe, ustawić dobór według tematu albo ręcznie wskazywać powiązane treści przy najważniejszych podstronach.
Paginacja
Paginacja, czyli podział długiej listy na kolejne strony, jest drogą do starszych wpisów i produktów z dalszych pozycji. Jeśli działa na zwykłych odnośnikach z adresami, robot dociera przez nią w głąb listy. Jeśli kolejne pozycje ładują się dopiero po przewinięciu strony lub po naciśnięciu przycisku bez adresu, robot może zobaczyć tylko pierwszą porcję. Wtedy starsze treści zostają w praktyce odcięte.
Jak wyznaczyć najważniejsze podstrony serwisu?
Porządkowanie linków zaczyna się od prostego pytania: na których podstronach firma zarabia? W firmie usługowej będą to strony poszczególnych usług, w sklepie główne kategorie i podkategorie, w serwisie z treściami strony zbierające najważniejsze tematy. Zwykle jest ich od kilku do kilkunastu. Warto je spisać w arkuszu, bo ta lista będzie punktem odniesienia przy każdej kolejnej decyzji.
Następnie przy każdej pozycji należy zapisać, ile linków wewnętrznych do niej prowadzi i skąd. Bardzo często okazuje się, że kolejność jest odwrócona: najwięcej odnośników mają strony informacyjne ze stopki, a strona usługi, która przynosi najwięcej zapytań, jest dostępna tylko z rozwijanego menu. Samo zestawienie obu list obok siebie pokazuje, gdzie trzeba działać.
Chodzi o to, żeby do ważnych podstron prowadziło najwięcej sensownych linków, a słowo „sensownych” ma tu duże znaczenie. Odnośnik jest sensowny, gdy stoi w miejscu, w którym czytelnik faktycznie może chcieć przejść dalej. Wpis o tym, po czym poznać zużyte hamulce, w naturalny sposób prowadzi do strony z wymianą klocków. Wpis o historii firmy nie ma powodu, żeby linkować do tej samej usługi pięć razy.
Głębokość serwisu i strony osierocone
Dwa pojęcia opisują, jak łatwo dotrzeć do danej podstrony. Głębokość mówi, ile kliknięć dzieli ją od strony głównej. Strona osierocona to przypadek skrajny: nie prowadzi do niej żaden link wewnętrzny, więc z poziomu serwisu nie da się do niej dojść wcale.
Ile kliknięć od strony głównej to za daleko?
Strona główna zbiera zwykle najwięcej linków z innych witryn i jest najczęściej odwiedzana przez robota. Im dalej od niej leży podstrona, tym rzadziej robot do niej zagląda i tym słabiej jest ona przez wyszukiwarkę oceniana. Google nie podaje żadnego oficjalnego limitu kliknięć. W praktyce przyjmuje się, że ważne podstrony powinny być dostępne w dwóch, najwyżej trzech kliknięciach od strony głównej. To rozsądna miara.
Zbyt duża głębokość bierze się najczęściej z trzech przyczyn. Pierwsza to rozbudowane drzewo kategorii, w którym do produktu prowadzi pięć kolejnych poziomów. Druga to blog, w którym starsze wpisy są dostępne wyłącznie przez paginację, więc tekst sprzed dłuższego czasu leży na dwudziestej stronie listy. Trzecia to usługi podpięte pod inne usługi zamiast pod wspólną stronę oferty.
Rozwiązania są proste. Układ kategorii warto spłaszczyć, czyli zmniejszyć liczbę poziomów kosztem większej liczby pozycji na jednym poziomie. Starsze, wciąż aktualne wpisy powinny dostać odnośniki z nowszych tekstów i ze stron zbierających dany temat. Wszystkie usługi powinny być widoczne na jednej stronie oferty, do której prowadzi menu.
Skąd biorą się strony osierocone?
Strony osierocone powstają zwykle bez niczyjej złej woli. Przebudowano menu i jedna zakładka wypadła. Usunięto wpis, który jako jedyny linkował do danej podstrony. Przygotowano stronę pod kampanię reklamową i nikt nie podpiął jej do serwisu. Zmieniono szablon i zniknął blok, który wcześniej wyświetlał odnośniki do starszych treści.
Problem polega na tym, że takiej strony nie widać podczas zwykłego przeglądania witryny. Robot, który chodzi po linkach, też jej nie znajdzie. Jeśli strona była kiedyś podlinkowana, może pozostawać w wynikach wyszukiwania, ale bez odnośników stopniowo traci znaczenie. Jeśli jest nowa, może w ogóle nie trafić do indeksu. Osobno opisałem, jak sprawdzić, czy strona jest zaindeksowana w Google, i warto zacząć od tego przy każdej podstronie, która budzi wątpliwości.
Jak znaleźć strony, do których nie prowadzi żaden link?
Metoda polega na porównaniu dwóch list. Pierwsza to adresy, które robot do przeglądu witryny znalazł, idąc po linkach od strony głównej. Druga to adresy, o których wiadomo z innych źródeł: z mapy witryny, z listy podstron w systemie zarządzania treścią, z danych Google Search Console i z analityki. Adresy obecne na drugiej liście, a nieobecne na pierwszej, są osierocone.
Programy do przeglądu witryn potrafią wykonać takie porównanie samodzielnie, jeśli wskaże się im mapę witryny lub połączy z danymi Google. Przy małym serwisie wystarczy arkusz kalkulacyjny i dwie kolumny adresów. Każdą znalezioną stronę należy następnie ocenić: jeśli jest potrzebna, powinna dostać linki z pasujących miejsc, a jeśli jest zbędna, lepiej ją usunąć i przekierować adres na najbliższy tematycznie.
Kto na tym etapie woli nie zajmować się tym samodzielnie, może po prostu zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl. Chętnie przejmę sprawę: przejrzę linki w serwisie, wskażę strony osierocone i ułożę linkowanie od nowa.
Jak pisać treść odnośnika?
Treść odnośnika powinna mówić, co znajduje się po drugiej stronie, zanim ktokolwiek w niego kliknie. Najprostszy sprawdzian wygląda tak: wystarczy przeczytać same słowa odnośnika, bez reszty zdania. Jeśli nadal wiadomo, dokąd prowadzi, treść jest dobra. Jeśli zostaje samo „tutaj”, „więcej” albo „czytaj dalej”, link nie mówi niczego ani człowiekowi, ani wyszukiwarce.
Opisowa nie znaczy długa
Dobra treść odnośnika ma zwykle od dwóch do pięciu słów i jest naturalną częścią zdania. Nie trzeba linkować całego zdania ani dopisywać sztucznych wstawek. Wystarczy tak zbudować zdanie, żeby nazwa tematu pojawiła się w nim sama, na przykład: „przed podpisaniem umowy warto poznać zasady rozliczania nadgodzin”, gdzie odnośnikiem są trzy ostatnie słowa.
Dlaczego ta sama fraza w każdym linku szkodzi?
Drugą skrajnością jest upychanie tej samej frazy wszędzie. Jeśli każdy z czterdziestu odnośników do strony usługi ma identyczną treść, na którą firma chce być widoczna, wygląda to sztucznie i źle się czyta. Google zwraca na to uwagę w swoich zaleceniach dotyczących linków: treść odnośnika ma być zwięzła, związana ze stroną docelową i pisana dla ludzi, a nie nasycona słowami kluczowymi. Lepiej działają odnośniki zróżnicowane: raz pełna nazwa usługi, innym razem jej odmiana albo pytanie klienta.
Jest jeszcze jedna zasada, o której łatwo zapomnieć. Ta sama treść odnośnika nie powinna prowadzić do dwóch różnych podstron. Jeśli fraza „naprawa skrzyni biegów” raz kieruje do strony usługi, a raz do wpisu na blogu, wyszukiwarka dostaje sprzeczne wskazówki, która z tych stron jest właściwa dla tego tematu.
Grupy tematyczne i linki z bloga do oferty
Grupa tematyczna to prosty sposób na uporządkowanie treści. Składa się z jednej strony głównej tematu, która omawia zagadnienie szeroko, oraz z kilku lub kilkunastu wpisów szczegółowych, z których każdy odpowiada na jedno węższe pytanie. Strona główna tematu może być stroną usługi, kategorią sklepu albo obszernym tekstem zbierającym całość.
O sile takiej grupy decydują połączenia. Strona główna tematu linkuje do każdego wpisu szczegółowego. Każdy wpis szczegółowy linkuje z powrotem do strony głównej tematu, najlepiej już w pierwszych akapitach. Wpisy szczegółowe łączą się też między sobą tam, gdzie tematy się stykają. Czytelnik może dzięki temu przejść przez całe zagadnienie bez wracania do wyszukiwarki, a Google widzi wyraźnie, która strona jest w tej grupie najważniejsza.
Taki układ zmusza też do porządku w samych treściach. Skoro każdy wpis ma odpowiadać na inne pytanie, od razu widać, gdzie dwa teksty mówią o tym samym. To ważne, ponieważ kilka podstron walczących o tę samą frazę osłabia się nawzajem. Zjawisko to opisałem szerzej w tekście o tym, jak wykryć i usunąć kanibalizację słów kluczowych. Dobrze ułożone linki wewnętrzne są jednym ze sposobów, żeby jej zapobiegać, bo jasno wskazują stronę nadrzędną.
Jak linkować z bloga do oferty?
Blog firmowy przyciąga osoby, które dopiero szukają informacji. Oferta jest dla tych, którzy są gotowi do zakupu. Link z wpisu do strony usługi łączy te dwa światy i w wielu serwisach jest jedyną drogą, którą czytelnik bloga może trafić do oferty. Jeśli go brakuje, blog zbiera ruch, który niczego firmie nie daje.
Najlepsze miejsce na taki odnośnik to fragment, w którym wpis dochodzi do granicy tego, co czytelnik zrobi samodzielnie. Tekst o objawach zawilgocenia ścian naturalnie prowadzi do strony z osuszaniem budynków w chwili, gdy mowa o tym, kiedy domowe sposoby przestają wystarczać. Link umieszczony w tym miejscu jest odpowiedzią na pytanie, które czytelnik właśnie sobie zadaje.
Przydatny jest również ruch w drugą stronę. Strona usługi może linkować do dwóch lub trzech wpisów, które wyjaśniają trudniejsze kwestie: jak przebiega realizacja, od czego zależy termin, jak przygotować się do wizyty fachowca. Klient, który się waha, dostaje dodatkowe wyjaśnienia, a wpisy zyskują odnośnik z jednej z najmocniejszych podstron serwisu.
Linki uszkodzone i łańcuchy przekierowań
Link uszkodzony prowadzi do adresu, który już nie istnieje, więc użytkownik widzi stronę błędu. Powstaje po usunięciu podstrony, zmianie jej adresu albo zwykłej literówce przy wklejaniu. Dla czytelnika to ślepa uliczka, po której często zamyka kartę. Dla robota to zmarnowane odwiedziny, a dla strony docelowej utracony odnośnik.
Łańcuch przekierowań jest mniej widoczny, bo użytkownik ostatecznie trafia tam, gdzie powinien. Link prowadzi jednak do starego adresu, ten przekierowuje na kolejny, a tamten na jeszcze następny. Każdy taki przeskok wydłuża ładowanie strony. Robot Google podąża tylko za ograniczoną liczbą kolejnych przekierowań, więc przy bardzo długim łańcuchu może nie dotrzeć do celu.
Zasada jest jedna: link wewnętrzny powinien prowadzić wprost do ostatecznego adresu, który odpowiada poprawnie i niczego dalej nie przekierowuje. Przekierowania są potrzebne dla linków z innych witryn i dla zakładek użytkowników, na które firma nie ma wpływu. Własne odnośniki można i należy poprawić u źródła.
Najwięcej takich usterek pojawia się po zmianie adresów, przejściu na inną domenę albo przebudowie serwisu. Dlatego przy każdej migracji strony bez utraty pozycji w Google jednym z obowiązkowych zadań jest podmiana linków wewnętrznych na nowe adresy, a nie poleganie wyłącznie na przekierowaniach.
Nofollow w linkach wewnętrznych i liczba linków na stronie
Dlaczego nofollow w linkach wewnętrznych zwykle nie ma sensu?
Atrybut nofollow powstał po to, żeby właściciel witryny mógł zaznaczyć, że nie ręczy za stronę, do której linkuje. Ma to uzasadnienie przy odnośnikach do obcych serwisów, na przykład w komentarzach użytkowników. We własnym serwisie trudno o taką sytuację: jeśli firma nie ufa własnej podstronie, problemem jest ta podstrona, a nie link.
Kiedyś popularna była praktyka oznaczania tym atrybutem linków do stron mniej ważnych, takich jak regulamin czy logowanie, w nadziei, że „moc” przejdzie na pozostałe odnośniki. Google od dawna informuje, że to tak nie działa. Wartość przypadająca na oznaczony link nie jest przekazywana innym odnośnikom, tylko po prostu przepada. Efektem jest strata, a nie zysk.
Jeśli jakaś podstrona nie powinna pojawiać się w wynikach wyszukiwania, służą do tego inne narzędzia: znacznik noindex albo zabezpieczenie hasłem. Linki wewnętrzne powinny pozostać zwykłymi linkami.
Ile linków na stronie to za dużo?
Google nie podaje sztywnego limitu. Dawne zalecenie, by nie przekraczać stu odnośników na stronie, zniknęło z oficjalnych wskazówek wiele lat temu. Nie znaczy to, że liczba nie ma znaczenia. Im więcej linków wychodzi z jednej podstrony, tym mniejszą wagę ma każdy z nich i tym trudniej czytelnikowi wybrać ten właściwy.
Lepszym miernikiem od liczby jest pytanie, czy każdy odnośnik ma powód, żeby tam być. Rozbudowane menu sklepu z kilkudziesięcioma kategoriami jest uzasadnione, bo ułatwia zakupy. Akapit, w którym podkreślone jest co trzecie słowo, już nie. W treści wpisu rozsądnie jest przyjąć, że link pojawia się wtedy, gdy czytelnik mógłby w tym miejscu zadać pytanie „a gdzie o tym więcej?”.
Jak zrobić przegląd linków w istniejącym serwisie?
W serwisie, który działa od dawna, nie trzeba zaczynać od zera. Wystarczy rzetelnie ustalić, jak linki wyglądają obecnie, i poprawiać je w rozsądnej kolejności. Do przeglądu potrzebne są dwa źródła danych: Google Search Console oraz program, który przechodzi po witrynie tak jak robot wyszukiwarki.
Raport Linki w Google Search Console
W Google Search Console znajduje się raport Linki. Jego część poświęcona linkom wewnętrznym pokazuje listę podstron uporządkowaną według liczby prowadzących do nich odnośników z własnego serwisu. Po wybraniu konkretnego adresu widać, z których podstron te linki pochodzą. Dane można pobrać do arkusza.
Na tej liście warto szukać dwóch rzeczy. Pierwsza to góra zestawienia: czy najwięcej linków mają podstrony, na których firmie najbardziej zależy, czy raczej strony informacyjne ze stopki. Druga to dół: ważne podstrony z kilkoma odnośnikami albo takie, których na liście nie ma wcale. Trzeba przy tym mieć na uwadze, że raport pokazuje dane zebrane przez Google i nie musi obejmować każdego linku w serwisie, zwłaszcza w dużych witrynach.
Robot do przeglądu witryny
Drugim źródłem jest program, który odwiedza serwis strona po stronie i zapisuje wszystko, co znajdzie. Najbardziej znanym przykładem jest Screaming Frog SEO Spider, a podobne funkcje mają rozbudowane pakiety narzędzi SEO. Taki przegląd daje to, czego raport Google nie pokaże: głębokość każdej podstrony, pełną listę linków przychodzących i wychodzących, treści odnośników, adresy z błędami, przekierowania i ich łańcuchy.
Wyniki najlepiej przenieść do jednego arkusza i połączyć z listą najważniejszych podstron przygotowaną wcześniej. Przy każdej z nich powinny się znaleźć cztery informacje: liczba linków wewnętrznych, głębokość, najczęstsze treści odnośników oraz to, czy któryś z linków prowadzi przez przekierowanie. Przegląd linków jest zresztą stałą częścią szerszej pracy, którą opisałem w tekście o tym, co sprawdzić podczas audytu SEO strony.
W jakiej kolejności poprawiać?
Kolejność wynika z tego, co szkodzi najbardziej i co najłatwiej naprawić. Sprawdza się następujący porządek prac:
- Linki uszkodzone. Każdy odnośnik do nieistniejącego adresu należy poprawić albo usunąć, zaczynając od tych w menu, stopce i szablonie, bo powtarzają się na wielu podstronach.
- Przekierowania w linkach wewnętrznych. Odnośniki prowadzące przez przekierowanie trzeba podmienić na adresy docelowe.
- Strony osierocone. Potrzebne podstrony dostają linki z pasujących miejsc, zbędne są usuwane i przekierowywane.
- Najważniejsze podstrony z małą liczbą linków. Do stron oferty i kategorii dochodzą odnośniki z menu, strony głównej, pokrewnych usług i wpisów.
- Treści odnośników. Na końcu poprawiane są linki typu „tutaj” oraz miejsca, w których ta sama fraza prowadzi do różnych podstron.
Po zakończeniu prac warto powtórzyć przegląd robotem i porównać wyniki. Liczba błędów powinna spaść do zera, ważne podstrony powinny przesunąć się w górę zestawienia, a ich głębokość zmaleć. Zmiany w widoczności w Google przychodzą z opóźnieniem, ponieważ robot musi ponownie odwiedzić poprawione podstrony. Dlatego efekty należy oceniać po kilku tygodniach, a nie po kilku dniach.
Zwyczaj dodawania linków przy każdej nowej publikacji
Jednorazowe porządki pomagają na krótko, jeśli po nich wszystko wraca do dawnych przyzwyczajeń. Linkowanie wewnętrzne działa najlepiej wtedy, gdy jest stałą częścią publikowania, a nie akcją podejmowaną raz na kilka lat. Wystarczą do tego dwie czynności przy każdym nowym tekście lub nowej podstronie.
Pierwsza to linki wychodzące z nowej treści. Przed publikacją warto przejrzeć tekst i wskazać miejsca, w których pasuje odnośnik do strony usługi, do strony głównej tematu i do jednego lub dwóch starszych wpisów. Większość autorów na tym poprzestaje, tymczasem to dopiero połowa pracy.
Druga czynność to linki przychodzące do nowej treści. Świeży wpis nie ma żadnych odnośników poza listą bloga, z której szybko zejdzie na dalsze strony. Należy więc znaleźć trzy do pięciu starszych podstron na pokrewny temat i dopisać w nich odnośnik do nowego tekstu. Najprościej użyć wyszukiwarki w samym serwisie albo zapytania w Google ograniczonego do własnej domeny i szukać słów związanych z tematem.
Najczęstsze błędy w linkowaniu wewnętrznym
Najczęstsze błędy powtarzają się niezależnie od branży i wielkości serwisu. Większość z nich nie wynika z braku wiedzy, lecz z tego, że linkami nikt się na stałe nie zajmuje.
- Oferta dostępna tylko z menu. Do stron usług nie prowadzi żaden link z treści, więc wyszukiwarka nie dostaje opisowych odnośników, a czytelnicy bloga nie trafiają do oferty.
- Nowe wpisy bez linków przychodzących. Tekst zostaje opublikowany i nikt nie wraca do starszych treści, żeby dodać do niego odnośnik.
- Ogólnikowe treści odnośników. Linki typu „tutaj” i „więcej” albo, odwrotnie, jedna fraza powtórzona we wszystkich odnośnikach do danej podstrony.
- Linki działające tylko dzięki skryptom. Przyciski i rozwijane elementy bez zwykłego adresu w kodzie, których robot może nie odczytać.
- Odnośniki do starych adresów. Po zmianach w serwisie linki prowadzą przez przekierowania albo do stron błędu, a nikt tego nie sprawdza.
- Zbyt wiele poziomów. Ważne podstrony leżą cztery lub pięć kliknięć od strony głównej, ponieważ układ kategorii rozrastał się bez planu.
Moim zdaniem najlepszą ochroną przed większością tych błędów jest patrzenie na link oczami czytelnika. Jeśli odnośnik pomaga mu przejść do informacji, której w danej chwili potrzebuje, i uczciwie zapowiada, co się pod nim kryje, niemal zawsze jest też dobry dla wyszukiwarki.
Najczęstsze pytania
Czy linkowanie wewnętrzne wystarczy, żeby poprawić pozycje w Google?
Samo linkowanie wewnętrzne nie zastąpi dobrej treści, sprawnej strony i odnośników z innych witryn. Pozwala natomiast w pełni wykorzystać to, co serwis już posiada. Często się zdarza, że podstrona z wartościową treścią jest słabo widoczna tylko dlatego, że prawie nic do niej nie prowadzi. W takich przypadkach uporządkowanie linków daje wyraźną poprawę bez tworzenia nowych tekstów.
Ile linków wewnętrznych powinien zawierać jeden wpis?
Nie ma jednej właściwej liczby, ponieważ zależy ona od długości tekstu i od tego, ile pokrewnych treści jest w serwisie. W dłuższym wpisie zwykle naturalnie mieści się od kilku do kilkunastu odnośników. Ważniejsze od liczby jest to, żeby każdy z nich prowadził do treści, która rozwija poruszony w danym miejscu wątek. Link wstawiony tylko po to, żeby był, nie pomaga nikomu.
Czy mapa witryny zastępuje linki wewnętrzne?
Nie zastępuje. Mapa witryny podpowiada robotowi, jakie adresy istnieją, ale nie mówi, które z nich są ważne ani jak się ze sobą łączą. Podstrona obecna wyłącznie w mapie, bez żadnego odnośnika w serwisie, jest dla wyszukiwarki mało istotna, a dla użytkownika niedostępna. Mapa jest uzupełnieniem dobrego układu linków, a nie jego zamiennikiem.
Jak często należy sprawdzać linki w serwisie?
W małym serwisie firmowym wystarcza przegląd raz na kilka miesięcy oraz dodatkowo po każdej większej zmianie: przebudowie menu, zmianie adresów, usunięciu grupy podstron. Sklepy i serwisy, w których treści przybywa codziennie, warto sprawdzać częściej, ponieważ usterki powstają tam szybciej. Niezależnie od wielkości witryny dobrze jest zaglądać do raportów Google Search Console, które sygnalizują adresy z błędami.
Czy starsze wpisy warto uzupełniać o nowe linki?
Tak, i jest to jedna z najbardziej opłacalnych czynności w całym linkowaniu wewnętrznym. Starsze wpisy często mają już ruch i odnośniki z innych witryn, więc link z nich jest dla nowej podstrony cenny. Przy okazji warto ocenić, czy sam wpis jest nadal aktualny, i w razie potrzeby go odświeżyć. Takie uzupełnianie zajmuje kilka minut na tekst.
Co zrobić, gdy dwie podstrony pasują do tego samego odnośnika?
To sygnał, że w serwisie są dwie treści o bardzo zbliżonym temacie. Należy zdecydować, która z nich ma być główną stroną dla danego zagadnienia, i to do niej kierować odnośniki z tą frazą. Drugą podstronę można zawęzić do bardziej szczegółowego pytania albo połączyć z pierwszą i przekierować jej adres. Pozostawienie obu bez decyzji prowadzi do tego, że żadna nie osiąga dobrej pozycji.
Brak czasu albo ochoty, żeby zająć się tym samodzielnie?
To zupełnie zrozumiałe. Opisane czynności wymagają spokoju i kilku wolnych godzin, a w firmie zwykle brakuje jednego i drugiego. Chętnie zrobię to od początku do końca: przejrzę linki w serwisie, wskażę strony osierocone i ułożę linkowanie od nowa.
Wystarczy zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl i w kilku zdaniach opisać sprawę. Odpowiadam osobiście i od razu mówię, co da się zrobić.
