Słabe treści w serwisie. Jak zdecydować, co poprawić, co połączyć, a co usunąć?

W prawie każdym serwisie, który działa dłużej niż kilka sezonów, zbierają się podstrony, których nikt nie czyta. Stare wpisy na blogu, opisy usług wycofanych z oferty, krótkie notki pisane „żeby coś było”, kilka tekstów o tym samym. Pojedynczo nie szkodzą, ale razem tworzą obraz serwisu, w którym wartościowe strony giną wśród przeciętnych.

Ta instrukcja jest przeznaczona dla właścicieli firm i osób prowadzących firmowe strony, które chcą zrobić porządek w treściach samodzielnie i bez strat. Nie wymaga płatnych narzędzi: wystarczy Google Search Console, arkusz kalkulacyjny i dostęp do panelu strony.

Po lekturze czytelnik będzie umiał rozpoznać słabą treść na podstawie danych, a nie przeczucia, przypisać każdej podstronie jedną z czterech decyzji (zostawić, poprawić, połączyć, usunąć), wykonać tę decyzję technicznie poprawnie oraz ocenić po kilku tygodniach, czy porządki przyniosły skutek.

Po czym rozpoznać słabą treść w serwisie?

Słaba treść to nie to samo, co treść krótka albo stara. Google wprost zaznacza w swojej dokumentacji, że nie ma wymagań co do długości tekstu. Krótka strona z godzinami otwarcia i dojazdem może być bardzo przydatna, a długi wpis przepisany z innych źródeł pozostaje słaby mimo objętości.

W praktyce słabą treść rozpoznaje się po kilku objawach występujących jednocześnie. Najczęściej są to:

• podstrona od wielu miesięcy nie ma kliknięć z wyszukiwarki albo ma ich zaledwie kilka przy znikomej liczbie wyświetleń,
• tekst nie odpowiada na żadne konkretne pytanie klienta i nie prowadzi do żadnej czynności, na przykład do kontaktu lub zamówienia,
• informacje są nieaktualne: opisują nieistniejącą ofertę, stare warunki, zamknięty oddział,
• ten sam temat jest opisany na dwóch lub więcej podstronach, a żadna z nich nie robi tego w pełni,
• w raporcie indeksowania w Search Console adres trafia do grupy stron niezindeksowanych, mimo że technicznie działa poprawnie.

Najbardziej wiarygodną miarą jakości pozostaje zestaw pytań, które Google opublikował w dokumencie „Tworzenie przydatnych, rzetelnych treści z myślą o użytkownikach”. Dokument zawiera część „Samodzielna ocena swoich treści”, a w niej między innymi pytania, czy treść zawiera oryginalne informacje, czy opisuje temat w sposób pełny, czy wnosi coś szczególnego w porównaniu z innymi stronami w wynikach oraz czy po jej przeczytaniu czytelnik nie musi szukać dalej.

Radzę przeczytać te pytania przed rozpoczęciem porządków i mieć je otwarte w osobnej karcie. Każdą wątpliwą podstronę ocenia się potem tak samo: liczby mówią, czy ktoś ją odwiedza, a pytania Google mówią, czy zasługuje na odwiedziny. Dokumentacja zaleca też, by o ocenę poprosić zaufaną osobę niezwiązaną z witryną, ponieważ autorowi trudno ocenić własny tekst bezstronnie.

Skąd biorą się słabe treści i dlaczego nie wolno ich zostawiać bez decyzji?

Przyczyny są zwykle prozaiczne. Blog był prowadzony „pod frazy”, więc powstało kilkanaście tekstów różniących się jednym słowem w tytule. Oferta się zmieniła, a stare opisy zostały. Ktoś uruchomił automatyczne tworzenie stron tagów, archiwów lub załączników, które nie mają własnej treści. Teksty zamawiano hurtowo, bez udziału osoby znającej temat.

Google opisuje te zjawiska w części dokumentacji o unikaniu treści tworzonych pod kątem wyszukiwarek. Wśród sygnałów ostrzegawczych wymienia pisanie na wiele różnych tematów w nadziei, że któryś tekst zdobędzie widoczność, streszczanie cudzych publikacji bez własnego wkładu, zmienianie dat stron bez istotnej zmiany treści oraz pilnowanie określonej długości tekstu.

Pozostawienie takich podstron ma trzy skutki. Po pierwsze, klient, który na nie trafi, wyrabia sobie opinię o firmie na podstawie najsłabszego tekstu. Po drugie, kilka podstron o tym samym temacie odbiera sobie nawzajem widoczność, co opisałem szerzej w tekście o tym, czym jest kanibalizacja słów kluczowych. Po trzecie, według dokumentacji o głównych aktualizacjach systemy Google oceniają również witrynę jako całość, więc duża liczba nieprzydatnych stron może obciążać także te dobre.

Z tej samej dokumentacji wynika jednak ostrzeżenie w drugą stronę: usuwanie treści nie jest sposobem na szybki wzrost. Google wymienia masowe usuwanie starszych tekstów w przekonaniu, że witryna wyda się przez to „świeższa”, jako przykład działania pod wyszukiwarkę, i odpowiada krótko, że to nie pomoże. Porządki mają sens tylko wtedy, gdy każda decyzja wynika z oceny konkretnej podstrony.

Jak zebrać listę wszystkich podstron i ich wyniki?

Decyzji nie podejmuje się z pamięci. Potrzebna jest pełna lista adresów z danymi o ruchu, zebrana w jednym arkuszu. Przygotowanie jej dla serwisu firmowego zajmuje zwykle jedno popołudnie.

1. Zebranie pełnej listy adresów. Najprostszym źródłem jest mapa witryny, zwykle dostępna pod adresem kończącym się na /sitemap.xml. W WordPressie dodatkowo należy otworzyć listy „Wpisy” i „Strony” w panelu, ponieważ część podstron mogła zostać wyłączona z mapy.
2. Otwarcie Google Search Console i przejście do raportu skuteczności dla wyników wyszukiwania. Domyślnie raport pokazuje dane z ostatnich 3 miesięcy, dlatego w filtrze dat trzeba ustawić możliwie najdłuższy dostępny zakres.
3. Włączenie wszystkich czterech danych nad wykresem: „Kliknięcia”, „Wyświetlenia”, „CTR” i „Średnia pozycja”.
4. Przejście do karty „Strony” pod wykresem. Tabela pokazuje wtedy wyniki każdego adresu osobno.
5. Pobranie tabeli przyciskiem eksportu do arkusza kalkulacyjnego i zestawienie jej z pełną listą adresów z punktu pierwszego. Adresy, których w eksporcie nie ma, nie miały w tym okresie żadnych wyświetleń i wymagają szczególnej uwagi.
6. Otwarcie raportu „Indeksowanie stron” i przepisanie do arkusza, które adresy znajdują się w grupie niezindeksowanych oraz z jakim powodem, na przykład „Strona zeskanowana, ale jeszcze niezindeksowana” albo „Duplikat, użytkownik nie oznaczył strony kanonicznej”.
7. Dopisanie do każdego wiersza trzech informacji z własnej wiedzy o firmie: czy temat jest nadal aktualny, czy podstrona przynosi zapytania lub sprzedaż, czy prowadzą do niej linki z innych serwisów.

Jeżeli na stronie działa Google Analytics, warto dodać jeszcze jedną kolumnę: liczbę wejść z wszystkich źródeł. Podstrona bez ruchu z wyszukiwarki może być często odwiedzana z newslettera, z mediów społecznościowych albo z ofert wysyłanych klientom. Taka strona nie jest słaba, tylko pełni inną funkcję.

Gotowy arkusz powinien mieć na końcu dwie puste kolumny: „Decyzja” i „Adres docelowy”. Wypełnia się je dopiero po przejrzeniu danych, co opisuję w dwóch kolejnych częściach.

Jak czytać dane, żeby nie skrzywdzić dobrych podstron?

Najczęstszy błąd na tym etapie to wyrok wydany na podstawie jednej liczby. Zero kliknięć nie oznacza jeszcze, że tekst jest zły, a wysoka pozycja nie oznacza, że jest dobry. Dane trzeba czytać parami.

Wyświetlenia są, kliknięć brak

Jeżeli podstrona ma sporo wyświetleń, ale prawie nikt w nią nie klika, Google uznaje ją za związaną z tematem, lecz wynik nie zachęca albo znajduje się zbyt nisko. Taka strona jest kandydatem do poprawy, nie do usunięcia. Po kliknięciu jej adresu w tabeli i przejściu do karty „Zapytania” widać, na jakie pytania się pojawia. To gotowa lista tego, czego w tekście brakuje.

Brak wyświetleń przez cały okres

Podstrona, której nie ma w eksporcie albo która ma pojedyncze wyświetlenia w całym zakresie dat, nie jest przez Google łączona z żadnym pytaniem. Należy sprawdzić w raporcie „Indeksowanie stron”, czy w ogóle znajduje się w indeksie. Jeżeli jest zindeksowana i mimo to niewidoczna, najczęściej temat pokrywa inna, mocniejsza podstrona serwisu albo tekst nie odpowiada na nic, czego ludzie szukają.

Ruch był i zniknął

W filtrze dat raportu skuteczności można zestawić ze sobą dwa okresy. Jeżeli podstrona miała kiedyś wyraźny ruch, a potem go straciła, przyczyną bywa nieaktualność, sezonowość albo nowa strona w tym samym serwisie, która przejęła zapytania. Przy tematach sezonowych porównuje się ten sam okres rok do roku, a nie miesiąc do miesiąca, inaczej zimowy spadek zainteresowania klimatyzacją zostanie wzięty za słabość tekstu.

Strona niezindeksowana

Status „Strona zeskanowana, ale jeszcze niezindeksowana” oznacza według pomocy Search Console, że Google odwiedził adres, ale go nie zindeksował. Jeżeli taki status utrzymuje się długo przy wielu podobnych podstronach, zwykle jest to sygnał, że są do siebie zbyt podobne albo zbyt ubogie. Jak samodzielnie potwierdzić stan pojedynczego adresu, wyjaśniam w tekście o tym, jak sprawdzić, czy Google zaindeksował stronę.

Zanim jakakolwiek podstrona trafi do grupy „do usunięcia”, trzeba odpowiedzieć na trzy pytania ochronne. Czy prowadzą do niej linki z innych serwisów? Czy jest potrzebna z powodów formalnych, jak regulamin, polityka prywatności, informacja o reklamacjach? Czy klienci trafiają na nią innymi drogami niż wyszukiwarka? Odpowiedź twierdząca na którekolwiek z nich wyklucza zwykłe usunięcie.

Kto woli nie zajmować się tym samodzielnie, może zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na info@lukaszwudyka.pl, a przejmę sprawę: zbiorę dane o wszystkich podstronach, ocenię każdą z nich i przygotuję listę decyzji wraz z przekierowaniami gotowymi do wdrożenia.

Zostawić, poprawić, połączyć czy usunąć? Jak przypisać decyzję każdej podstronie?

Każdy wiersz arkusza dostaje dokładnie jedną z czterech decyzji. Pomaga w tym stała kolejność pytań, zadawanych zawsze tak samo, od najłagodniejszego rozwiązania do najostrzejszego.

1. Czy podstrona ma ruch, zapytania od klientów albo linki z zewnątrz i jest aktualna? Jeżeli tak, decyzja brzmi „zostawić”. Dobrze działających treści się nie rusza.
2. Czy temat jest potrzebny klientom firmy, ale tekst jest niepełny, przestarzały lub źle napisany? Decyzja brzmi „poprawić”.
3. Czy w serwisie istnieje inna podstrona o tym samym temacie i dla tego samego odbiorcy? Decyzja brzmi „połączyć”, a w kolumnie „Adres docelowy” wpisuje się adres strony, która zostanie.
4. Czy temat nie ma już związku z działalnością, treści nie da się uratować i nie istnieje żaden odpowiednik? Dopiero wtedy decyzja brzmi „usunąć”.

W typowym serwisie firmowym najwięcej wierszy trafia do grup „zostawić” i „poprawić”, a najmniej do grupy „usunąć”. Jeżeli proporcje wychodzą odwrotnie, radzę przejrzeć listę ponownie. Zgodnie z dokumentacją Google potrzeba usunięcia całych działów oznacza zwykle, że powstały one z myślą o wyszukiwarkach, a nie o ludziach. To możliwe, ale wymaga uczciwego potwierdzenia, a nie pośpiechu.

Przypadki graniczne rozstrzyga się na korzyść łagodniejszej decyzji. Tekst, co do którego nie ma pewności, lepiej poprawić niż usunąć, a dwa teksty, które częściowo się pokrywają, lepiej połączyć niż usunąć słabszy. Poprawę i połączenie da się w razie potrzeby cofnąć lub skorygować, natomiast odbudowa widoczności usuniętej strony trwa długo i nie zawsze się udaje.

Osobną grupą są strony tworzone automatycznie przez system: archiwa tagów z jednym wpisem, strony załączników, puste kategorie, wyniki wewnętrznej wyszukiwarki. Tych podstron nie ocenia się pojedynczo. Decyzję podejmuje się dla całego typu, najczęściej przez wyłączenie go z indeksowania w ustawieniach wtyczki SEO albo przez uporządkowanie tagów.

Jak poprawić treść, którą warto ratować?

Poprawa nie polega na dopisaniu kilku zdań i zmianie daty. Google wymienia zmienianie dat bez istotnej zmiany treści wśród praktyk, których należy unikać. Tekst po poprawie ma odpowiadać na pytania czytelnika lepiej niż przed nią.

1. Otwarcie raportu skuteczności, kliknięcie adresu poprawianej podstrony w karcie „Strony” i przejście do karty „Zapytania”. Lista pokazuje, z jakimi pytaniami Google łączy tę stronę.
2. Zaznaczenie zapytań, na które tekst nie odpowiada wcale albo odpowiada jednym zdaniem. To one wyznaczają zakres uzupełnień.
3. Wyszukanie głównego zapytania w Google i przejrzenie stron z czołówki wyników. Celem nie jest kopiowanie, tylko ustalenie, czego czytelnik oczekuje: ceny, porównania, instrukcji, zdjęć, terminów.
4. Usunięcie z tekstu wszystkiego, co nieaktualne: starych warunków, wycofanych usług, niedziałających odnośników.
5. Dopisanie brakujących części własnymi słowami, z konkretami z praktyki firmy. Własne doświadczenie, zdjęcia z realizacji i odpowiedzi na prawdziwe pytania klientów to dokładnie to, co dokumentacja nazywa oryginalnym wkładem.
6. Poprawienie tytułu strony, opisu i nagłówków tak, aby uczciwie zapowiadały zawartość.
7. Pozostawienie adresu bez zmian. Poprawiony tekst publikuje się pod dotychczasowym adresem, ponieważ zmiana adresu bez potrzeby naraża stronę na utratę dorobku.
8. Wklejenie adresu w pasku narzędzia do sprawdzania adresów URL w Search Console i kliknięcie „Poproś o zindeksowanie”. Prośba przyspiesza ponowną wizytę robota, ale według pomocy Google nie gwarantuje pojawienia się strony w indeksie.

Przy starszych wpisach z bloga, które kiedyś miały ruch, obowiązuje dodatkowa ostrożność: nie usuwa się fragmentów, dzięki którym tekst nadal jest widoczny. Opisałem to osobno w tekście o tym, jak odświeżyć stary wpis i nie zaszkodzić jego pozycji.

Poprawa ma też swoją granicę. Jeżeli po uczciwym przejrzeniu okazuje się, że z tekstu zostałyby dwa akapity, a resztę trzeba napisać od nowa na inny temat, lepiej nazwać rzecz po imieniu: to nowa treść, a stara podstrona powinna zostać połączona z inną albo usunięta.

Jak połączyć kilka słabych podstron w jedną mocną?

Łączenie jest właściwe wtedy, gdy kilka podstron opisuje ten sam temat dla tego samego odbiorcy. Trzy krótkie wpisy o doborze pieca nie odpowiadają na pytanie klienta, a jeden pełny tekst zbudowany z ich najlepszych fragmentów już tak.

1. Wybór strony docelowej. Zostaje ten adres, który ma najwięcej kliknięć i wyświetleń w raporcie skuteczności, a przy podobnych wynikach ten, do którego prowadzą linki z innych serwisów.
2. Przeniesienie do strony docelowej wszystkiego, co w pozostałych tekstach jest wartościowe i czego w niej brakuje. Fragmenty powtarzające się pomija się, a całość redaguje tak, aby czytało się ją jak jeden tekst, a nie zlepek.
3. Ustawienie trwałego przekierowania ze starych adresów na adres docelowy. Dokumentacja Google wskazuje przekierowania po stronie serwera z kodem 301 lub 308 jako właściwe dla zmian, które mają być stałe.
4. Poprawienie linków wewnętrznych. Wszystkie odnośniki w menu, stopce i tekstach, które prowadziły do starych adresów, powinny wskazywać bezpośrednio adres docelowy.
5. Usunięcie starych adresów z mapy witryny. Mapa ma zawierać wyłącznie adresy, które mają być widoczne w wynikach.
6. Sprawdzenie każdego starego adresu w przeglądarce w trybie prywatnym. Po wpisaniu powinien otworzyć się od razu adres docelowy.
7. Zgłoszenie strony docelowej w narzędziu do sprawdzania adresów URL przyciskiem „Poproś o zindeksowanie”.

Sposób ustawienia przekierowania zależy od serwera i systemu strony. W WordPressie służą do tego wtyczki do przekierowań lub odpowiedni moduł wtyczki SEO, a na serwerach Apache plik .htaccess, w którym pojedyncze przekierowanie ma postać:

Redirect 301 /stary-wpis/ https://www.przyklad.pl/nowy-wpis/

Błąd w tym pliku potrafi wyłączyć całą stronę, dlatego przed edycją trzeba zrobić jego kopię. Dokładny opis znajduje się w tekście przekierowanie 301 w pliku .htaccess.

Przekierowanie musi prowadzić do strony, która rzeczywiście zastępuje starą treść. Kierowanie wszystkich likwidowanych adresów na stronę główną jest złą praktyką: czytelnik nie dostaje tego, czego szukał, a Google może potraktować taki adres jak stronę, której nie ma. Jeżeli odpowiednika brak, właściwą decyzją jest usunięcie, a nie połączenie.

Zdarza się, że dwie podobne podstrony muszą pozostać dostępne, na przykład ta sama usługa opisana osobno dla dwóch grup klientów. Wtedy zamiast przekierowania stosuje się znacznik rel="canonical", który wskazuje wersję główną. Dokumentacja Google traktuje go jako wyraźny sygnał i zaleca, by linki wewnętrzne prowadziły do wersji kanonicznej. W WordPressie pole na adres kanoniczny znajduje się zwykle w ustawieniach wtyczki SEO pod edytorem wpisu.

Kiedy i jak usunąć treść, żeby nie zaszkodzić serwisowi?

Usunięcie jest ostatecznością i tak nazywa je sama dokumentacja Google o głównych aktualizacjach. Stosuje się je wyłącznie wobec treści, których nie da się uratować ani do niczego dołączyć: ofert dawno wycofanych bez następcy, relacji z wydarzeń bez żadnej wartości, tekstów na tematy obce działalności firmy, pustych stron testowych.

Przed usunięciem czegokolwiek należy wykonać kopię zapasową serwisu, a przynajmniej zapisać treść usuwanych podstron w osobnym pliku. To jedyne zabezpieczenie na wypadek pomyłki.

Usunięcie z serwera, czyli odpowiedź 404 lub 410

Najprostsza droga to usunięcie podstrony tak, aby serwer odpowiadał na jej adres kodem 404 (nie znaleziono) lub 410 (usunięto). Według dokumentacji Google strony zwracające taki kod są usuwane z indeksu, a robot z czasem odwiedza je coraz rzadziej. W WordPressie wystarcza przeniesienie wpisu do kosza, po czym adres zaczyna zwracać kod 404.

Kody 404 po celowym usunięciu treści nie są błędem, który trzeba „naprawiać”. W raporcie „Indeksowanie stron” takie adresy pojawią się z powodem „Nie znaleziono (404)” i jest to stan oczekiwany. Trzeba tylko dopilnować dwóch rzeczy: usunąć te adresy z mapy witryny oraz usunąć lub zmienić prowadzące do nich linki wewnętrzne, aby czytelnik nie trafiał w ślepy zaułek.

Wyłączenie z wyników, czyli znacznik noindex

Część podstron powinna zostać w serwisie, ale nie powinna być widoczna w wyszukiwarce: podziękowanie po wysłaniu formularza, wewnętrzne archiwa, strony tagów. Do tego służy znacznik umieszczany w części nagłówkowej strony:

<meta name="robots" content="noindex">

W WordPressie nie trzeba wpisywać go ręcznie, ponieważ wtyczki SEO mają odpowiedni przełącznik przy każdym wpisie i dla całych typów stron. Ważne zastrzeżenie: strona z takim znacznikiem nie może być jednocześnie zablokowana w pliku robots.txt. Robot, który nie ma dostępu do strony, nie odczyta znacznika, a dokumentacja Google wprost odradza używanie pliku robots.txt do ukrywania stron w wynikach.

Narzędzie do usuwania w Search Console

Search Console zawiera „Narzędzie do usuwania” z kartą „Tymczasowe usunięcia” i przyciskiem „Nowa prośba”. Pozwala ono szybko ukryć adres w wynikach, zwykle w ciągu około doby, ale wyłącznie na mniej więcej 6 miesięcy. Nie usuwa strony z indeksu trwale i nie zastępuje żadnego z dwóch opisanych wyżej sposobów.

Narzędzie ma sens w sytuacjach pilnych, gdy w wynikach widać treść, która nie powinna tam pozostać ani dnia dłużej. Przy zwykłych porządkach nie jest potrzebne. Wystarczy usunąć treść lub dodać znacznik noindex i poczekać na ponowną wizytę robota.

Niezależnie od wybranego sposobu usuwanie radzę prowadzić partiami, a nie jednego dnia dla całej listy. Po każdej partii należy odczekać kilka tygodni i sprawdzić wyniki pozostałych stron. Gdyby okazało się, że któraś z usuniętych podstron była jednak potrzebna, łatwo ustalić, która, i przywrócić ją z kopii.

Po czym poznać, że porządki zadziałały, i co zrobić, gdy efektu nie widać?

Skutków nie ocenia się następnego dnia. Dokumentacja Google podaje, że część zmian bywa widoczna po kilku dniach, ale potwierdzenie, że witryna jako całość dostarcza lepszych treści, może zająć systemom kilka miesięcy. Rozsądny pierwszy przegląd przypada po czterech do sześciu tygodniach, a właściwa ocena po kwartale.

W arkuszu należy zapisać dzień wykonania każdej decyzji. Bez tego nie da się później ustalić, która zmiana wywołała który skutek. O powodzeniu świadczą następujące oznaki:

• poprawione podstrony zyskują wyświetlenia i kliknięcia w porównaniu z takim samym okresem przed zmianą,
• strona docelowa po połączeniu przejmuje zapytania, na które wcześniej pojawiały się stare adresy,
• stare adresy przechodzą w raporcie „Indeksowanie stron” do powodu „Strona zawierająca przekierowanie”, a usunięte do „Nie znaleziono (404)”,
• maleje liczba adresów ze statusem „Strona zeskanowana, ale jeszcze niezindeksowana”,
• łączna liczba kliknięć w serwisie nie spada, mimo że podstron jest mniej.

Jeżeli powód niezindeksowania został naprawiony, w szczegółach danego problemu w raporcie „Indeksowanie stron” można kliknąć „Sprawdź poprawkę”. Google sprawdza wtedy zgłoszone adresy ponownie. Według pomocy Search Console trwa to zazwyczaj do 2 tygodni, czasem dłużej.

Poprawiona strona nadal nie ma ruchu

Najpierw trzeba sprawdzić w narzędziu do sprawdzania adresów URL, czy Google widział już nową wersję. Jeżeli tak, a wyników brak po kilku miesiącach, tekst zapewne nadal nie odpowiada na pytania czytelników lepiej niż konkurencyjne strony albo w serwisie wciąż istnieje druga podstrona o tym samym temacie. Wraca się wtedy do listy zapytań i do pytań z dokumentu o samodzielnej ocenie treści.

Po połączeniu ruch spadł

Krótkie wahania po połączeniu są zwyczajne. Jeżeli spadek się utrzymuje, należy kolejno sprawdzić, czy przekierowania działają i mają charakter trwały, czy prowadzą do właściwej strony, a nie do strony głównej, oraz czy do tekstu docelowego rzeczywiście przeniesiono fragmenty, które przyciągały czytelników na starych adresach. Najczęstszą przyczyną jest pominięcie przy łączeniu części, na którą stary wpis miał najwięcej zapytań.

Po usunięciu spadła widoczność innych stron

Taki skutek oznacza zwykle, że usunięta podstrona pełniła funkcję, której nie było widać w danych: linkowała do ważnych stron ofertowych albo sama miała linki z zewnątrz. Należy przywrócić ją z kopii zapasowej pod tym samym adresem, a następnie zdecydować ponownie, tym razem o poprawie lub połączeniu.

Jakich błędów unikać podczas porządkowania treści?

Większość szkód, jakie widzę po samodzielnych porządkach, wynika z kilku powtarzających się pomyłek. Każdej da się uniknąć, jeżeli zna się ją z góry.

• Usuwanie według jednego progu, na przykład „wszystko, co ma mniej niż dziesięć kliknięć”. Liczba bez oceny treści i funkcji strony prowadzi do usuwania podstron potrzebnych klientom.
• Ocenianie na podstawie zbyt krótkiego okresu. Trzy miesiące danych nie pokazują sezonowości.
• Przekierowywanie wszystkich likwidowanych adresów na stronę główną zamiast na rzeczywisty odpowiednik.
• Blokowanie niechcianych podstron w pliku robots.txt w przekonaniu, że znikną z wyników. Plik ten ogranicza dostęp robota, a nie obecność adresu w indeksie.
• Zmiana adresów przy okazji poprawiania treści, bez przekierowań ze starych.
• Zmienianie samej daty publikacji bez zmiany tekstu.
• Pozostawienie w menu, w stopce i w treściach linków do adresów, które już nie istnieją.
• Praca bez kopii zapasowej i bez arkusza, w którym zapisano, co, kiedy i dlaczego zostało zmienione.

Osobnym błędem jest traktowanie porządków jako jednorazowej akcji. Słabe treści narastają stale, dlatego rozsądnie jest wracać do arkusza raz na pół roku i od razu przy publikacji każdego nowego tekstu sprawdzać, czy w serwisie nie ma już podstrony o tym samym temacie. Lepiej rozbudować istniejącą stronę niż tworzyć kolejną. Pomaga w tym także przemyślany układ odnośników między podstronami: dobre teksty powinny być dostępne z menu i z powiązanych stron, a nie tylko z archiwum bloga.

Najczęstsze pytania

Czy usunięcie słabych treści podniesie pozycje pozostałych stron?

Nie ma takiej gwarancji. Dokumentacja Google dopuszcza, że usunięcie nieprzydatnych treści może pomóc dobrym treściom w tej samej witrynie, ale jednocześnie nazywa usuwanie ostatecznością i zastrzega, że żadnych zmian pozycji nie można obiecać. Trwałą poprawę przynosi przede wszystkim podniesienie jakości tego, co zostaje.

Ile kliknięć musi mieć podstrona, żeby ją zostawić?

Nie istnieje jedna liczba właściwa dla każdego serwisu. Strona z cennikiem niszowej usługi może mieć kilka wejść miesięcznie i przynosić zlecenia, a wpis z setkami wejść może nie mieć z ofertą nic wspólnego. Kliknięcia są punktem wyjścia do oceny, a rozstrzyga przydatność treści dla klientów firmy.

Lepiej użyć przekierowania 301 czy pozwolić stronie zwracać 404?

Przekierowanie stosuje się wtedy, gdy w serwisie istnieje strona, która rzeczywiście zastępuje usuwaną treść. Jeżeli takiej strony nie ma, uczciwszym i poprawnym rozwiązaniem jest kod 404 lub 410. Przekierowanie do niezwiązanej strony wprowadza czytelnika w błąd i nie przenosi żadnej wartości.

Czy stare wpisy na blogu szkodzą tylko dlatego, że są stare?

Nie. Wiek tekstu nie jest wadą, jeżeli informacje pozostają prawdziwe i przydatne. Szkodzi nieaktualność: nieobowiązujące przepisy, stare ceny, usługi, których firma już nie świadczy. Taki wpis należy zaktualizować, a jeżeli temat stracił sens, połączyć go z innym lub usunąć.

Co zrobić ze stronami tagów i kategorii, na których jest po jednym wpisie?

Najpierw warto ograniczyć liczbę tagów do tych, które rzeczywiście grupują kilka tekstów, a zbędne usunąć w panelu. Archiwa, które zostają, lecz nie mają własnej wartości dla czytelnika z wyszukiwarki, można wyłączyć z indeksowania przełącznikiem we wtyczce SEO. Kategorie z opisem i kilkoma dobrymi wpisami zwykle zasługują na pozostawienie.

Jak długo trzeba utrzymywać przekierowania ze starych adresów?

Dokumentacja Google zaleca stosowanie przekierowań trwałych tylko wtedy, gdy zmiana nie będzie cofana, więc najbezpieczniej traktować je jako stały element serwisu. Usunięcie przekierowania po krótkim czasie sprawia, że stary adres znów zwraca błąd, a linki prowadzące do niego z innych serwisów przestają działać.

Czy teksty przygotowane z pomocą automatycznych narzędzi trzeba usunąć?

Sam sposób powstania tekstu nie przesądza o decyzji. Google ostrzega przed rozbudowaną automatyzacją służącą do tworzenia treści na wiele tematów bez wartości dla czytelnika. Jeżeli taki tekst został sprawdzony przez osobę znającą temat, jest prawdziwy i pomocny, może zostać. Jeżeli nie wnosi nic ponad streszczenie cudzych stron, podlega tej samej ocenie co każda inna słaba treść.

Od czego zacząć w serwisie, który ma kilkaset podstron?

Od podziału na typy: strony ofertowe, wpisy na blogu, archiwa tworzone automatycznie. Strony ofertowe ocenia się pojedynczo i w pierwszej kolejności, ponieważ od nich zależy sprzedaż. Archiwa rozstrzyga się jedną decyzją dla całego typu, a wpisy przegląda partiami, zaczynając od tych, które nie mają żadnych wyświetleń.

Brak czasu albo ochoty, żeby zająć się tym samodzielnie?

Porządkowanie treści wymaga cierpliwości i kilku spokojnych dni, a w firmie zwykle brakuje jednego i drugiego. Mogę przeprowadzić całość od początku do końca: zebrać listę wszystkich podstron wraz z danymi, ocenić każdą z nich, zaproponować decyzje do akceptacji, poprawić i połączyć teksty, ustawić przekierowania, uporządkować mapę witryny i linki wewnętrzne, a po kilku tygodniach sprawdzić wyniki i przedstawić je w zrozumiałej formie.

Wystarczy zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl i podać adres strony. Odpowiem, od czego w danym serwisie należałoby zacząć i ile pracy to oznacza.