Długi tekst bez śródtytułów czyta się jak umowę drobnym drukiem: nie wiadomo, gdzie zaczyna się odpowiedź na pytanie, z którym czytelnik przyszedł. Tekst z nagłówkami ustawionymi przypadkowo wygląda lepiej, ale działa niewiele sprawniej. Większość osób najpierw przebiega stronę wzrokiem i dopiero po śródtytułach ocenia, czy opłaca się czytać dalej.
Ta instrukcja jest przeznaczona dla właścicieli firm, którzy sami piszą teksty na stronę albo odbierają je od wykonawcy i chcą umieć ocenić, czy struktura jest poprawna. Nie wymaga znajomości programowania. Wystarczy przeglądarka i dostęp do panelu, w którym edytuje się treść.
Po lekturze czytelnik będzie umiał sprawdzić układ nagłówków na dowolnej podstronie, zaplanować H2 i H3 przed napisaniem tekstu, ustawić je w WordPressie i naprawić najczęstsze błędy. Będzie też wiedział, czego Google rzeczywiście oczekuje od nagłówków, a co jest tylko powtarzanym od lat mitem.
Po czym rozpoznać, że struktura nagłówków nie działa?
Najprostszy test trwa kilkanaście sekund. Trzeba przeczytać same nagłówki, od góry do dołu, pomijając całą resztę. Jeżeli po tej lekturze wiadomo, o czym jest tekst i w której części znajduje się odpowiedź na konkretne pytanie, struktura spełnia zadanie. Jeżeli nagłówki brzmią jak „Wstęp”, „Informacje”, „Więcej” i „Zakończenie”, czytelnik nie dostaje żadnej wskazówki.
Drugi sygnał to wygląd. Gdy na jednej podstronie śródtytuły tej samej rangi mają różną wielkość albo mały podpunkt jest większy od tytułu całej części, zwykle oznacza to, że poziomy nagłówków dobierano według rozmiaru liter, a nie według znaczenia.
W praktyce najczęściej widzę kilka powtarzających się objawów. Każdy z nich da się wychwycić bez żadnego narzędzia.
- Na stronie nie ma ani jednego H2, a rolę śródtytułów pełnią pogrubione akapity.
- Po H2 od razu pojawia się H4 albo H5, bo ktoś szukał mniejszej czcionki.
- Nagłówkami oznaczono elementy szablonu: hasło w stopce, tytuł formularza, napis nad numerem telefonu.
- Kilka kolejnych nagłówków zaczyna się tymi samymi słowami i różni jedną końcówką.
- Pod nagłówkiem znajduje się jedno zdanie, a zaraz po nim następny nagłówek.
- Nagłówek obiecuje coś innego, niż zawiera akapit pod nim.
Żaden z tych objawów nie jest powodem do niepokoju o widoczność całej witryny. Każdy z nich utrudnia jednak czytanie, a część zamyka drogę osobom korzystającym z czytników ekranu, które poruszają się po stronie właśnie od nagłówka do nagłówka.
Co o nagłówkach mówi dokumentacja Google?
Wokół nagłówków narosło wiele sztywnych reguł, których w oficjalnych materiałach Google po prostu nie ma. Dlatego przed zabraniem się do poprawek dobrze jest oddzielić fakty od przyzwyczajeń branży.
W podstawowym dokumencie Google o optymalizacji witryn pod kątem wyszukiwarek zalecenie brzmi krótko: dłuższe treści należy podzielić na akapity i sekcje oraz dodać nagłówki, które ułatwiają użytkownikom poruszanie się po stronach. Uzasadnieniem jest wygoda czytelnika, a nie mechanizm rankingowy.
W tym samym dokumencie, w części „Na czym według nas nie warto się skupiać”, znajduje się punkt „Liczba i kolejność nagłówków”. Google pisze w nim, że uporządkowanie nagłówków w kolejności semantycznej świetnie sprawdza się w przypadku czytników ekranu, ale z perspektywy wyszukiwarki nie ma znaczenia, że są użyte w niewłaściwej kolejności. Dodaje też, że nie istnieje magiczna, idealna liczba nagłówków na stronie.
Z tych dwóch fragmentów wynikają trzy praktyczne wnioski. Po pierwsze, nie ma sensu liczyć nagłówków ani dopasowywać ich liczby do długości tekstu według wzoru. Po drugie, pojedynczy przeskok poziomu nie jest błędem, za który wyszukiwarka obniża ocenę strony. Po trzecie, porządek nadal trzeba zachować, tylko z innego powodu: dla ludzi, w tym dla osób, które stronę słyszą, a nie widzą.
Jest jeszcze jeden dokument, o którym rzadko się pamięta. W materiale Google o tworzeniu treści przydatnych i rzetelnych wśród pytań do samodzielnej oceny pojawiają się dwa dotyczące tytułów: czy główny nagłówek lub tytuł strony zawiera opisowe, pomocne podsumowanie treści oraz czy nie jest przekoloryzowany albo zbyt szokujący. Te same pytania radzę zadawać przy każdym śródtytule.
Uważam, że uczciwie jest powiedzieć to wprost: samo poprawienie nagłówków nie przesunie strony w wynikach. Dobra struktura sprawia natomiast, że tekst jest czytany do końca, łatwiej znaleźć w nim odpowiedź i łatwiej go rozbudowywać. To są korzyści realne, tylko pośrednie.
Czym różni się H2 od H3 i jak wygląda poprawna hierarchia?
Język HTML przewiduje sześć poziomów nagłówków, od <h1> do <h6>. Numer nie oznacza wielkości liter, tylko rangę w układzie tekstu. Najłatwiej porównać to do spisu treści w książce: tytuł, rozdziały, podrozdziały.
H1 to tytuł całej podstrony. Mówi, czego dotyczy cała treść, i w zwykłym tekście występuje raz. Zasady jego pisania opisałem osobno w tekście o tym, ile może być nagłówków H1 i co powinny zawierać, dlatego tutaj zajmuję się poziomami niższymi.
H2 otwiera główną część tekstu. Każdy H2 powinien odpowiadać na jedno wyraźne pytanie albo opisywać jedno zadanie. Jeżeli dwie części dałoby się zamienić miejscami bez szkody dla sensu, zwykle obie są poprawnie pomyślanymi H2.
H3 dzieli na mniejsze kawałki treść jednego H2. Nie istnieje samodzielnie: zawsze należy do H2, który stoi nad nim. Jeżeli H3 nie rozwija tematu swojego H2, to znak, że powinien być osobnym H2 albo trafił w złe miejsce.
Poziomy H4, H5 i H6 działają tak samo, tylko głębiej. W tekstach firmowych, ofertowych i blogowych są potrzebne rzadko. Jeśli w artykule pojawia się H4, radzę najpierw sprawdzić, czy część nie rozrosła się tak, że lepiej wydzielić z niej nowy H2.
Poprawna hierarchia w tekście o remoncie łazienki mogłaby wyglądać następująco. Wcięcia pokazują, co do czego należy.
H1: Remont łazienki w bloku. Od czego zacząć?
H2: Ile trwa remont małej łazienki?
H2: Jakie prace wykonać w pierwszej kolejności?
H3: Instalacja wodna i kanalizacyjna
H3: Instalacja elektryczna
H3: Płytki i fugi
H2: Kiedy potrzebna jest zgoda wspólnoty?
H2: Najczęstsze pytania
H3: Czy można zamienić wannę na prysznic?
W tym układzie nie ma żadnego przeskoku: po H1 jest H2, po H2 może być kolejny H2 albo H3. Powrót z H3 do H2 jest oczywiście poprawny, bo oznacza początek nowej części. Błędem jest jedynie zejście w dół o więcej niż jeden stopień.
Jak sprawdzić obecną strukturę nagłówków na stronie?
Zanim cokolwiek zostanie zmienione, trzeba zobaczyć stan faktyczny. To, co na ekranie wygląda jak nagłówek, w kodzie bywa zwykłym akapitem, a niepozorny napis w stopce może się okazać H2. Są trzy sposoby sprawdzenia, od najprostszego do najdokładniejszego.
Sprawdzenie w przeglądarce, bez dodatków
Ten sposób działa na każdej stronie, także cudzej, i nie wymaga instalowania niczego. Opis dotyczy przeglądarki Chrome na komputerze.
- Otwarcie sprawdzanej podstrony w przeglądarce.
- Kliknięcie prawym przyciskiem myszy dokładnie w tekst, który wygląda jak śródtytuł, i wybranie polecenia „Zbadaj”.
- W panelu, który się otworzy, podświetlony zostaje fragment kodu. Na początku wiersza widać nazwę znacznika, na przykład
<h2>,<h3>albo<p>. - Powtórzenie tej czynności dla każdego kolejnego śródtytułu i zapisanie wyników na kartce albo w notatniku, w kolejności występowania na stronie.
- Na koniec trzeba w ten sam sposób kliknąć napisy w nagłówku strony, w panelu bocznym i w stopce, aby upewnić się, że szablon nie oznacza ich jako nagłówków.
Szybsza odmiana tego sposobu to polecenie „Wyświetl źródło strony” z tego samego menu i wyszukanie w otwartym kodzie ciągów <h1, <h2 oraz <h3 skrótem Ctrl+F. Liczba trafień od razu pokazuje, ile nagłówków każdego poziomu jest na stronie.
Sprawdzenie w edytorze WordPressa
W edytorze blokowym WordPressa układ nagłówków widać na jednej liście. Na górnym pasku edytora znajduje się przycisk „Przegląd dokumentu”. Po jego kliknięciu otwiera się panel z dwiema zakładkami: „Widok listy” oraz „Konspekt”.
Zakładka „Konspekt” pokazuje wszystkie nagłówki wpisu w kolejności, razem z ich poziomami, a do tego liczbę znaków, słów i szacowany czas czytania. Przeskok poziomu albo pusty nagłówek widać tam natychmiast, bez przewijania całego tekstu.
Konspekt obejmuje jednak tylko treść wpisu. Nagłówków dodanych przez szablon, na przykład w stopce, tam nie będzie, dlatego ten sposób dobrze jest łączyć z pierwszym.
Sprawdzenie tego, co widzi Google
Na stronach, które budują treść skryptami, kod widoczny w przeglądarce może się różnić od tego, co odczytał robot. Pewność daje Google Search Console.
- Zalogowanie się do Google Search Console i wybranie właściwej usługi.
- Wklejenie pełnego adresu podstrony w pole „Sprawdź dowolny URL” na górze ekranu i zatwierdzenie klawiszem Enter.
- Po wyświetleniu wyniku należy kliknąć „Wyświetl przeskanowaną stronę”.
- W otwartym panelu z kodem HTML trzeba wyszukać nagłówki tak samo jak w źródle strony i porównać je z listą zapisaną wcześniej.
Jeżeli nagłówki są w przeglądarce, a nie ma ich w kodzie pokazanym przez Search Console, problem leży w sposobie wczytywania treści i wymaga pracy programisty. To sytuacja rzadka, ale przy stronach opartych na rozbudowanych skryptach lepiej ją wykluczyć na początku.
Kto woli nie zajmować się tym samodzielnie, może zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl. Przejrzę wskazane podstrony, spiszę ich obecną strukturę nagłówków i przygotuję poprawiony układ H2 i H3 gotowy do wprowadzenia.
Jak zaplanować nagłówki, zanim powstanie tekst?
Najlepsze struktury powstają przed pisaniem, a nie po nim. Gdy nagłówki dopisuje się do gotowego tekstu, zwykle tylko dzielą go na równe porcje. Gdy powstają najpierw, wymuszają odpowiedź na pytanie, co czytelnik właściwie chce wiedzieć.
Poniższa kolejność sprawdza się zarówno przy wpisie na blog, jak i przy stronie usługi.
- Zapisanie jednym zdaniem, z jakim problemem czytelnik trafia na stronę i co ma umieć albo wiedzieć po lekturze. To zdanie będzie miarą dla każdego nagłówka.
- Wypisanie wszystkich pytań, które czytelnik zadałby po kolei, gdyby rozmawiał ze specjalistą. Na tym etapie nie należy ich oceniać ani skracać.
- Połączenie pytań o to samo i usunięcie tych, które nie służą celowi z punktu pierwszego. Zwykle zostaje od pięciu do dziesięciu głównych pytań. To przyszłe H2.
- Ułożenie H2 w kolejności, w jakiej czytelnik potrzebuje odpowiedzi: najpierw rozpoznanie sytuacji, potem przyczyny, potem działanie, na końcu wątpliwości.
- Rozpisanie pod każdym H2 dwóch do czterech podpunktów tam, gdzie odpowiedź ma kilka odrębnych części. To przyszłe H3. Jeżeli pod H2 wypada tylko jeden podpunkt, H3 jest zbędny.
- Przeczytanie samych nagłówków na głos. Układ jest gotowy, gdy brzmi jak sensowny spis treści i nie ma w nim dwóch pozycji o tym samym.
Skąd brać pytania do punktu drugiego? Z rozmów z klientami, z wiadomości przychodzących na firmową skrzynkę i z samej wyszukiwarki. Dobrym źródłem jest blok pytań wyświetlany w wynikach, o którym piszę w tekście o tym, jak sekcję „Podobne pytania” zamienić w plan treści.
Przy planowaniu trzeba pilnować jednej granicy. Jeżeli lista H2 zaczyna obejmować dwa różne tematy, na przykład montaż i serwis, lepiej przygotować dwie podstrony niż jedną bardzo długą. Jedna podstrona powinna odpowiadać na jedną potrzebę.
Jak formułować nagłówki, żeby czytelnik chciał czytać dalej?
Dobry nagłówek zapowiada dokładnie to, co jest pod nim. Czytelnik, który przeskoczył od razu do trzeciej części, powinien po samym śródtytule wiedzieć, czy trafił we właściwe miejsce.
Konkret zamiast etykiety
Nagłówek „Koszty” jest etykietą. Nagłówek „Od czego zależy koszt wymiany okien?” jest zapowiedzią odpowiedzi. Różnica polega na tym, że drugi da się zrozumieć bez znajomości reszty strony, także wtedy, gdy pojawi się sam, na przykład w spisie treści.
Sprawdza się forma pytania, które czytelnik sam by zadał, oraz forma zadania: „Jak przygotować pokój do malowania?”. Nie każdy nagłówek musi być pytaniem. Ważne, aby nie był zagadką.
Słowa, których używa klient
W nagłówkach powinny się znaleźć określenia, których używają klienci, a nie wyłącznie nazewnictwo branżowe. Jeżeli klienci mówią „pompa ciepła do domu”, a firma pisze „rozwiązania grzewcze”, nagłówek mija się z czytelnikiem.
Nie oznacza to umieszczania tej samej frazy w każdym śródtytule. Powtarzanie jej w pięciu nagłówkach z rzędu wygląda sztucznie i niczego nie daje. Wystarczy, że temat strony jest jasny z H1, a H2 i H3 naturalnie nazywają kolejne zagadnienia, często z użyciem bliskoznacznych określeń.
Długość i forma zapisu
Nagłówek powinien mieścić się w jednym, najwyżej dwóch wierszach na ekranie telefonu. Pełne, rozbudowane zdanie złożone lepiej przenieść do akapitu, a w nagłówku zostawić jego sedno.
Na końcu nagłówka nie stawia się kropki. Znak zapytania jest poprawny. Nie należy pisać całych nagłówków wielkimi literami ani kończyć ich wykrzyknikami, bo utrudnia to czytanie i wygląda jak krzyk.
Zgodność z treścią
Akapit zaraz pod nagłówkiem powinien od razu zaczynać odpowiedź. Jeżeli pod pytaniem „Ile trwa realizacja?” pierwsze trzy zdania opowiadają o historii firmy, czytelnik uzna, że odpowiedzi nie ma, i wróci do wyników wyszukiwania.
Radzę stosować prostą kontrolę: pod każdym H2 pierwsze zdanie ma dać się przeczytać jako krótka odpowiedź na nagłówek. Szczegóły, wyjątki i przykłady idą dalej.
Jak ustawić H2 i H3 w WordPressie?
W edytorze blokowym WordPressa nagłówki tworzy się blokiem „Nagłówek”. Tytuł wpisu, wpisywany w osobnym polu na górze, jest zwykle wyświetlany przez motyw jako H1, dlatego w treści zaczyna się od poziomu H2. Zależy to jednak od motywu i szablonu strony, więc po publikacji dobrze jest to potwierdzić sposobem opisanym wcześniej.
- Ustawienie kursora w miejscu, w którym ma się pojawić śródtytuł, i kliknięcie przycisku ze znakiem plusa, który otwiera listę bloków.
- Wybranie bloku „Nagłówek” i wpisanie treści śródtytułu.
- Na pasku narzędzi nad blokiem należy ustawić poziom. Dla głównych części tekstu ma to być H2, dla podpunktów H3.
- Jeżeli nagłówek powstał wcześniej jako zwykły, pogrubiony akapit, trzeba zaznaczyć ten akapit i przekształcić go w blok „Nagłówek”, a potem zdjąć pogrubienie.
- Po ustawieniu wszystkich nagłówków trzeba kliknąć „Przegląd dokumentu”, przejść do zakładki „Konspekt” i przeczytać cały układ od góry do dołu.
- Zapisanie zmian, otwarcie opublikowanej strony i sprawdzenie na telefonie, czy śródtytuły wyraźnie różnią się od tekstu i od siebie nawzajem.
Osoby, które piszą dużo, mogą skorzystać ze skrótu opisanego w dokumentacji WordPressa. W nowym, pustym wierszu wpisuje się dwa znaki ## i spację, a edytor tworzy nagłówek H2. Trzy znaki ### i spacja dają H3.
W kreatorach stron, takich jak Bricks, Elementor czy Oxygen, zasada jest ta sama, zmienia się tylko miejsce. Element nagłówka ma w ustawieniach pole wyboru znacznika HTML. Przy każdym nagłówku trzeba to pole sprawdzić, bo po skopiowaniu elementu z innej części strony znacznik zostaje taki, jaki był w oryginale.
Co zrobić, gdy H2 jest za duży albo za mały?
To najczęstsza przyczyna nieporządku w strukturze. Ktoś uznaje, że H2 wygląda zbyt masywnie, i wybiera H4, bo jest mniejszy. Poziom nagłówka został w ten sposób użyty do zmiany wyglądu, a do tego nie służy.
Właściwe rozwiązanie to zmiana wielkości czcionki przy zachowaniu poziomu. W bloku „Nagłówek” rozmiar ustawia się w panelu bocznym z ustawieniami bloku, w części dotyczącej typografii. Jeżeli wszystkie H2 w serwisie są za duże, lepiej poprawić to raz, w ustawieniach stylów motywu, niż ręcznie przy każdym wpisie.
Odnośniki do konkretnej części tekstu
Blok „Nagłówek” ma w panelu bocznym, w części „Zaawansowane”, pole „Kotwica HTML”. Wpisane tam krótkie słowo bez spacji i polskich znaków, na przykład cennik, pozwala utworzyć odnośnik prowadzący wprost do tej części strony. Adres takiego odnośnika kończy się znakiem # i tym słowem.
Kotwice przydają się przy spisie treści na początku długiego tekstu i przy odsyłaniu klienta do konkretnej odpowiedzi. Raz ustawionej kotwicy lepiej później nie zmieniać, bo odnośniki, które już do niej prowadzą, przestaną przewijać stronę we właściwe miejsce.
Jakie błędy w nagłówkach zdarzają się najczęściej i jak je naprawić?
Każdy z poniższych błędów ma inną przyczynę i inną naprawę. Radzę zacząć od tych, które dotyczą całego serwisu, bo jedna poprawka w szablonie porządkuje wtedy wszystkie podstrony naraz.
Pogrubiony akapit zamiast nagłówka
Przyczyną jest zwykle wklejanie tekstu z edytora, w którym śródtytuły były tylko pogrubione. Dla oka efekt jest podobny, ale w kodzie to zwykły akapit, więc czytnik ekranu nie pokaże go na liście nagłówków, a spis treści go pominie. Naprawa polega na przekształceniu każdego takiego akapitu w nagłówek właściwego poziomu.
Przeskok poziomów
Przejście z H2 od razu do H4 bierze się z dobierania poziomu według wyglądu. Naprawa: zmiana poziomu na H3 i ustawienie rozmiaru czcionki w stylach. Po poprawce konspekt wpisu powinien schodzić w dół zawsze tylko o jeden stopień.
Nagłówki w elementach szablonu
Napisy takie jak „Kontakt”, „Zapisz się do newslettera” czy „Ostatnie wpisy” bywają w motywach oznaczone jako H2 lub H3 i powtarzają się na każdej podstronie. Zaburzają układ i mieszają się z nagłówkami treści. Jeżeli motyw pozwala zmienić znacznik tytułów widżetów i stopki, lepiej ustawić je jako zwykły tekst albo akapit. Gdy takiej opcji nie ma, zmianę powinna wykonać osoba opiekująca się motywem, najlepiej w motywie potomnym, aby aktualizacja jej nie cofnęła.
Kilka równorzędnych, dużych tytułów na górze strony
Na stronach głównych często widać duży slogan, pod nim drugi duży napis i dopiero niżej właściwy tytuł. Dokumentacja Google dotycząca linków z tytułami opisuje to jako typowy problem: gdy na stronie jest więcej niż jeden duży, widoczny nagłówek, nie wiadomo, który tekst jest głównym tytułem. Naprawa polega na tym, aby jeden tytuł był wyraźnie najważniejszy i oznaczony jako H1, a pozostałe napisy miały niższy poziom albo były zwykłym tekstem.
Nagłówek bez treści pod spodem
H2, pod którym jest jedno zdanie, a zaraz po nim trzy H3 z jednym zdaniem każdy, to struktura pusta. Wygląda na uporządkowaną, ale czytelnik przewija same tytuły. W takiej sytuacji należy albo rozwinąć treść, albo połączyć podpunkty w jeden akapit lub listę i usunąć zbędne H3.
Obrazek w roli nagłówka
Tytuł części zapisany na grafice jest dla wyszukiwarki i czytnika ekranu obrazem, a nie tekstem. Jeżeli projekt wymaga ozdobnego napisu, nagłówek powinien być prawdziwym tekstem ułożonym na tle, a nie plikiem graficznym. Tam, gdzie jest to niemożliwe, grafika musi mieć przynajmniej tekst alternatywny powtarzający treść napisu.
Te same nagłówki na wielu podstronach
Na stronach usług budowanych z jednego wzoru nagłówki bywają identyczne wszędzie: „Opis usługi”, „Jak pracujemy”, „Kontakt”. Czytelnikowi nic to nie mówi, a podstrony stają się trudne do odróżnienia. Każdy nagłówek powinien nazywać konkretną usługę, której dotyczy. Jeżeli przy okazji okaże się, że dwie podstrony odpowiadają na to samo pytanie, trzeba rozważyć ich połączenie.
Jak nagłówki wpływają na to, co widać w wynikach Google?
Nagłówki nie są wyświetlane w wynikach wprost, ale wyszukiwarka z nich korzysta. Najlepiej udokumentowany przypadek dotyczy linku z tytułem, czyli niebieskiego tytułu wyniku.
Google podaje listę źródeł, z których automatycznie ustala ten tytuł. Na pierwszym miejscu jest treść elementu <title>, a zaraz po niej główny tytuł widoczny na stronie, elementy nagłówka takie jak <h1> oraz inne treści, które są duże i dobrze widoczne. Oznacza to, że gdy tytuł strony jest pusty, powtarzalny albo niezgodny z treścią, wyszukiwarka może sięgnąć po nagłówek.
W tej samej dokumentacji Google zaleca, aby było oczywiste, który tekst jest głównym tytułem strony, czyli aby różnił się od innych tekstów i był najbardziej widoczny. To kolejny argument za tym, żeby H2 i H3 nie konkurowały wyglądem z H1.
W praktyce tytuł strony i nagłówki powinny mówić o tym samym, choć nie muszą brzmieć identycznie. Jak napisać sam tytuł i opis, wyjaśniam w osobnym tekście o tym, jak przygotować tytuł i opis strony do Google.
Przejrzysty podział na części pomaga również przy linkowaniu między podstronami. Gdy każda część ma własny, opisowy nagłówek i kotwicę, łatwiej wskazać czytelnikowi dokładne miejsce z odpowiedzią. Sposób układania takich odnośników opisałem w tekście o tym, jak ułożyć linkowanie wewnętrzne w serwisie.
Nie należy natomiast oczekiwać, że odpowiednio sformułowany nagłówek zapewni wyróżniony fragment albo dodatkowe odnośniki pod wynikiem. O takich elementach decyduje wyszukiwarka automatycznie i nie ma ustawienia, które by je gwarantowało. Jasna struktura jedynie ułatwia zrozumienie, co jest na stronie.
Po czym poznać, że poprawki zadziałały, i co zrobić, gdy nie zadziałały?
Efekt porządkowania nagłówków sprawdza się na trzech poziomach: w kodzie, w oczach czytelnika i w wyszukiwarce. Każdy wymaga innej cierpliwości.
Kontrola techniczna zaraz po zmianie
Po zapisaniu zmian trzeba powtórzyć sprawdzenie w przeglądarce opisane wcześniej i porównać wynik z planem. Lista nagłówków odczytana ze strony ma być taka sama jak lista zaplanowana, bez dodatkowych pozycji z szablonu i bez przeskoków.
Jeżeli strona korzysta z pamięci podręcznej, starą wersję widać czasem jeszcze przez pewien czas. W takiej sytuacji należy wyczyścić pamięć podręczną we wtyczce lub w panelu hostingu i otworzyć stronę w oknie incognito.
Kontrola czytelności
Najlepszym testem jest poproszenie osoby spoza firmy o znalezienie na stronie odpowiedzi na jedno konkretne pytanie. Jeżeli trafia do właściwej części po samych nagłówkach, układ działa. Jeżeli czyta wszystko od początku, nagłówki nadal są zbyt ogólne.
Kontrola w Google Search Console
Po większych zmianach treści można poprosić o ponowne odczytanie strony. Służy do tego przycisk „Poproś o zindeksowanie”, dostępny po sprawdzeniu adresu w narzędziu do sprawdzania adresów URL. Google zaznacza, że uwzględnienie zmian może potrwać od kilku dni do kilku tygodni, a wielokrotne wysyłanie tej samej prośby niczego nie przyspiesza.
W raporcie „Skuteczność” dobrze jest po kilku tygodniach porównać kliknięcia i wyświetlenia poprawionej podstrony z okresem sprzed zmian. Trzeba przy tym pamiętać, że na wynik wpływa wiele czynników naraz, więc samej zmianie nagłówków nie da się przypisać całej różnicy.
Gdy po poprawkach nic się nie zmienia
Jeżeli nagłówki są uporządkowane, a strona nadal nie spełnia oczekiwań, przyczyna leży gdzie indziej. Najczęściej chodzi o samą treść: tekst nie odpowiada na pytanie, z którym przychodzi czytelnik, albo robi to gorzej niż strony widoczne wyżej. Wtedy należy wrócić do planu i sprawdzić, czy lista H2 rzeczywiście pokrywa potrzeby odbiorcy.
Zdarza się też, że w konspekcie wszystko jest poprawne, a na opublikowanej stronie pojawiają się dodatkowe nagłówki. Dodaje je wtedy motyw, wtyczka ze spisem treści albo blok z powiązanymi wpisami. Trzeba je odnaleźć poleceniem „Zbadaj” i zmienić ustawienia elementu, który je tworzy.
Jednej rzeczy radzę unikać: przebudowywania nagłówków co kilka tygodni w nadziei na szybki efekt. Częste zmiany utrudniają ocenę, co faktycznie pomogło, a tekst traci spójność.
Najczęstsze pytania
Ile nagłówków H2 powinien mieć tekst?
Tyle, ile jest w nim odrębnych części. Google wprost zaznacza, że nie istnieje idealna liczba nagłówków na stronie. Praktyczna miara jest inna: jeżeli na ekranie telefonu przez kilka przewinięć nie widać żadnego śródtytułu, nagłówków jest za mało, a jeżeli pod każdym są dwa zdania, jest ich za dużo.
Czy fraza kluczowa musi być w każdym H2?
Nie. Nagłówek ma opisywać część tekstu, pod którą stoi. Gdy temat części naturalnie wymaga użycia danego określenia, powinno się ono tam znaleźć, ale powtarzanie tej samej frazy we wszystkich śródtytułach pogarsza czytelność i nie przynosi korzyści.
Czy Google obniża pozycję za złą kolejność nagłówków?
Według dokumentacji Google z perspektywy wyszukiwarki nie ma znaczenia, że nagłówki są użyte w niewłaściwej kolejności. Ta sama dokumentacja podkreśla jednak, że kolejność semantyczna jest ważna dla czytników ekranu. Porządek warto więc zachować ze względu na ludzi, a nie ze strachu przed karą.
Czy można użyć H3 bez H2?
Technicznie strona się wyświetli, ale układ traci sens, bo H3 jest z założenia podpunktem części wyższego rzędu. Jeżeli w tekście są tylko nagłówki jednego poziomu pod tytułem, powinny to być H2.
Czy nagłówek może być odnośnikiem?
Może i jest to powszechne na listach wpisów, gdzie tytuł prowadzi do pełnego tekstu. W treści artykułu lepiej umieszczać odnośniki w zdaniach, ponieważ czytelnik klikający w śródtytuł zwykle spodziewa się rozwinięcia części, a nie przejścia na inną stronę.
Czy pytania w sekcji z odpowiedziami powinny być nagłówkami?
Tak, jeśli sekcja jest częścią tekstu. Tytuł sekcji otrzymuje poziom H2, a każde pytanie poziom H3. Dzięki temu pytania pojawiają się w konspekcie i w spisie treści, a czytelnik może przejść prosto do tego, które go interesuje.
Czy zmiana nagłówków w starym tekście jest bezpieczna?
Zmiana poziomów i doprecyzowanie brzmienia nagłówków nie wiąże się z ryzykiem, o ile nie zmienia się adres strony ani sens treści. Ostrożność jest potrzebna przy kotwicach: jeżeli do części tekstu prowadzą odnośniki z innych miejsc, kotwicę należy zostawić bez zmian. Przed większą przebudową dobrze jest zachować kopię dotychczasowej wersji tekstu.
Czy nagłówki H4, H5 i H6 są w ogóle potrzebne?
W dokumentacji technicznej, regulaminach i bardzo rozbudowanych opracowaniach tak. W typowym tekście firmowym wystarczają H2 i H3. Potrzeba sięgnięcia po H4 to najczęściej sygnał, że część tekstu jest zbyt obszerna i zasługuje na własny H2 albo osobną podstronę.
Brak czasu albo ochoty, żeby zająć się tym samodzielnie?
Porządkowanie nagłówków nie jest trudne, ale przy kilkudziesięciu podstronach potrafi zająć wiele godzin, a część poprawek trzeba wykonać w szablonie, a nie w treści. Jeśli wygodniej jest oddać to komuś, kto robi to na co dzień, chętnie się tym zajmę. Sprawdzę, jak nagłówki wyglądają obecnie w kodzie i w edytorze, wskażę elementy szablonu, które niepotrzebnie są nagłówkami, zaplanuję układ H2 i H3 dla najważniejszych podstron, wprowadzę zmiany i na koniec pokażę, co dokładnie zostało poprawione.
Wystarczy zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl i podać adres strony. Odpowiem, od czego najlepiej zacząć i ile pracy to oznacza.
