W raporcie „Mapy witryn” w Google Search Console przy zgłoszonym pliku zamiast zielonego stanu „Sukces” pojawia się czerwona informacja o błędach. Właściciel firmy zwykle nie wie wtedy, czy strona przestała być widoczna w wyszukiwarce, czy to tylko drobna usterka techniczna. Komunikaty brzmią obco: „Niedozwolony adres URL”, „Błąd analizy składni”, „Nieprawidłowa data”. Tymczasem każdy z nich ma w dokumentacji Google ścisłe znaczenie i przypisany sposób naprawy, a większość da się usunąć bez pomocy programisty.
Ta instrukcja jest przeznaczona dla osób, które same opiekują się stroną firmową albo chcą wiedzieć, czego wymagać od wykonawcy. Po lekturze czytelnik będzie umiał otworzyć szczegóły błędu, odczytać nazwę komunikatu i numer wiersza, dopasować komunikat do przyczyny, poprawić plik lub ustawienia narzędzia, które go tworzy, a na końcu przesłać mapę ponownie i ocenić, czy naprawa zadziałała. Osobno opisuję sytuacje, w których błąd wraca mimo poprawek, oraz pomyłki, które najczęściej wydłużają całą sprawę.
Najważniejsze w skrócie
- Stan z błędami oznacza, że Google pobrał mapę i odczytał ją częściowo, a adresy z poprawnych wpisów i tak trafiły do kolejki indeksowania.
- Nazwę błędu i numer wiersza widać po kliknięciu wiersza mapy w raporcie „Mapy witryn” i rozwinięciu sekcji pod komunikatem.
- Adresy w mapie muszą zaczynać się dokładnie tak samo jak adres samej mapy: ten sam protokół, ta sama domena, z „www” albo bez.
- Jeden plik mapy może mieć najwyżej 50 MB po rozpakowaniu i najwyżej 50 tys. adresów, a większą mapę dzieli się i spina plikiem indeksu.
- Po poprawce należy przesłać mapę ponownie w polu „Dodaj nową mapę witryny” i poczekać na stan „Sukces” oraz nową datę w kolumnie „Ostatni odczyt”.
Po czym poznać, że mapa witryny zawiera błędy, i gdzie szukać szczegółów?
Punktem wyjścia jest raport „Mapy witryn” w Search Console. Jego główna strona pokazuje tabelę wszystkich map przesłanych przez ten raport lub przez interfejs API, a przy każdej z nich stan ostatniego żądania. Dokumentacja Google wymienia trzy możliwości: „Sukces”, czyli mapa została pobrana i odczytana bez błędów, „Nie udało się pobrać”, czyli robot w ogóle nie dostał pliku, oraz stan informujący o błędach, przy którym plik udało się pobrać i częściowo odczytać. W polskim panelu ten trzeci stan bywa zapisany jako „Zawiera błędy” albo jako informacja o liczbie błędów, ale znaczy to samo.
Rozróżnienie jest ważne, bo każdy z tych stanów wymaga innego postępowania. Jeśli mapy nie udało się pobrać, przyczyna leży w dostępie do pliku: w blokadzie, złym adresie albo awarii serwera. Tę sytuację opisuję w osobnym tekście o tym, co sprawdzić po kolei przy stanie „Nie udało się pobrać”. Gdy natomiast mapa została pobrana, ale ma błędy, problem tkwi w jej treści: w budowie pliku, w zapisie adresów, w datach albo w rozmiarze. Wtedy szuka się konkretnego wpisu, a nie przyczyn po stronie serwera.

Dobra wiadomość jest taka, że błędy w mapie rzadko oznaczają katastrofę. Według pomocy Search Console wszystkie adresy, które udało się uzyskać z poprawnych części pliku, trafiają do kolejki indeksowania. Google zapamiętuje też informacje z wcześniejszych udanych odczytów i nie „zapomina” ich po nieudanej próbie. Mapa jest poza tym tylko jedną z dróg, którymi robot poznaje adresy, obok zwykłych linków. Błędu nie należy jednak lekceważyć, bo wadliwe wpisy są pomijane, a przy poważnej usterce składni robot może nie odczytać żadnego adresu.
Szczegóły kryją się poziom niżej. Po kliknięciu wiersza z mapą otwiera się strona z informacjami o pliku i o ostatnim żądaniu. Jeśli widnieje na niej komunikat „Mapa witryny może zostać odczytana, ale zawiera błędy”, pod spodem znajduje się lista błędów. Każdą pozycję da się rozwinąć, a w rozwiniętej części Google podaje dokładniejszy opis, często z nazwą tagu i numerem wiersza, w którym wykrył problem. To właśnie nazwa błędu i numer wiersza są dwiema informacjami, które trzeba zanotować przed jakąkolwiek zmianą w pliku.
Co oznaczają najczęstsze komunikaty o błędach w mapie witryny?
Lista błędów w dokumentacji jest długa, ale w praktyce małych i średnich stron firmowych powtarza się kilka grup. Pierwsza dotyczy adresów: są zapisane w innej wersji domeny niż mapa, zawierają niedozwolone znaki albo prowadzą do stron, których robot nie może otworzyć. Druga dotyczy budowy pliku XML: brakuje tagu, tag się powtarza, deklaracja przestrzeni nazw ma literówkę. Trzecia to wartości, czyli przede wszystkim daty w złym formacie. Czwarta wiąże się z samym plikiem: jest pusty, za duży albo źle spakowany. Poniższe zestawienie pozwala szybko dopasować komunikat do przyczyny.
| Komunikat w raporcie | Co oznacza | Kierunek naprawy |
|---|---|---|
| Niedozwolony adres URL | Adres leży na wyższym poziomie niż mapa albo w innej domenie, także w innej wersji protokołu. | Ujednolicenie początku adresów z adresem mapy i przeniesienie mapy do katalogu głównego. |
| Niezgodność ścieżki | Mapa ma w adresie „www”, a wpisy go nie mają, albo odwrotnie. | Dopisanie lub usunięcie „www” we wszystkich wpisach, zgodnie z adresem mapy. |
| Nieprawidłowy URL | Adres zawiera spację, cudzysłów lub inny nieobsługiwany znak albo błąd w protokole. | Zakodowanie znaków i poprawienie literówek w adresie. |
| Błąd analizy składni | Pliku XML nie udało się przeanalizować, często przez znak & bez kodu zmiany znaczenia. | Zamiana znaków specjalnych na kody i sprawdzenie zamknięcia tagów. |
| Nieprawidłowa data | Data ma zły format lub nieistniejącą wartość. | Zapis w formacie W3C Datetime, na przykład sam rok, miesiąc i dzień. |
| Brak tagu XML | We wpisie brakuje wymaganego tagu, zwykle adresu strony. | Uzupełnienie tagu we wskazanym wierszu. |
| Zbyt wiele adresów URL | Plik zawiera ponad 50 tys. adresów. | Podział na mniejsze mapy i plik indeksu. |
| Adresy URL są niedostępne | Robot napotkał błąd przy próbie otwarcia adresu z mapy. | Kontrola adresu w narzędziu do sprawdzania adresów URL. |
Poza tabelą zostają komunikaty rzadsze, które także mają jasne znaczenie. „Nieodwiedzone adresy URL” pojawia się, gdy adres z mapy uruchamia zbyt wiele przekierowań albo jest zapisany jako względny, czyli bez domeny. „Nieobsługiwany format” oznacza najczęściej wadliwy nagłówek pliku lub cudzysłowy drukarskie wstawione przez edytor tekstu. „Wiodąca spacja” informuje, że plik zaczyna się od pustego znaku zamiast od deklaracji XML. Ten ostatni błąd według dokumentacji nie uniemożliwia przetworzenia mapy, ale usunięcie spacji porządkuje plik i wyłącza komunikat.
Osobną kategorią jest „Tymczasowy błąd”. Google wyjaśnia, że chodzi o chwilowy problem po jego stronie, który uniemożliwił przetworzenie mapy, i że zwykle nie trzeba niczego przesyłać ponownie, bo robot sam ponowi próbę. Dopiero gdy komunikat utrzymuje się po kilku godzinach, dokumentacja zaleca ponowne przesłanie mapy. Właściciele stron z filmami lub serwisów z wiadomościami mogą też zobaczyć błędy właściwe dla tych rozszerzeń, na przykład brak tytułu filmu, brak adresu miniatury albo brak tagu publikacji. Zasada naprawy jest ta sama: uzupełnia się brakujący element we wskazanym wpisie.
Jak ustalić, który wpis w pliku wywołuje błąd?
Naprawa zaczyna się od precyzyjnego ustalenia miejsca, a nie od generowania mapy od nowa. Wiele osób po zobaczeniu czerwonego stanu usuwa mapę z raportu i dodaje ją jeszcze raz, licząc na to, że komunikat zniknie. To nic nie daje, bo plik pod tym samym adresem ma tę samą treść, a robot wykryje w nim tę samą usterkę. Skuteczna kolejność jest inna: najpierw odczytanie komunikatu, potem obejrzenie wskazanego wiersza w pliku, następnie poprawka u źródła i dopiero na końcu ponowne zgłoszenie. Poniższe czynności wykonuje się w Search Console i w zwykłej przeglądarce.
- Otwarcie raportu Po zalogowaniu do Search Console i wybraniu właściwej usługi należy przejść do raportu „Mapy witryn” w menu po lewej stronie. Jeśli mapy nie ma na liście, trzeba upewnić się, że wybrana usługa odpowiada tej samej wersji adresu, czyli z „https” i z „www” albo bez.
- Wejście w szczegóły mapy W tabeli przesłanych map należy kliknąć wiersz ze stanem informującym o błędach. Otworzy się strona z informacjami o mapie i o ostatnim żądaniu pobrania.
- Rozwinięcie błędu Na liście błędów klika się każdą pozycję po kolei. W rozwiniętej sekcji znajdują się opis, a przy części błędów także nazwa tagu i numer wiersza. Te dane warto przepisać do notatki razem z dokładną nazwą komunikatu.
- Podgląd pliku w przeglądarce Adres mapy z kolumny „URL mapy witryny” wkleja się w nowej karcie przeglądarki, a następnie otwiera widok źródła strony. W źródle łatwo odszukać wiersz o numerze podanym w raporcie.
- Ustalenie typu pliku W kolumnie „Typ” raport podaje, czy przesłany plik to „Mapa witryny”, czy „Indeks map witryny”. Przy indeksie błąd może dotyczyć jednej z map podrzędnych, więc trzeba otworzyć właśnie ją i tam szukać wadliwego wpisu.
- Porównanie wpisu ze wzorem Wskazany wiersz porównuje się z poprawnym wpisem, opisanym w dalszej części tekstu. Zwykle od razu widać brakujący tag, literówkę w protokole, znak & w adresie albo datę w lokalnym formacie.
Przy błędach dotyczących dostępności adresów sam plik bywa poprawny, a kłopot leży w stronie, do której prowadzi wpis. Wtedy przydaje się narzędzie do sprawdzania adresów URL, dostępne w górnym pasku Search Console. Wkleja się w nie podejrzany adres z mapy i uruchamia „Test wersji opublikowanej”. W sekcji „Dostępność strony” dwa pola mówią najwięcej: „Czy skanowanie jest dozwolone” powinno mieć wartość „Tak”, a „Pobranie strony” wartość „Udało się”. Sposób czytania pozostałych pól opisałem w tekście o tym, jak czytać wynik narzędzia Sprawdzanie adresu URL.
Na tym etapie trzeba też ustalić, skąd bierze się plik. Na stronach opartych na systemie zarządzania treścią, takim jak WordPress, mapa prawie zawsze powstaje automatycznie: tworzy ją sam system albo wtyczka. Ręczna poprawka w takim pliku nie ma sensu, ponieważ przy najbliższym odświeżeniu narzędzie wygeneruje go od nowa, razem z błędem. Źródła usterki trzeba wtedy szukać w ustawieniach narzędzia lub w treści wpisu, z którego powstaje wadliwy adres. Plik pisany ręcznie albo tworzony przez własny skrypt poprawia się natomiast bezpośrednio, w zwykłym edytorze tekstu, i ponownie wgrywa na serwer.
Kto woli nie zajmować się tym samodzielnie, może zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na info@lukaszwudyka.pl, a przejmę sprawę. Odczytam komunikaty w raporcie, znajdę wadliwe wpisy, poprawię plik albo ustawienia narzędzia, które go tworzy, prześlę mapę ponownie i sprawdzę, czy stan zmienił się na „Sukces”.
Jak poprawić błędy w adresach wpisanych do mapy?
Błędy adresów są najczęstsze, ponieważ biorą się ze zmian w samej stronie: z przejścia na „https”, ze zmiany domeny, z dodania lub usunięcia „www”. Mapa bywa wtedy generowana ze starymi ustawieniami i podaje adresy w wersji, która już nie obowiązuje. Google zaleca, aby w mapie znajdowały się wyłącznie pełne, bezwzględne adresy stron, które mają być widoczne w wynikach wyszukiwania, czyli adresy kanoniczne. Robot próbuje otworzyć dokładnie taki adres, jaki został zapisany, więc każda różnica w zapisie ma znaczenie.
Niedozwolony adres i niezgodność z „www”
Komunikat „Niedozwolony adres URL” oznacza, że wpis leży poza zasięgiem mapy. Dokumentacja opisuje dwa przypadki. Pierwszy to wyższy poziom: mapa umieszczona w podkatalogu może zawierać tylko adresy z tego katalogu i katalogów położonych głębiej, a nie stronę główną ani katalogi równorzędne. Drugi to inna domena, przy czym Google traktuje jako inną domenę także brak „www”, brak protokołu oraz zapis „http” zamiast „https”. Bliźniaczym błędem jest „Niezgodność ścieżki”, zgłaszana wtedy, gdy adres mapy i adresy w środku różnią się wyłącznie przedrostkiem „www”.
Naprawa polega na ujednoliceniu. Należy otworzyć stronę główną w przeglądarce i odczytać z paska adresu wersję, pod którą serwis faktycznie działa. Mapa powinna być dostępna pod adresem zaczynającym się identycznie i zawierać wyłącznie adresy o takim samym początku. Jeśli plik leży w podkatalogu, najprościej przenieść go do katalogu głównego witryny, co zresztą zaleca Google, bo wtedy obejmuje wszystkie pliki serwisu. W WordPressie przyczyną bywa adres witryny zapisany w ustawieniach ogólnych w starej wersji, dlatego po zmianie protokołu warto tam zajrzeć. Przykład poprawnej pary wygląda tak: mapa pod adresem https://www.example.com/sitemap.xml i wpis https://www.example.com/oferta/.
Nieprawidłowy adres i znaki specjalne
„Nieprawidłowy URL” pojawia się, gdy adres zawiera znak, którego nie wolno w nim umieszczać, na przykład spację lub cudzysłów, albo gdy ma błąd w zapisie protokołu, choćby brakującą literę. Prostym testem zalecanym przez Google jest skopiowanie adresu do przeglądarki: jeśli przeglądarka go nie rozpoznaje albo nie ładuje strony, wpis wymaga poprawy. Polskie litery i spacje w adresach muszą być zakodowane, co systemy zarządzania treścią robią samodzielnie. Kłopot dotyczy głównie plików pisanych ręcznie oraz adresów przepisywanych z arkusza kalkulacyjnego.
Drugim źródłem kłopotów są znaki, które w języku XML mają specjalne znaczenie. Protokół map witryn wymaga, aby pięć znaków zastępować kodami: znak & kodem &, pojedynczy cudzysłów kodem ', podwójny cudzysłów kodem ", znak większości kodem >, a znak mniejszości kodem <. Najczęściej zawodzi pierwszy z nich, ponieważ adresy z parametrami, typowe dla sklepów i wyszukiwarek wewnętrznych, łączą parametry właśnie znakiem &. Niezamieniony znak kończy się komunikatem „Błąd analizy składni”, a nie błędem adresu, co bywa mylące.

Adresy niedostępne, przekierowane i zablokowane
Komunikaty „Adresy URL są niedostępne” i „Nieodwiedzone adresy URL” nie dotyczą zapisu, lecz tego, co dzieje się po otwarciu adresu. W pierwszym przypadku robot dostał błąd, w drugim trafił na zbyt długi łańcuch przekierowań albo na adres względny. Google zaleca, aby w mapie zastąpić wszystkie adresy przekierowujące adresami docelowymi, a tam, gdzie przekierowanie jest stałe, stosować przekierowanie trwałe. Mapa powinna więc zawierać wyłącznie strony, które istnieją, odpowiadają poprawnie i same nie odsyłają dalej.
Podobny charakter ma komunikat o adresach blokowanych przez plik robots.txt. Oznacza on, że mapa podaje strony, do których reguła w tym pliku zabrania robotowi wstępu, albo że zablokowana jest sama mapa. Narzędzie do sprawdzania adresów URL pokaże w polu „Czy skanowanie jest dozwolone”, który adres jest objęty blokadą. Dalej trzeba podjąć decyzję: albo strona ma być widoczna w Google i wtedy zmienia się regułę, albo ma pozostać zamknięta i wtedy usuwa się ją z mapy. Budowę reguł wyjaśniam w tekście o tym, jak ustawić plik robots.txt.
Jak naprawić błędy składni XML, dat i przestrzeni nazw?
Mapa w formacie XML ma prostą, ale sztywną budowę. Zaczyna się od deklaracji XML, po której następuje tag otwierający <urlset> z adresem przestrzeni nazw. Każda strona ma własny wpis <url>, a w nim obowiązkowy tag <loc> z adresem. Pozostałe tagi są opcjonalne, przy czym Google informuje, że ignoruje wartości <priority> i <changefreq>, a z daty w tagu <lastmod> korzysta tylko wtedy, gdy jest spójna i wiarygodna. Plik musi być zapisany w kodowaniu UTF-8. Poprawna mapa z jednym adresem wygląda tak:
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<urlset xmlns="http://www.sitemaps.org/schemas/sitemap/0.9">
<url>
<loc>https://www.example.com/oferta/</loc>
</url>
</urlset>
Z tym wzorem porównuje się wiersz wskazany w raporcie. „Brak tagu XML” oznacza zwykle wpis bez adresu, czyli pusty <url>, który powstał po usunięciu strony. „Nieprawidłowy XML: zbyt wiele tagów” to wpis z powielonym tagiem, na przykład z dwoma adresami w jednym <url>. Raport podaje przy nim nazwę tagu i numer wiersza, więc wystarczy usunąć nadmiarowy element albo rozdzielić adresy na dwa wpisy. „Nieprawidłowa wartość tagu” i „Nieprawidłowa wartość atrybutu” wskazują na wartość spoza specyfikacji albo na literówkę w nazwie. „Brak atrybutu XML” oznacza z kolei tag pozbawiony atrybutu, którego wymaga specyfikacja.
„Nieprawidłowa przestrzeń nazw” dotyczy pierwszego tagu w pliku. Adres przestrzeni nazw musi brzmieć dokładnie http://www.sitemaps.org/schemas/sitemap/0.9, z zerem przed kropką i z protokołem „http”, nawet jeśli strona działa pod „https”. Zdarza się, że ktoś poprawia ten adres „dla porządku” na wersję szyfrowaną i w ten sposób sam wywołuje błąd. W pliku indeksu tę samą przestrzeń nazw podaje się w tagu <sitemapindex>. Dokumentacja zwraca też uwagę na cudzysłowy: atrybuty muszą być ujęte w cudzysłów prosty, a edytory tekstu przeznaczone do pisania dokumentów potrafią podmienić go na drukarski. Z tego powodu mapę należy edytować w zwykłym edytorze tekstu, takim jak Notatnik.
„Nieprawidłowa data” jest błędem charakterystycznym dla plików tworzonych ręcznie lub przez własne skrypty. Data w mapie musi mieć format W3C Datetime, czyli kolejność rok, miesiąc, dzień, zapisane cyframi i rozdzielone dywizami, w schemacie RRRR-MM-DD. Zapis znany z polskich dokumentów, z dniem na początku i kropkami, zostanie odrzucony. Godzina jest opcjonalna, ale jeśli zostanie podana, trzeba dopisać także strefę czasową. Błąd wywołuje również data o nieistniejącej wartości, na przykład trzynasty miesiąc. Jeżeli narzędzie nie potrafi podawać dat rzetelnie, uważam, że lepiej usunąć tag <lastmod> ze wszystkich wpisów, niż utrzymywać daty przypadkowe.
Najszerszym komunikatem z tej grupy jest „Błąd analizy składni”, który oznacza, że pliku nie udało się przeanalizować jako XML. Poza opisanym wcześniej znakiem & przyczyną bywa niezamknięty tag, tekst dopisany przed deklaracją XML albo komunikat ostrzegawczy serwera wyświetlony na początku pliku zamiast właściwej treści. Dobrym sprawdzianem jest otwarcie mapy w przeglądarce: przy błędzie budowy większość przeglądarek sama wyświetla informację o miejscu, w którym nie potrafi odczytać pliku. Jeżeli mapa powstaje we wtyczce, a błąd pojawił się nagle, pierwszym podejrzanym jest inna wtyczka lub motyw, które dopisują własny tekst do każdej odpowiedzi serwera.
Co zrobić, gdy plik mapy jest za duży, pusty albo źle spakowany?
Trzecia grupa błędów nie dotyczy pojedynczych wpisów, tylko pliku jako całości. Google stosuje dwa twarde ograniczenia: jedna mapa nie może mieć więcej niż 50 MB po rozpakowaniu ani zawierać więcej niż 50 tys. adresów. Przekroczenie pierwszego kończy się błędem rozmiaru pliku, drugiego komunikatem „Zbyt wiele adresów URL”. Strony firmowe rzadko dochodzą do tych granic, ale sklepy z rozbudowanym asortymentem i serwisy z archiwum wpisów robią to szybciej, niż spodziewają się ich właściciele, szczególnie gdy do mapy trafiają adresy filtrów i sortowania.
Rozwiązaniem jest podział mapy na kilka mniejszych plików i wymienienie ich w pliku indeksu map witryny. Indeks ma budowę bardzo podobną do zwykłej mapy: tag główny <sitemapindex>, a w nim wpisy <sitemap> z tagiem <loc> wskazującym adres każdej mapy podrzędnej. Jeden indeks może zawierać do 50 tys. takich wpisów, a przekroczenie tej liczby daje komunikat „Zbyt wiele map witryn”. Mapy wymienione w indeksie muszą leżeć w tej samej witrynie, w tym samym katalogu co indeks albo głębiej. Po podziale w Search Console przesyła się sam plik indeksu, a raport pokazuje wtedy łączną liczbę adresów ze wszystkich map podrzędnych.
Z indeksem wiążą się dwa własne błędy. Pierwszy to zagnieżdżone indeksy: plik indeksu nie może wskazywać innego indeksu ani samego siebie, tylko zwykłe mapy, więc wpis prowadzący do indeksu trzeba usunąć. Drugi to niepełny adres w pliku indeksu. Jeśli wpis podaje samą nazwę pliku bez domeny, Google szuka go w katalogu, w którym leży indeks, a gdy go tam nie znajdzie, zgłasza błąd. Dokumentacja zaleca podawanie pełnej ścieżki każdej mapy podrzędnej, czyli adresu razem z protokołem i domeną. To zalecenie warto stosować zawsze, także wtedy, gdy wszystkie pliki leżą obok siebie.
„Pusta mapa witryny” oznacza plik bez ani jednego adresu. W systemach zarządzania treścią zdarza się to wtedy, gdy mapa została utworzona dla rodzaju treści, w którym nic jeszcze nie opublikowano, albo gdy wszystkie wpisy danego typu wyłączono z indeksowania. Naprawą jest wyłączenie tej mapy w ustawieniach narzędzia albo opublikowanie treści, a nie dopisywanie przypadkowych adresów. „Błąd kompresji” dotyczy map spakowanych narzędziem gzip: Google nie potrafił rozpakować pliku. Trzeba spakować mapę jeszcze raz, wgrać ją na serwer i zgłosić ponownie. Jeśli plik nie zbliża się do granicy rozmiaru, najprościej zrezygnować z pakowania.
Jak przesłać poprawioną mapę i po czym poznać, że naprawa zadziałała?
Poprawiony plik trzeba najpierw obejrzeć samodzielnie, zanim zrobi to robot. Mapa otwarta w przeglądarce powinna wyświetlić się w całości, bez komunikatu o błędzie budowy, a wiersz wskazany wcześniej w raporcie powinien mieć już poprawną treść. Jeśli strona korzysta z pamięci podręcznej, należy ją wyczyścić, ponieważ serwer może nadal podawać starą wersję pliku, a robot wtedy zobaczy dawny błąd. Dopiero po takiej kontroli warto wracać do Search Console. Do przesłania mapy przez raport potrzebne są uprawnienia właściciela usługi; osoba bez nich może wskazać mapę w pliku robots.txt.

- Kontrola dostępności pliku Adres mapy wkleja się w narzędziu do sprawdzania adresów URL i uruchamia „Test wersji opublikowanej”. Pole „Pobranie strony” powinno pokazać wartość „Udało się”.
- Otwarcie raportu „Mapy witryn” W raporcie odszukuje się pole „Dodaj nową mapę witryny”, widoczne nad tabelą przesłanych map.
- Wpisanie adresu mapy W polu wpisuje się adres poprawionej mapy albo pliku indeksu, dokładnie taki, jaki działa w przeglądarce. Przy mapie podzielonej na części wystarczy sam indeks.
- Przesłanie zgłoszenia Należy kliknąć „Prześlij”. Według dokumentacji mapa powinna zostać pobrana od razu, choć zindeksowanie adresów z jej wnętrza może zająć więcej czasu.
- Odczytanie nowego stanu Po odświeżeniu raportu sprawdza się kolumny „Stan”, „Ostatni odczyt” i „Wykryte strony”. Oczekiwany wynik to „Sukces”, świeża data odczytu i liczba stron zbliżona do liczby adresów w pliku.
- Kontrola indeksowania adresów Na stronie szczegółów mapy klika się „Zobacz stan w indeksie”. Otwiera się raport pokazujący, które adresy z tej mapy zostały zindeksowane, a które nie i z jakiego powodu.
O skuteczności naprawy świadczą trzy rzeczy naraz: stan „Sukces”, data w kolumnie „Ostatni odczyt” późniejsza niż moment poprawki oraz sensowna liczba w kolumnie „Wykryte strony”. Sama zmiana stanu przy starej dacie odczytu niczego nie dowodzi. Trzeba też rozumieć granice tego raportu. Liczba wykrytych stron mówi, ile adresów Google odczytał z pliku, a nie ile z nich zindeksował. Dokumentacja zastrzega wprost, że wykrycie adresu w mapie nie gwarantuje ani zeskanowania, ani zindeksowania strony. O tym, co dzieje się z adresami dalej, informuje raport „Indeksowanie stron” przefiltrowany według mapy witryny.
Poprawionej mapy nie trzeba zgłaszać wielokrotnie. Po udanym odczycie Google wraca do pliku samodzielnie, w tempie niezależnym od zwykłego odwiedzania strony, a ponowne przesłanie ma sens przy dużych zmianach. Osobom, które dopiero porządkują ten obszar, polecam także tekst o tym, jak zgłosić mapę witryny w Google Search Console, bo opisuje wybór właściwego adresu pliku. Starą, nieużywaną mapę można usunąć z raportu: na stronie jej szczegółów służy do tego przycisk dodatkowych opcji i pozycja „Usuń mapę witryny”. Usunięcie porządkuje jedynie listę, ponieważ Google nie zapomina ani pliku, ani adresów, które w nim poznał.
Co zrobić, gdy błąd nie znika, i jakich pomyłek unikać?
Jeśli po ponownym przesłaniu raport nadal pokazuje ten sam komunikat, w pierwszej kolejności trzeba porównać datę w kolumnie „Ostatni odczyt” z chwilą wprowadzenia poprawki. Stara data oznacza, że robot nie pobrał jeszcze nowej wersji i raport pokazuje wynik poprzedniej próby. Nowa data przy tym samym błędzie oznacza, że plik widziany przez Google wciąż zawiera usterkę. Najczęściej winna jest pamięć podręczna po stronie serwera lub sieci dostarczania treści, która podaje dawną kopię, albo narzędzie generujące mapę, które nadpisało ręczną poprawkę. W obu przypadkach należy otworzyć mapę w oknie prywatnym przeglądarki i sprawdzić wskazany wiersz jeszcze raz.
Zdarza się też, że w miejsce jednego błędu pojawia się inny. To normalne przy plikach z kilkoma usterkami: robot zatrzymuje się na błędzie składni i dopiero po jego usunięciu jest w stanie ocenić adresy, daty i liczbę wpisów. Nowy komunikat traktuje się tak samo jak pierwszy, czyli od odczytania nazwy i numeru wiersza. Gdy raport pokazuje „Tymczasowy błąd”, wystarczy odczekać kilka godzin. Jeśli natomiast stan zmienił się na „Nie udało się pobrać”, problem przestał dotyczyć treści pliku i trzeba sprawdzić dostęp: regułę w pliku robots.txt, poprawność adresu mapy, działanie serwera oraz raport „Ręczne działania”, ponieważ mapy witryn z nierozwiązanym działaniem ręcznym nie są odczytywane.
Warto wiedzieć, jak Google postępuje z mapą, której nie potrafi odczytać. Według dokumentacji ponawia próby przez kilka dni, a jeśli plik pozostaje niedostępny lub zawiera błędy krytyczne, wstrzymuje je. Wtedy samo naprawienie pliku nie wystarczy i mapę trzeba przesłać ponownie nowym zgłoszeniem. Inaczej jest z błędami pojedynczych adresów: nie przerywają one odczytywania mapy, o ile plik da się pobrać i przeanalizować. Z tego powodu jeden niedostępny adres w dużej mapie nie jest powodem do niepokoju o cały serwis, choć nadal wymaga uporządkowania.
Na koniec lista pomyłek, które widuję najczęściej i które łatwo wyeliminować.
- Usuwanie mapy z raportu i dodawanie jej od nowa bez zmiany w pliku nie usuwa błędu, bo robot ponownie odczyta tę samą treść.
- Ręczna edycja pliku tworzonego automatycznie przez system lub wtyczkę jest nietrwała, ponieważ narzędzie nadpisze poprawkę przy następnym odświeżeniu mapy.
- Zgłaszanie kilku map z tymi samymi adresami, na przykład mapy systemowej i mapy z wtyczki, utrudnia ustalenie, z którego pliku pochodzi błąd.
- Umieszczanie w mapie stron przekierowanych, usuniętych, zablokowanych lub wyłączonych z indeksowania prowadzi do kolejnych komunikatów, bo mapa ma zawierać tylko strony przeznaczone do wyników wyszukiwania.
- Edycja pliku w edytorze dokumentów zamiast w zwykłym edytorze tekstu grozi podmianą cudzysłowów prostych na drukarskie i zmianą kodowania.
- Szukanie mapy w niewłaściwej usłudze Search Console myli obraz sytuacji, ponieważ raport pokazuje wyłącznie mapy należące do aktualnie wybranej wersji adresu.
Najczęstsze pytania
Czy błędy w mapie witryny oznaczają, że strona zniknie z Google?
Nie. Mapa witryny jest wskazówką dla robota, a nie warunkiem obecności w wyszukiwarce. Google zapamiętuje informacje z wcześniejszych udanych odczytów i poznaje strony także przez zwykłe linki. Przy stanie z błędami adresy z poprawnych wpisów trafiają do kolejki indeksowania, a pomijane są jedynie wpisy wadliwe. Błąd warto jednak naprawić, bo nowe podstrony z niepoprawnych wpisów mogą być odkrywane wolniej, a przy poważnej usterce składni robot może nie odczytać żadnego adresu z pliku.
Ile czasu trzeba czekać na zmianę stanu po poprawieniu pliku?
Dokumentacja Google podaje, że po przesłaniu mapa powinna zostać pobrana od razu, więc nowy stan zwykle widać po odświeżeniu raportu. Jeżeli mapa nie zostanie zgłoszona ponownie, Google wróci do niej sam, ale w tempie, którego nie da się przewidzieć. Dlatego po każdej poprawce zalecam nowe zgłoszenie w polu „Dodaj nową mapę witryny”. Zindeksowanie adresów zawartych w mapie to osobny proces i może trwać dłużej, zależnie od wielkości i aktywności serwisu.
Czy po naprawie trzeba usunąć starą mapę z raportu?
Nie ma takiej potrzeby, jeśli adres pliku się nie zmienił. Wystarczy przesłać ten sam adres jeszcze raz, a raport pokaże stan nowego żądania. Usunięcie ma sens tylko wtedy, gdy mapa zmieniła adres albo przestała istnieć i jej wiersz zaśmieca listę. Trzeba przy tym wiedzieć, że usunięcie mapy z raportu nie sprawia, że Google zapomina plik lub zawarte w nim adresy. Aby robot przestał go odczytywać, plik trzeba usunąć z serwera albo zablokować regułą w pliku robots.txt.
Dlaczego liczba wykrytych stron jest inna niż liczba podstron w serwisie?
Kolumna „Wykryte strony” pokazuje liczbę adresów odczytanych z mapy, przy czym powtórzone adresy liczone są tylko raz. Różnica względem liczby podstron wynika zwykle z tego, że narzędzie generujące mapę pomija część treści, na przykład strony wyłączone z indeksowania, albo przeciwnie, dodaje adresy tagów i archiwów. Mniejsza liczba pojawia się także wtedy, gdy część wpisów zawiera błędy i została pominięta. Zawartość pliku najlepiej porównać z listą stron, które faktycznie mają być widoczne w wyszukiwarce.
Czy małej stronie firmowej mapa witryny w ogóle jest potrzebna?
Google wyjaśnia, że mała witryna, czyli licząca do 500 stron, w której do każdej podstrony da się dojść linkami ze strony głównej, prawdopodobnie nie musi korzystać z mapy ani z tego raportu. Mapa pomaga głównie serwisom dużym, nowym lub słabo połączonym linkami. Jeśli jednak mapa już istnieje i została zgłoszona, warto utrzymywać ją w porządku, bo raport z błędami utrudnia ocenę stanu strony, a poprawny plik ułatwia sprawdzanie, które adresy zostały zindeksowane.
Czy tagi priority i changefreq mogą powodować błędy?
Mogą, jeśli mają wartość spoza specyfikacji albo literówkę w nazwie. Raport zgłasza wtedy nieprawidłową wartość tagu. Protokół dopuszcza dla priorytetu liczby od 0.0 do 1.0, zapisane z kropką, a dla częstotliwości zmian zamkniętą listę angielskich słów. Jednocześnie Google informuje, że ignoruje wartości obu tych tagów. Najprostszą naprawą jest więc usunięcie ich z mapy w ustawieniach narzędzia, które ją tworzy. Plik będzie krótszy, a jedno źródło błędów zniknie.
Co zrobić, gdy raport pokazuje błąd, a plik w przeglądarce wygląda poprawnie?
W pierwszej kolejności należy porównać datę ostatniego odczytu z chwilą poprawki, bo raport może pokazywać wynik starszej próby. Następnie warto otworzyć mapę w oknie prywatnym i obejrzeć źródło, ponieważ przeglądarka potrafi wyświetlić ładny widok pliku mimo usterek w treści. Pomocny jest też „Test wersji opublikowanej” w narzędziu do sprawdzania adresów URL, który pokazuje, czy Google pobiera plik. Jeśli wszystko się zgadza, wystarczy przesłać mapę ponownie i odczekać na nowy odczyt.
Źródła
- Zarządzanie mapami witryn przy użyciu raportu Mapy witryn, Pomoc Search Console
- Narzędzie do sprawdzania adresów URL, Pomoc Search Console
- Przygotowywanie i przesyłanie mapy witryny, Centrum wyszukiwarki Google
- Zarządzanie mapami witryn za pomocą plików indeksu map witryny, Centrum wyszukiwarki Google
- sitemaps.org – protokół, sitemaps.org
Brak czasu albo ochoty, żeby zająć się tym samodzielnie?
Komunikaty o błędach w mapie witryny wyglądają groźniej, niż na to zasługują, ale ich uporządkowanie wymaga cierpliwości i odrobiny wprawy w czytaniu plików. Jeśli ktoś woli poświęcić ten czas na prowadzenie firmy, chętnie zajmę się sprawą od początku do końca. Odczytam komunikaty w Search Console, ustalę, który wpis lub które ustawienie wywołuje błąd, poprawię plik albo konfigurację narzędzia tworzącego mapę, a przy dużych serwisach podzielę mapę i przygotuję plik indeksu.
Po naprawie prześlę mapę ponownie, sprawdzę nowy stan i liczbę wykrytych stron, a następnie przejrzę, które adresy z mapy są zindeksowane, a które wymagają dalszej pracy. Na koniec przekażę krótkie, zrozumiałe podsumowanie tego, co było nie tak i co zostało zmienione. Wystarczy zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl.




