Otwiera się w nowej karcie
17 listopada, 2026

Linki do zewnętrznych źródeł w tekście. Kiedy je dodawać i jak je oznaczać?

Linki do zewnętrznych źródeł w tekście - kiedy je dodawać i jak oznaczać atrybutem rel

Wielu właścicieli firm unika linków do cudzych stron, bo obawia się, że czytelnik wyjdzie z serwisu i już nie wróci, albo że strona „odda” w ten sposób część swojej pozycji w Google. Inni linkują do wszystkiego bez zastanowienia, także wtedy, gdy za publikację ktoś zapłacił, i nie oznaczają tego w żaden sposób. Oba podejścia szkodzą: pierwsze odbiera tekstom wiarygodność, drugie może skończyć się zastrzeżeniami ze strony wyszukiwarki. Ten wpis porządkuje temat dla osób, które samodzielnie piszą teksty na firmową stronę albo zlecają je komuś i chcą umieć ocenić wynik.

Po lekturze będzie wiadomo, w jakich sytuacjach link do zewnętrznego źródła naprawdę pomaga tekstowi, jak ocenić stronę przed podaniem jej adresu, jak sformułować tekst linku oraz które z trzech oznaczeń uznawanych przez Google zastosować w konkretnym przypadku. Osobna część pokazuje, jak ustawić link w edytorze WordPressa, jak przejrzeć linki w tekstach opublikowanych dawniej i co zrobić, gdy w Search Console pojawi się komunikat o nienaturalnych linkach wychodzących. Wszystkie ustalenia opieram na dokumentacji Google i WordPressa wymienionej na końcu.

Najważniejsze w skrócie

  • Google wprost zachęca do linkowania do innych witryn, gdy link wskazuje źródło informacji i daje czytelnikowi kontekst, czego może się spodziewać po kliknięciu.
  • Zwykły link do rzetelnego źródła nie wymaga żadnego dodatkowego oznaczenia, a dopisywanie „nofollow” do każdego linku zewnętrznego jest według dokumentacji błędem.
  • Link, za który autor strony otrzymał zapłatę w dowolnej formie, należy oznaczyć wartością „sponsored”, a linki dodawane przez użytkowników wartością „ugc”.
  • Wartość „nofollow” jest przeznaczona dla źródeł, którym autor nie ufa, ale mimo to chce je pokazać, na przykład w tekście polemicznym.
  • W edytorze WordPressa ustawienia linku znajdują się w sekcji zaawansowanej okna linku, a oznaczenie „sponsored” wymaga edycji kodu bloku albo wtyczki.
  • Nieoznaczone płatne linki mogą skutkować ręcznym działaniem opisanym w Search Console jako „Nienaturalne linki z Twojej witryny”.

Czy linkowanie do cudzych stron szkodzi własnej witrynie?

Obawa przed linkami wychodzącymi jest jedną z najtrwalszych w pozycjonowaniu i nie znajduje oparcia w dokumentacji. W wytycznych Google o linkach znajduje się osobna część zatytułowana „Linki zewnętrzne: linki do innych witryn”, która zaczyna się od zachęty, by nie obawiać się łączenia witryny z innymi witrynami. Wyszukiwarka wyjaśnia tam, że dzięki linkom zewnętrznym można budować zaufanie, na przykład przez powoływanie się na źródła, i że w uzasadnionych przypadkach należy je dodawać, zapewniając czytelnikowi kontekst. Nie ma tam ani słowa o „wyciekaniu” pozycji, o limicie linków na stronę ani o obowiązku blokowania każdego odnośnika.

Drugi dokument, o tworzeniu przydatnych i rzetelnych treści, opisuje zaufanie jako najważniejszy składnik oceny jakości tekstu. Wśród pytań, które autor powinien sobie zadać, jest to, czy treść przedstawia informacje w sposób budzący zaufanie, między innymi przez wyraźne wskazanie źródeł i dowodów. Link do źródła jest więc dla czytelnika i dla wyszukiwarki sygnałem, że twierdzenie da się sprawdzić. Ten sam dokument zastrzega jednak, że samo podanie źródła nie zastąpi własnego wkładu: tekst, który tylko streszcza cudze materiały i odsyła do nich linkami, nie stanie się przez to wartościowy.

Fragment dokumentacji Google o linkach zewnętrznych z zachętą do powoływania się na źródła i wskazaniem, kiedy używać nofollow, sponsored i ugc.
Wytyczne zachęcają do linkowania do źródeł i ograniczają nofollow do stron, którym autor nie ufa. Źródło: developers.google.com

Pozostaje kwestia czytelnika, który kliknie i opuści stronę. To ryzyko jest realne, ale mniejsze, niż się wydaje, i da się nim zarządzać bez rezygnowania z linków. Odnośnik umieszczony przy konkretnym twierdzeniu, opisany tak, by było jasne, dokąd prowadzi, klikają głównie osoby, które chcą coś sprawdzić, a po sprawdzeniu wracają do lektury. Znacznie więcej czytelników traci tekst, w którym brakuje odpowiedzi na ich pytanie, niż tekst, który uczciwie pokazuje, skąd pochodzi wiedza autora. Linki zewnętrzne warto przy tym odróżniać od wewnętrznych, które prowadzą czytelnika dalej po własnym serwisie; zasady ich układania opisałem w tekście o tym, jak ułożyć linkowanie wewnętrzne.

Kiedy link do zewnętrznego źródła jest potrzebny, a kiedy lepiej z niego zrezygnować?

Najprostsze kryterium brzmi: link jest potrzebny tam, gdzie czytelnik mógłby zapytać „skąd to wiadomo?” albo „gdzie to się załatwia?”. Pierwsza grupa to twierdzenia, których autor nie wymyślił sam: przepisy, terminy urzędowe, wyniki badań, dane statystyczne, definicje z norm, zasady serwisów takich jak Google czy Facebook. Druga grupa to miejsca, do których czytelnik musi trafić, żeby wykonać opisaną czynność: formularz urzędu, strona logowania do narzędzia, oficjalna instrukcja producenta. W obu przypadkach odnośnik oszczędza czytelnikowi szukania i chroni autora przed zarzutem, że podał informację niesprawdzoną.

Link jest zbędny, gdy niczego nie dowodzi i do niczego nie prowadzi. Typowe przykłady to odsyłanie do strony głównej znanego serwisu przy każdym wspomnieniu jego nazwy, linkowanie pojęć powszechnie znanych do encyklopedii oraz dopisywanie na końcu tekstu kilku „ciekawych stron” bez związku z treścią. Wytyczne Google zwracają też uwagę na układ: nie należy umieszczać wielu linków bezpośrednio obok siebie, bo czytelnik przestaje je rozróżniać, a każdy z nich traci otaczający go kontekst. Dokumentacja nie podaje idealnej liczby linków na stronę, więc nie warto szukać takiej normy. Rozsądną miarą jest pytanie, czy po usunięciu danego odnośnika tekst byłby dla czytelnika gorszy.

Osobną kategorią są linki, które powstają nie z potrzeby czytelnika, lecz z umowy. Artykuł sponsorowany, wpis partnerski, recenzja produktu otrzymanego od producenta, wymiana „link za link” między zaprzyjaźnionymi firmami: we wszystkich tych sytuacjach odnośnik może pozostać w tekście, ale musi zostać odpowiednio oznaczony w kodzie strony. Zasady dotyczące spamu wymieniają wśród praktyk niedozwolonych kupowanie i sprzedawanie linków w celu poprawy pozycji, w tym przekazywanie towarów lub usług w zamian za link, a także nadmierną wymianę linków. Jednocześnie wyraźnie zaznaczają, że linki reklamowe i sponsorowane nie naruszają zasad, jeżeli mają w znaczniku odpowiednią wartość atrybutu rel.

Infografika zestawiająca sytuacje, w których link do zewnętrznego źródła pomaga tekstowi, z sytuacjami, w których jest zbędny.
Zestawienie sytuacji, w których link do cudzej strony wzmacnia tekst, z tymi, w których lepiej z niego zrezygnować.

Poniższe zestawienie zbiera najczęstsze sytuacje z firmowego bloga i strony usługowej. Kolumna z oznaczeniem odnosi się do atrybutu rel, omówionego szczegółowo w dalszej części tekstu.

Sytuacja Czy linkować? Oznaczenie w kodzie
Przepis, termin urzędowy, oficjalna dokumentacja narzędzia Tak, przy zdaniu, którego dotyczy źródło Bez dodatkowego oznaczenia
Badanie lub raport, z którego pochodzi przytoczona informacja Tak, najlepiej do strony z pełną treścią Bez dodatkowego oznaczenia
Artykuł sponsorowany lub wpis partnerski Tak, jeśli wynika to z umowy sponsored
Recenzja produktu otrzymanego od producenta Tak, do strony produktu sponsored
Komentarze i wpisy użytkowników Zależnie od moderacji ugc
Polemika ze stroną, której autor nie ufa Tylko gdy czytelnik musi zobaczyć oryginał nofollow
Strona główna znanego serwisu wspomnianego w tekście Zwykle nie Nie dotyczy

Jak ocenić stronę, zanim trafi do tekstu jako źródło?

Dokumentacja Google dla początkujących stawia sprawę jasno: przy linkowaniu do stron, na które autor nie ma wpływu, trzeba się upewnić, że są wiarygodne. To zdanie ma praktyczne skutki. Link jest formą poręczenia: czytelnik zakłada, że autor zna stronę, do której go odsyła, i że znajdzie tam to, co zapowiada tekst. Jeżeli pod adresem jest materiał niskiej jakości, treść niezwiązana z tematem albo strona przejęta przez kogoś innego, traci na tym autor tekstu, a nie właściciel tamtej witryny. Dlatego ocenę źródła należy przeprowadzić przed publikacją, a nie po pierwszej uwadze od klienta.

Za każdym razem stosuję tę samą kolejność sprawdzeń. Zajmuje ona kilka minut na jedno źródło i pozwala odrzucić większość słabych adresów, zanim trafią do tekstu.

  1. Ustalenie źródła pierwotnego Należy dotrzeć do miejsca, w którym informacja pojawiła się po raz pierwszy: aktu prawnego, strony urzędu, dokumentacji producenta, publikacji autorów badania. Artykuł, który tylko omawia cudze ustalenia, jest źródłem z drugiej ręki i może zawierać błędy.
  2. Sprawdzenie, kto odpowiada za treść Na stronie powinny być widoczne dane wydawcy lub autora oraz sposób kontaktu. Witryna bez żadnej informacji o właścicielu nie nadaje się na źródło w tekście firmowym.
  3. Porównanie treści z tym, co ma potwierdzać Trzeba przeczytać wskazany fragment w całości i upewnić się, że naprawdę mówi to, co przypisuje mu tekst. Powoływanie się na źródło, które twierdzi coś innego, podważa wiarygodność całego wpisu.
  4. Ocena aktualności Przy przepisach, cennikach, zasadach serwisów i instrukcjach narzędzi należy sprawdzić, czy strona opisuje stan obecny. Oficjalne strony pomocy są zwykle aktualizowane, natomiast stare omówienia często opisują interfejs, którego już nie ma.
  5. Wybór dokładnego adresu Link powinien prowadzić do konkretnej podstrony z informacją, a nie do strony głównej serwisu. Przy stronach wielojęzycznych należy wybrać wersję polską, jeśli istnieje i ma tę samą treść.
  6. Otwarcie adresu w oknie prywatnym Taki test pokazuje, czy strona jest dostępna bez logowania i czy nie zasłania treści oknem z żądaniem rejestracji. Źródło, którego czytelnik nie może otworzyć, nie spełnia swojej roli.

Jeżeli źródło nie przechodzi któregoś z tych sprawdzeń, są trzy wyjścia. Najlepszym jest znalezienie lepszego adresu z tą samą informacją, zwykle bliższego źródłu pierwotnemu. Drugim jest podanie informacji bez linku, z opisowym wskazaniem pochodzenia, na przykład nazwy ustawy i numeru artykułu, co czytelnik może sprawdzić samodzielnie. Trzecim, stosowanym wtedy, gdy czytelnik musi zobaczyć konkretną stronę mimo zastrzeżeń autora, jest link z wartością „nofollow”, o której mowa dalej. Rezygnacja z samej informacji bywa również właściwą decyzją: twierdzenie, którego nie da się niczym potwierdzić, nie powinno trafiać do tekstu firmowego.

Kto woli nie zajmować się tym samodzielnie, może zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na info@lukaszwudyka.pl. Przejrzę wskazane teksty, sprawdzę każde źródło i każdy link wychodzący, poprawię teksty odnośników i ustawię właściwe oznaczenia tam, gdzie są wymagane.

Jak napisać tekst linku i w którym miejscu zdania go umieścić?

Tekst linku, nazywany też tekstem kotwicy, to słowa, które czytelnik widzi jako podkreślone i klikalne. Według wytycznych Google dobry tekst kotwicy jest opisowy, zwięzły i trafnie zapowiada stronę docelową, zarówno dla człowieka, jak i dla wyszukiwarki. Dokumentacja podaje jako złe przykłady ogólniki w rodzaju „kliknij tutaj” czy „więcej informacji”, z których nie wynika nic o miejscu docelowym. Dobrym sprawdzianem jest przeczytanie samego tekstu linku, bez reszty zdania: jeżeli nadal wiadomo, co kryje się pod adresem, odnośnik jest opisany prawidłowo.

W przypadku źródeł najlepiej sprawdza się nazwa dokumentu albo instytucji wpleciona w zdanie. Zamiast „informacje na ten temat można znaleźć tutaj” lepiej napisać, że zasady oznaczania linków opisuje dokument Google o kwalifikowaniu linków wychodzących, i podlinkować właśnie tę nazwę. Wytyczne zalecają też zwracanie uwagi na słowa przed linkiem i po nim, ponieważ całe zdanie tworzy kontekst odnośnika. Przestrzegają przy tym przed drugą skrajnością, czyli wciskaniem w tekst linku możliwie wielu słów kluczowych: takie upychanie fraz jest wymienione jako naruszenie zasad dotyczących spamu. Kilka słów, które naturalnie brzmią w zdaniu, w zupełności wystarcza.

Miejsce linku w zdaniu powinno odpowiadać twierdzeniu, które link potwierdza. Odnośnik umieszczony trzy akapity dalej albo zbiorczo na końcu tekstu nie mówi czytelnikowi, która informacja skąd pochodzi. Dobrym rozwiązaniem w dłuższych tekstach jest połączenie obu metod: link przy zdaniu oraz uporządkowana lista źródeł na końcu, z pełnymi tytułami stron. Jeżeli linkiem jest obraz, na przykład logo instytucji, Google odczytuje jako tekst kotwicy treść atrybutu alt tego obrazu, dlatego nie może on pozostać pusty. Zasady przygotowania takich opisów omawia wpis o tym, jak pisać tekst alternatywny zdjęcia.

Jak oznaczać linki zewnętrzne: zwykły link, sponsored, ugc czy nofollow?

Oznaczanie linków odbywa się w kodzie strony, za pomocą atrybutu rel dopisanego do znacznika linku. Czytelnik go nie widzi, natomiast wyszukiwarka odczytuje z niego, jaki jest stosunek autora strony do strony docelowej. Dokument Google o kwalifikowaniu linków wychodzących opisuje trzy wartości przeznaczone do tego celu oraz przypadek czwarty, najczęstszy, czyli link bez żadnej wartości. Każdy link zewnętrzny w serwisie należy do jednej z tych czterech grup, a pomyłki biorą się najczęściej z tego, że właściciel strony zna tylko jedną z nich.

Tabela z dokumentacji Google z wartościami atrybutu rel: sponsored dla linków płatnych, ugc dla treści użytkowników i nofollow dla pozostałych.
Tabela wartości rel z przykładami kodu: sponsored, ugc i nofollow oraz opis ich zastosowania. Źródło: developers.google.com

Zwykły link do źródła, czyli bez dodatkowych oznaczeń

Dokumentacja mówi wprost, że w przypadku zwykłych linków, które robot Google ma prześledzić i przeanalizować bez żadnych zastrzeżeń, atrybutu rel nie trzeba dodawać. Dotyczy to wszystkich odnośników redakcyjnych: do przepisów, dokumentacji, badań, stron instytucji, a także do firm i osób, o których autor pisze z własnej woli i bez wynagrodzenia. Kod takiego linku wygląda następująco: <a href="https://example.com/raport">tytuł raportu</a>. Wytyczne o linkach dodają do tego ważne zastrzeżenie: wartości „nofollow” należy używać tylko wtedy, gdy autor nie ufa źródłu, a nie przy każdym linku zewnętrznym w witrynie.

Link opłacony: wartość sponsored

Wartość „sponsored” jest przeznaczona dla linków, które są reklamami lub płatnymi miejscami docelowymi. Wytyczne o linkach ujmują to szeroko: jeśli autor otrzymał w jakiś sposób zapłatę za link, powinien oznaczyć go jako „sponsored” lub „nofollow”. Zapłatą jest nie tylko przelew za artykuł sponsorowany. Zasady dotyczące spamu wymieniają również przekazywanie towarów lub usług w zamian za linki oraz wysyłanie produktu w zamian za opisanie go wraz z odnośnikiem. Do tej samej grupy należą linki afiliacyjne, czyli takie, od których autor dostaje prowizję od sprzedaży. Poprawny kod wygląda tak: <a href="https://example.com/produkt" rel="sponsored">nazwa produktu</a>.

Dokumentacja wyjaśnia, że wcześniej dla takich linków zalecana była wartość „nofollow” i nadal można jej używać, lecz Google woli „sponsored”. Starych artykułów sponsorowanych oznaczonych jako „nofollow” nie trzeba więc poprawiać. Trzeba natomiast poprawić te, które nie mają żadnego oznaczenia. Warto też oddzielić dwie sprawy, które często są mylone. Atrybut rel jest informacją dla wyszukiwarki i nie zastępuje czytelnej dla człowieka informacji, że materiał jest reklamą lub powstał we współpracy. Obowiązek takiego oznaczenia wynika z przepisów o ochronie konsumentów i z zasad uczciwej reklamy, a jego zakres w konkretnej sytuacji najlepiej ustalić z prawnikiem.

Linki dodane przez użytkowników i źródła, którym autor nie ufa

Wartość „ugc” dotyczy treści tworzonych przez użytkowników: komentarzy pod wpisami, postów na forum, pytań i odpowiedzi, opinii z możliwością wstawienia adresu. Właściciel serwisu nie pisze tych treści i zwykle nie chce, by witryna była kojarzona z każdym adresem, który ktoś w nich umieści. Oznaczenie zniechęca też osoby, które dodają komentarze wyłącznie po to, by zostawić link. Dokumentacja dla początkujących zaleca sprawdzenie, czy system zarządzania treścią dodaje takie oznaczenie automatycznie. WordPress w standardowej konfiguracji robi to dla linków w komentarzach, ale motyw lub wtyczka mogą to zmienić, dlatego radzę zajrzeć do kodu jednego z komentarzy zawierających odnośnik.

Wartość „nofollow” dokumentacja opisuje jako rozwiązanie na sytuacje, w których pozostałe wartości nie mają zastosowania, a autor woli, by Google nie kojarzył jego witryny z linkowaną stroną. Przykład z wytycznych jest prosty: ktoś publikuje nierzetelny artykuł, autor pisze odpowiedź i chce pokazać czytelnikom oryginał, ale nie chce swoim linkiem wzmacniać strony, z którą polemizuje. Wartości można łączyć, wpisując je po spacji lub po przecinku, na przykład rel="ugc nofollow". Trzeba też wiedzieć, czego te oznaczenia nie robią: strona docelowa nadal może zostać znaleziona i zindeksowana inną drogą, na przykład dzięki linkom z innych witryn. Żadna z trzech wartości nie służy do ukrywania stron przed wyszukiwarką.

Jak dodać i oznaczyć link w edytorze WordPressa?

W edytorze blokowym WordPressa link dodaje się w oknie, które dokumentacja nazywa kontrolką linku. Działa ono tak samo w akapitach, nagłówkach, listach i przyciskach. Poniższa kolejność czynności opiera się na oficjalnej dokumentacji WordPressa; nazwy opcji podaję w brzmieniu polskiej wersji edytora, a w nawiasach nazwy z dokumentacji angielskiej, ponieważ tłumaczenie może się nieznacznie różnić między wydaniami.

  1. Zaznaczenie tekstu linku W treści akapitu zaznacza się słowa, które mają stać się odnośnikiem, czyli opisową nazwę źródła, a nie całe zdanie.
  2. Otwarcie okna linku Na pasku narzędzi bloku należy kliknąć ikonę linku albo użyć skrótu Ctrl+K w systemie Windows lub Cmd+K na komputerach Mac.
  3. Wklejenie pełnego adresu W polu wyszukiwania wkleja się adres strony docelowej razem z początkiem https:// i zatwierdza klawiszem Enter. WordPress sprawdza tylko format adresu, a nie to, czy strona istnieje, dlatego adres najlepiej skopiować z paska przeglądarki po otwarciu źródła.
  4. Rozwinięcie ustawień zaawansowanych Po kliknięciu w gotowy link pojawia się jego podgląd z opcją edycji. W oknie edycji należy rozwinąć sekcję „Zaawansowane” („Advanced”).
  5. Ustawienie otwierania w nowej karcie Przełącznik „Otwórz w nowej karcie” („Open in new tab”) decyduje, czy strona źródła zastąpi czytany tekst, czy otworzy się obok niego.
  6. Ustawienie oznaczenia nofollow Przełącznik „Oznacz jako nofollow” („Mark as nofollow”) włącza się wyłącznie przy źródłach, którym autor nie ufa. Przy zwykłych źródłach pozostaje wyłączony.
  7. Zapisanie i kontrola na stronie Po zapisaniu wpisu należy otworzyć go w nowym oknie, kliknąć każdy dodany link i sprawdzić, czy prowadzi dokładnie tam, gdzie zapowiada jego tekst.

Dokumentacja WordPressa opisuje w ustawieniach linku tylko jedno oznaczenie dla wyszukiwarek, czyli „nofollow”. Wartości „sponsored” i „ugc” nie mają tam własnych przełączników. Dla linku opłaconego są więc dwie drogi. Pierwsza to skorzystanie z dozwolonej przez Google alternatywy i oznaczenie go jako „nofollow”, co jest poprawne, choć mniej dokładne. Druga to przełączenie bloku na widok kodu i ręczne dopisanie w znaczniku linku fragmentu rel="sponsored". Jeżeli link otwiera się w nowej karcie, w znaczniku może już być atrybut rel z wartością techniczną dodaną przez edytor; wtedy nową wartość dopisuje się po spacji w tym samym cudzysłowie, a nie jako drugi atrybut. Część wtyczek do pozycjonowania dodaje do okna linku własne przełączniki dla wszystkich trzech wartości, co przy większej liczbie publikacji sponsorowanych jest wygodniejsze.

Otwieranie linków w nowej karcie nie ma związku z pozycją w Google i dokumentacja wyszukiwarki w ogóle się do niego nie odnosi. Jest to decyzja dotycząca wygody czytelnika. W długich instrukcjach, w których czytelnik wykonuje czynności w innym serwisie i wraca do kolejnych kroków, nowa karta zwykle pomaga. W krótkich tekstach bywa odbierana jako natarczywość, szczególnie na telefonie, gdzie powrót do poprzedniej karty wymaga kilku ruchów. Najważniejsza jest konsekwencja w obrębie całego serwisu: jeżeli źródła otwierają się w nowej karcie, powinny otwierać się tak wszędzie, żeby czytelnik nie musiał zgadywać, co stanie się po kliknięciu.

Jak przejrzeć linki zewnętrzne w tekstach, które już są na stronie?

Serwis prowadzony od kilku lat zawiera zwykle setki linków wychodzących dodanych przez różne osoby, według różnych zasad albo bez żadnych. Część prowadzi do stron, które już nie istnieją, część do domen, które zmieniły właściciela i tematykę, a część pochodzi z dawnych współprac, o których nikt w firmie nie pamięta. Przegląd warto zrobić raz w całości, a potem powtarzać go przy okazji aktualizacji tekstów. Jest on też naturalnym elementem szerszej kontroli serwisu, której kolejność opisałem w tekście o tym, co sprawdzić podczas audytu SEO strony.

  1. Zebranie listy linków wychodzących Listę wszystkich odnośników prowadzących poza własną domenę można uzyskać z programu skanującego witrynę albo z wtyczki sprawdzającej linki. W małym serwisie wystarczy ręczne przejście przez wpisy i strony usług.
  2. Wyłapanie linków niedziałających Każdy adres, który zwraca błąd albo przekierowuje na stronę główną, należy zastąpić aktualnym adresem tego samego źródła, a gdy źródło zniknęło, innym źródłem lub opisem bez linku.
  3. Sprawdzenie, co jest dziś pod adresem Przy starszych linkach trzeba otworzyć stronę docelową i ocenić, czy nadal zawiera treść, na którą powołuje się tekst. Domeny po wygaśnięciu bywają przejmowane i wypełniane treściami bez związku z pierwotnym tematem.
  4. Oznaczenie linków ze współprac Wpisy sponsorowane, partnerskie, recenzje otrzymanych produktów i linki afiliacyjne powinny mieć wartość „sponsored” albo „nofollow”. Pomocna jest lista dawnych umów i faktur za publikacje.
  5. Usunięcie zbędnych blokad Jeżeli wszystkie linki zewnętrzne mają „nofollow”, należy znaleźć ustawienie motywu lub wtyczki, które je dodaje, i wyłączyć je, pozostawiając oznaczenia tylko w uzasadnionych miejscach.
  6. Kontrola stopki, paneli bocznych i komentarzy Linki powtarzane na każdej podstronie oraz linki od użytkowników wymagają osobnego spojrzenia, ponieważ jedna pomyłka w szablonie powiela się w całym serwisie.

Po zakończeniu przeglądu skuteczność zmian sprawdza się w dwóch miejscach. Pierwszym jest kod strony: po otwarciu wpisu w przeglądarce i wyświetleniu źródła strony należy odszukać kilka poprawionych linków i upewnić się, że atrybut rel ma oczekiwaną wartość albo że go nie ma. Wtyczki zapisujące strony w pamięci podręcznej potrafią przez pewien czas podawać starą wersję, dlatego przed kontrolą trzeba tę pamięć wyczyścić. Drugim miejscem jest sam tekst: każdy link powinien po kliknięciu prowadzić do strony, która potwierdza zdanie, przy którym stoi. Tego nie sprawdzi żadne narzędzie, więc teksty najczęściej odwiedzane warto przeczytać w całości.

Co zrobić, gdy Google zgłosi nienaturalne linki z witryny?

Poważniejszym skutkiem zaniedbań jest ręczne działanie, czyli decyzja pracownika Google wobec witryny naruszającej zasady dotyczące spamu. Informacja o nim trafia do raportu „Ręczne działania” w Search Console, w części menu poświęconej bezpieczeństwu i ręcznym działaniom. Gdy żadnych działań nie ma, raport pokazuje zielony znacznik z komunikatem o braku problemów. Działanie związane z linkami wychodzącymi nosi nazwę „Nienaturalne linki z Twojej witryny” i oznacza, że Google wykrył na stronie wzorzec linków sztucznych lub służących manipulacji, na przykład płatnych albo pochodzących z wymiany. Nie należy mylić go z działaniem dotyczącym linków prowadzących do witryny, przy którym rozważa się zupełnie inne kroki, opisane w tekście o tym, kiedy używać narzędzia Disavow.

Pomoc Search Console opisuje naprawę w czterech etapach. Najpierw trzeba znaleźć w witrynie linki płatne oraz inne niezgodne z zasadami. Następnie należy je usunąć albo zmienić tak, by nie przekazywały pozycji, czyli dodać do nich wartość „nofollow” lub dokładniejszą, na przykład „sponsored”. Gdy witryna nie narusza już zasad, w raporcie wybiera się przycisk „Poproś o sprawdzenie”. Ostatnim etapem jest oczekiwanie: według pomocy rozpatrzenie zajmuje zwykle od kilku dni do kilku tygodni, a w sprawach dotyczących linków może potrwać dłużej. O przyjęciu prośby i o decyzji Google informuje wiadomością e-mail, a kolejnej prośby nie należy wysyłać przed otrzymaniem odpowiedzi na poprzednią.

Treść prośby ma znaczenie. Pomoc wskazuje, że dobra prośba dokładnie wyjaśnia problem, opisuje podjęte działania i dokumentuje ich wynik. Sprawdza się rzeczowy opis w kilku zdaniach, na przykład: „Przejrzeliśmy wszystkie wpisy sponsorowane i partnerskie opublikowane w serwisie. Do linków w tych wpisach dodaliśmy atrybut rel=”sponsored”, a linki, których pochodzenia nie udało się ustalić, usunęliśmy. Wyłączyliśmy sprzedaż publikacji bez oznaczenia linków. Lista zmienionych adresów znajduje się poniżej.” Jeżeli prośba zostanie odrzucona, oznacza to zwykle, że część linków została pominięta. Trzeba wtedy wrócić do przeglądu, objąć nim także stopkę, panele boczne i najstarsze wpisy, i dopiero po poprawkach wysłać prośbę ponownie. Nie mogę obiecać terminu ani wyniku, bo decyzję podejmuje Google.

Najczęstsze pytania

Czy linki do innych stron obniżają pozycję własnej strony w Google?

Dokumentacja Google nie zawiera takiego twierdzenia. Wytyczne o linkach zachęcają wręcz, by nie obawiać się łączenia witryny z innymi witrynami, i wskazują, że powoływanie się na źródła buduje zaufanie. Ryzyko pojawia się dopiero przy linkach płatnych bez oznaczenia, przy masowej wymianie linków i przy odsyłaniu do stron niewiarygodnych bez żadnego zastrzeżenia.

Ile linków zewnętrznych może mieć jeden tekst?

Google nie podaje żadnej liczby i nie warto szukać takiej normy w innych miejscach. Rozsądną miarą jest potrzeba czytelnika: każde twierdzenie, które wymaga potwierdzenia, może mieć swoje źródło. Wytyczne przestrzegają jedynie przed ustawianiem wielu linków bezpośrednio obok siebie, ponieważ tracą wtedy kontekst i przestają być czytelne.

Czym różni się sponsored od nofollow przy artykule sponsorowanym?

Obie wartości są przez Google dopuszczone dla linków opłaconych i obie spełniają wymóg zasad dotyczących spamu. Różnica polega na dokładności: „sponsored” mówi, że link ma charakter reklamowy, a „nofollow” tylko tyle, że autor nie chce być kojarzony ze stroną docelową. Dokumentacja wskazuje, że Google woli „sponsored”, lecz nie wymaga poprawiania starszych linków oznaczonych jako „nofollow”.

Czy link z nofollow ukrywa stronę docelową przed Google?

Nie. Oznaczenie dotyczy tylko jednego, konkretnego odnośnika i mówi wyszukiwarce, by nie łączyła przez niego dwóch witryn. Strona docelowa może nadal zostać znaleziona dzięki mapie witryny albo linkom z innych miejsc. Do blokowania robota służy reguła w pliku robots.txt, a do wyłączenia strony z wyników reguła noindex, i obie ustawia właściciel strony docelowej.

Czy trzeba oznaczać linki do własnych profili w mediach społecznościowych?

Nie ma takiej potrzeby. Są to zwykłe linki do miejsc, za które firma sama odpowiada, więc nie pasuje do nich żadna z trzech wartości. To samo dotyczy linków do innych własnych serwisów firmy, o ile są dodawane dla wygody czytelnika, a nie masowo, w stopkach wielu witryn, wyłącznie w celu wpływania na pozycje.

Co zrobić, gdy strona podana jako źródło przestała istnieć?

Najpierw należy poszukać nowego adresu tego samego dokumentu, bo instytucje często przenoszą treści przy przebudowie serwisu. Jeżeli dokument zniknął, trzeba znaleźć inne źródło tej samej informacji albo zastąpić link opisowym wskazaniem pochodzenia. Gdy informacji nie da się już niczym potwierdzić, najbezpieczniej jest usunąć ją z tekstu lub wyraźnie zaznaczyć, że dotyczy stanu wcześniejszego.

Źródła

  1. Kwalifikowanie linków wychodzących na potrzeby wyszukiwarki Google, Centrum wyszukiwarki Google
  2. Sprawdzone metody dotyczące linków w Google, Centrum wyszukiwarki Google
  3. Zasady dotyczące spamu w wyszukiwarce Google, Centrum wyszukiwarki Google
  4. Tworzenie przydatnych, rzetelnych treści z myślą o użytkownikach, Centrum wyszukiwarki Google
  5. Optymalizacja witryn pod kątem wyszukiwarek (SEO) – przewodnik dla początkujących, Centrum wyszukiwarki Google
  6. Raport Ręczne działania, Pomoc Search Console
  7. Link control, Dokumentacja WordPressa

Brak czasu albo ochoty, żeby zająć się tym samodzielnie?

Przegląd linków w całym serwisie jest pracą żmudną, a przy starszych stronach wymaga jeszcze ustalenia, które wpisy powstały w ramach współprac. Mogę przejąć to zadanie od początku do końca: zebrać listę wszystkich linków wychodzących, sprawdzić każde źródło, wymienić adresy niedziałające, poprawić teksty odnośników, ustawić oznaczenia zgodne z dokumentacją Google i wyłączyć ustawienia, które blokują linki bez potrzeby. Jeżeli w Search Console widnieje już komunikat o nienaturalnych linkach, przygotuję także poprawki i treść prośby o sprawdzenie.

Na koniec przekazuję prostą listę zmian oraz krótki zestaw zasad dla osób, które piszą teksty na stronę, tak aby nowe wpisy od razu miały źródła i linki ustawione poprawnie. Wystarczy zadzwonić pod numer 533 525 168 albo napisać na adres info@lukaszwudyka.pl i podać adres strony. Odpowiem, co da się zrobić i od czego warto zacząć.

Pierwszy komentarz pod wpisem

Komentować mogą zalogowani czytelnicy. Każdy komentarz przybliża do kolejnej rangi.

Nie mam konta

Wystarczy nick i e-mail. Hasło ustawia się po kliknięciu w link z wiadomości e-mail.

NowicjuszObserwatorKomentatorDyskutantBywaleci jeszcze 5 wyżej
Rejestracja
Lukasz Wudyka
Łukasz Wudyka
Właściciel firmy Pozycjonowanie Stron, prezes Fundacji Usuwanie Hejtu

Pisze o tym, co robi na co dzień: o widoczności firm w Google, o stronach, które sprzedają, i o ochronie dobrego imienia w sieci.

Udostępnienie wpisu
Komentarz dla mediów?
533 525 168
Usługi dla firm
222 500 844
Telefon do Fundacji
222 900 142

Podobne wpisy

Przycisk połączenia na telefonie - klikalny numer telefonu w nagłówku strony firmowej
20 listopada, 2026
21 min

Przycisk połączenia na telefonie. Jak dodać klikalny numer w nagłówku strony?

Numer w nagłówku strony powinien na telefonie uruchamiać połączenie jednym dotknięciem. Instrukcja pokazuje, jak zbudować odnośnik telefoniczny, dodać go w WordPressie, sprawdzić…

Więcej
Zwrotka pocztowa z komunikatami Mailbox full i User unknown oraz sposób czytania kodów niedoręczenia
20 listopada, 2026
22 min

Zwrotka „Mailbox full” i „User unknown”. Jak czytać komunikaty o niedoręczeniu?

Wiadomość wróciła z opisem „Mailbox full” albo „User unknown”? Instrukcja pokazuje, gdzie w zwrotce szukać przyczyny, jak czytać kody 4 i 5…

Więcej
Uprawnienia plików i katalogów w WordPressie: zalecane wartości 755, 644 i 440
20 listopada, 2026
21 min

Uprawnienia plików i katalogów w WordPressie. Jakie wartości są zalecane?

Katalogi 755, pliki 644, wp-config.php 440 lub 400. Wyjaśniam, co oznaczają te liczby, jak je sprawdzić i zmienić przez FTP lub SSH…

Więcej
Wymagane pola: 0 z 5

    1Dane kontaktowe
    2Czego dotyczy sprawa?
    3Opis sprawy
    Podpowiedzi do opisu:
    Bez zobowiązańDane tylko do odpowiedzi

    Wiadomość dotarła

    Dziękujemy. Odpowiemy najszybciej, jak to możliwe. W pilnej sprawie prosimy dzwonić: 533 543 333.

    Wymagane pola: 0 z 5

    Formularz: odpowiedź zwykle tego samego dnia. Komentarz w 60 minut tylko po telefonie: 533 525 168.

      1Dane kontaktowe
      2Czego dotyczy sprawa?
      3Opis sprawy
      Podpowiedzi do opisu:
      Bez zobowiązańDane tylko do odpowiedzi

      Wiadomość dotarła

      Dziękujemy. Odpowiemy najszybciej, jak to możliwe. W pilnej sprawie prosimy dzwonić: 533 525 168.

      Otrzymuj nasze komentarze

      Wystarczy podać adres e-mail redakcji, a każdy nowy komentarz wyślemy na skrzynkę w chwili publikacji. Bez sprawdzania strony.